Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Προσαρμογή.....

Φάγαμε στο μπαλκόνι
ακούγοντας την βραδιά των μεταναστών….
Μία γεωργιανή μελωδία….
τόσο γλυκιάτόσο ιδιαίτερη
και μετά….
ένα άσμα της Παπαρίζου…..
«ζιγκολό» …..

Χτύπα και φύγε
το αίσθημα πνίγε
δεν κάνει
στη δουλειά σου καλό.

και η μικρή γεωργιανή να δίνει ρέστα….
και εγώ…. να συναισθάνομαι τη χαρά
Ναιτο ζει
στέλνει ένα μήνυμα….
πάνω από την καταξιωμένη σκηνή
(στην καριόλα εργοδότρια....)

Ένας αφρικανός μετά….
με πάθος να τραγουδά
και να ζει εκεί
στο φαντασιακό
που του δίνει κουράγιο όλη μέρα
να ξεφτιλίζεται με τα γαμω-σιντί

Και εμείς εκεί
στην απόλυτη χλιδή….
να συζητάμε τα γαμω-υπαρξιακά μας
και λύση να μην βρίσκεται
και να δακρύζουμε

«Δεν είμαστε ευτυχισμένοι….»
«Δεν αντέχω άλλη τέτοια συζήτηση»
«Να μην την κάνω? »
«Ο παπάρας γείτονας
συντονίστηκε
έφερε την γαμω-τέντα του
ευθεία με μας….»
γέλια συνωμοτικά…
(τι έχει ακούσει ο κωλόγερος….)
και εμείςεκεί
με ένα κρασί
με μία άδεια ύπαρξη
να συζητάμε….

«Θέλεις να πάμε Παρίσι???»
«Θα μου άρεζε και το Βερολίνο
Να πάμε σε ένα απόλυτο ντεκαντάνς να ζήσουμε μποέμ
και να συμμετέχουμε σε όλα τα αντεργκράουντ φεστιβάλ»
«Πόσο ντεκαντάνς???»
«Όσο αντέχουμεαύριο θα κάνω γκούγκλ….
να δω τι παίζει…. »

Και η μικρή γεωργιανή
σε ένα άλλο παράφωνο τραγούδι….
και να τραγουδά πιο χαρούμενη
απ’όσο θα είμαστε ποτέ….

«Να βάλω μουσική?»
«όχιας ακούσουμε το ένστικτό
της επιβίωσης….»

1 σχόλιο:

tantoguanto είπε...

"Σαν τον μετανάστη στη δική σου γη
μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή
κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα
και δεν ξημερώνει να 'ρθει χαραυγή
Στράγγισε η ζωή σου που αιμορραγεί
κάθε ώρα τρόμος πόνος και κραυγή
και σ' ακούν οι ξένοι κι ο αδερφός σωπαίνει
αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή
Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί
μάτωσε ο ήλιος την ανατολή
κλαις κι αναστενάζεις αχ ξενιτιά φωνάζεις
μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί"
Οι στίχοι αφιερωμένοι εξαιρετικά σ' όσους τους έμεινε λίγη μνήμη...!
Φιλιά από Κίμωλο!