Ναι! Ναι! Γαμω-ναι!!!!!!

Θυμάστε την απογοήτευση???
Θυμάστε την αγωννννία???
Όλα... είναι σκατά γενικώς...
ζορίζομαι πολύ, λέμε.....
αλλά... μέσα στην απογοήτευση....
ήρθε ένα e-mail.....
και λέει τα εξής!!!!!!!!!!

Ο βαθμός σας στην τελική εξέταση της ΘΕ ΠΣΠ 51 είναι

7.4 (επτά και τέσσερα δέκατα)

Καλό καλοκαίρι!

Ναι!!!!!!! Ζήτω!!!!!!!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Δεν το περίμενα...
και ειλικρινά πετάωωωωωωωωω!!!

Χάρηκα γαμώτη μου...και το είχα τόση ανάγκη!!!!!
Πω πω πω.... από αύριο θα ξανάρχιζα διάβασμα....
για να το ξαναδώσω!!!!!!!!

Τελικά....
Πρέπει να βουτάς στα βαθεία...
μπας και κάποτε ρεφάρεις...
και με αυτό το e-mail...νιώθω ότι ρέφαρα...
για όλη την γαμω-δευτέρα....
και όλον τον γαμω-μήνα...
αλλά... ας μην το παρακάνω!!!!!!!!!


7,4??????
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ελα Αλέκοοοοοοοοο.....
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Κουφάλα Γιώργο... να δω τώρα τι θα πεις....
Θα σκάσεις κακούργε από την ζήλεια....
Αλλά κερνάω εγώ... καφέ... μπυρούκλες.... δείπνο...
ουισκάρες... κρασάρες... τάρτες.... σοκολατίνες... παγωτά...
ό,τι θες.... όταν θα έρθεις να το ξαναδώσεις....

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

7,4???????

Ναιιιιιιιιιιιιι ναιιιιιιιιιιιιιιιιιι καλύτερο από σεΧΧΧΧΧΧ
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχα

Αχ χύνωωωωωωωωωωωωωω!!!!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Απίστευτο....

"Καλό καλοκαίρι"??????
Ναιιιιιιιι θα είναι καλόοοοοοοοοο
γαμώ τον μπελά μου!!!!!!!!!!!

Το αξίζουμε τελικά....
το αξίζουμε, λέμεεεεεεεεεεεεεε

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
(τα έπαιξα...δεν το περίμενα.....σόρρυ)

Χρόνια Πολλά και Αγαπητότατα!!!!!

Όταν γιορτάζει κάποιος που αγαπάς….
χάνεις πολλές ώρες…
να βρεις το κατάλληλο δώρο….
Όταν γιορτάζει ο αγαπητότατος???
Τι κάνεις????
Παίρνεις δάνειο… για να μπορέσεις…
να πληρώσεις…όσα θα ήθελες…να του χαρίσεις….
Τι κάνεις όμως… όταν ο αγαπητότατος…
είναι ένας αυστηρόςςςςς δύστροποςςςς Τσομπάνης….
που δεν σου επιτρέπει να του δώσεις δώρο????
Τότε κάνεις την πουστιά, και γράφεις ένα ποστ….
που έχει όλα τα δώρα… αλλά δεν μπορεί να τα πάρει….

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Και τώρα φτάνουμε στην λίστα….
των δώρων… που αξίζουν στον αγαπητότατο….

1)Μία τσάντα…δερμάτινη Porsche….
γιατί βρε αγαπητότατε…
δεν αντέχω να σε ξαναδώ με την γαμω-σακούλα…
Θα σε βολέψει… πίστεψε με!!!
Άσε με να στην πάρω!!!!!!

2)Δέκα λευκά πουκάμισα….και άλλα δέκα γαλάζια….
και καμία εικοσαριά κατάμαυρα…
να τα φοράς στα μπαράκια που σε γυρνώ…
να μοιάζεις σκοτεινός…
και πάρα μα πάρα πολύ σέξυςςςςςς!!!!

3)Μαγιό…. και σαγιονάρες….χρώματος τουρκουάζ…
στο χρώμα των ματιών σου….
γιατί θα πάμε για μπάνιο πολλές φορές στην Χαλκιδική…
και… άμα μου αρνηθείς γιατί δεν είναι ο Δημήτρης…
στο λέω θα σε πνίξωωωωωωωωωω
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχα

4)Ένα κουτάκι για τα φάρμακα…. κομψό και ασημένιο….
μεγάλο αρκετά….να χωράνε όλα τα κίτρινα….
και να μην σπάνε τα λιλά σου…
(εκεί μέσα να βάλουμε και την ασπιρίνη….)

5) Ένα κονσίλερ, να το έχεις πρόχειρο…

άμα τύχει και το ξεχάσω…
γιατί με αυτό με βλέπεις πιο όμορφη….
και δεν θα ήθελα να ασχημύνω…

6) Ένα ταψί με τσιγιεροσαρμάδες….

να έχουνε και πατατούλες μέσα…
και ζουμί για να βουτάμε…

(αυτούς εγώ του λιμπίστηκα... και θα στους κάνω τράκα)

7) Ένα μικρούτσικο lab-top…. να παίρνεις τα e mailια….
για να μην χάνεις επαφή… από τις…-ιτσες…..

(αλλά με μέτρο....χαχαχαχαχαχα)

8) Κουλουράκια λαδιού σε διάφορα σχέδια….
με σουσάμι και κανέλα….

(να πίνεις τον καφέ σου)

9) Μια τούρτα παγωτό…. τυλιγμένη σε κορδέλα….

(και δύο χωνάκια παγωτό...να τα φάμε πριν στη ζούλα)

και τέλος…. και καλύτερο….
θα σου αγόραζα ένα μαγαζί…
εκεί στην γειτονιά σου… και θα σου το έκανα….
Τηγανιές και σχάρες….
Να τρως τα κεφτεδάκια που σου αρέσουνε…
και να πίνεις στην υγειά σου!!!!!!!

Να μας ζήσεις αγαπητότατε…..
με όλα τα καλά σου!!!!!!!!!

Σε αγαπάααααμμεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!
(κουλτουροτσομπάνη)

Η «παράνομη» συνάντηση….

Ηγέρθην εκ του στρώματος μου προσπαθώντας να τιθασεύσω τας τρίχας μου, να ευπρεπιστώ λιγάκι, γιατί είχα ραντεβού στη πλατεία Συντάγματος με μία κυρία.
Έβαλα πολύ λίγη λακ, να μην είναι σκληρά τα μαλλιά όταν τα χαϊδέψει, φόρεσα το κονσίλερ να κρύψει τις ρυτίδες και ένα κόκκινο κραγιόν να δείχνω λίγο σέξυ.
Ήταν η πρώτη φορά που θα συναντούσα κάποια κυρία στα κρυφά. Έπρεπε να κρυφτώ από τα παιδιά μου και την γυναίκα μου. Είχα αρχίσει να τρέμω προτού πάρω το ασανσέρ. Η καρδιά μου άρχισε να κτυπά. Κατέβηκα και βγαίνοντας από το σπίτι μου κοιτάω δεξιά και αριστερά μήπως με παρακολουθεί κανένας. Νόμιζα ότι όλη η γειτονιά ήξερε που πάω.
Ήταν δύσκολο να τον παρασύρω αλλά άξιζε, τώρα δεν μου γλυτώνει...
Προχώρησα από το διπλανό στενό και βγήκα στο λεωφορείο. Το μετάνιωσα, μη με δει κανένας και αποφάσισα να πάρω ταξί.
Περίμενα κανένα μισάωρο γιατί δεν ήθελα να είναι και άλλος μέσα.
Ευτυχώς ξεκίνησα νωρίς.
Έβαλα τις φωνές στο ταξιτζή να με αφήσει ακριβώς εκεί… πώς να περπατήσω με τόσο τακούνι? Όμως… η δωδεκάποντη γόβα χαρίζει στο περπάτημα και την όψη του σώματος... οπότε επιβαλλόταν….
Μπαίνω στο ταξί και κόντεψα να πω Σύνταγμα… αλλά μόνο ένα Σσς βγήκε από το στόμα, και αμέσως το Σύνταγμα έγινε Σταδίου. Μη ξέρει και ο ταξιτζής που πάμε ακριβώς. Σταδίου… στον Κολοκοτρώνη, του είπα….
Δεν πέρασαν οι φωνές…και με άφησε πάνω στη Βουλή… αναγκάστηκα να προχωρώ ισορροπώντας… ντυμένη στην τρίχα λικνιζόμενη, αλλά πάντα με τον κίνδυνο να γλυστρίσω…
Αχ…αν ιδρώσω θα χαλάσει το μακιγιάζ… γαμώ τον μπελά του….
Κατέβηκα στου Κολοκοτρώνη φόρεσα τα μαύρα μου γυαλιά…και με σκυφτό κεφάλι περπατούσα προς το ξενοδοχείο. Να μην περάσω από τα McDonalds, έστριψα από την παλιά Βουλή για να βγω κατευθείαν.
Ερμού 5…. ξενοδοχείο Ηλέκτρα…. δίπλα από τον Μπουρνάζο… άμα τελειώσουμε νωρίς…τουλάχιστον θα δω τις βιτρίνες…
Είχα αποφασίσει πλέον να πάω αλλά δυό βήματα μπροστά έκανα και ένα πίσω. Και αν με έβλεπε κανένας??? Και αν μαθευόταν???
Ωρε και τι θα λέγανε… Βγάζω το κινητό μου και παίρνω τηλέφωνο
-Έφτασες?
-Όχι ακόμα, εσύ???
-Περπατάω ακόμα.
-Άμα πάρεις το κλειδί… στείλε μου μήνυμα με τον αριθμό του δωματίου, θα περιμένω στην γωνία.
-Ναι καλά… είπα και έκλεισα το τηλέφωνο.
Και τώρα πως θα πάρω το κλειδί??? Μεγάλη αγωνία.
Μπήκα τέλος πάντων στο κωλο-ξενοδοχείο, έδωσα την ταυτότητα, πήρα το κλειδί και τηλεφώνησα…
-Άντε έλα επιτέλους!!
-Έρχομαι, έρχομαι….βιάζεσαι??? Σε ποιο δωμάτιο θα είσαι???
-Στο 508… στον πέμπτο είναι….ε?
-Ξέρω ρε παλιοτσομπάνη….
Ανέβηκα πάνω, αλλά δεν άνοιγε το κλειδί, γαμώ την τεχνολογία!
Μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης θα έκανε δουλειά, αλλά ήθελα να είμαι διακριτικός, σεμνός και ταπεινός. Κατέβηκα στη ρεσεψιόν να μου αλλάξουνε την κάρτα, και γύρισα τρέχοντας μη με δούνε.

Το ραντεβού ετελέσθη εν κρυπτώ και είχε πλήρη επιτυχία.

Εις το μέγαρον Αλεξάνδρας.
-Ρε μαλάκα, που πάει αυτός??? Μόνος του έφυγε.
-Ζούμαρε την κάμερα να δούμε.
-Κάνε ταυτοποίηση…γύρνα την κάμερα γαμώ τον μπελά μου!!!
-Γυρνάω αμέσως!!!
-Που πάει ο μαλάκας??? Γιατί δεν παίρνει το λεωφορείο???
-Ναι ρε γαμώτο… θα ήμασταν ήσυχοι… έχουμε κάμερα και στα λεωφορεία.
-Πήρε ταξί, πάρε τον αριθμό, γύρνα τις κάμερες στην Ιπποκράτους.
-Τον βλέπω!
-Συνέχισε…
-Συνεχίζω…
-Κατεβαίνει Σταδίου, έβαλε γυαλιά.
-Παρακολούθα!
-Λες να πηγαίνει στο υπουργείο Οικονομικών??
-Έχει τσάντα?
-Μάλλον φουσκώνει η τσέπη του.
-Παρακολούθα!
-Ε ρε που μπλέξαμε!! Πάρε το υπουργείο!!!
-Περίμενε, περίμενε, μπαίνει στο ξενοδοχείο.
-Εχουμε κάμερα εκεί?? Ποιόν θα συναντήσει??
-Έχουμε μια κρυφή απέναντι… κάτσε να το γυρίσω…
-Ωπα μπαίνει μία γκόμενα!!! Κάνε ζουμ στα βυζιά της!!!
-Χαχαχαχαχαχα μαλάκες έλατε…. έχουμε θέαμα!!!!
Ε ρε γλέντια….
-Ας τολμήσει τώρα να πει οτιδήποτε… Αμέσως στην κυρά του!!!


Υ.Γ. Το παρόν αποτελεί σύμπραξη…
της Ακανόνιστης και του Albus Genius….
σε μία συνάντηση καυτή….
με την ευγενική χορηγία του Παπαρογιαννάκη…

Για την Σταλινίτσα…..

Ακούω συνέχεια εξυπνάδες…
δεξιά και αριστερά….
αλλά… όταν ένα άτομο…
που το παίζει «προοδευτικό» …
είναι καθ’ ουσίαν φασιστόμουτρο…
κρυμμένο πίσω από μία ταμπέλα….
και προσπαθεί να μου μάθει…
ιστορία….
Τσατίζομαι….

Για την Σταλινίτσα λοιπόν…
που πέταξε χωρίς να ερυθριά ….την εξής "σοφία"….
«ιστορικά ένα ενδιαφέρον στοιχείο και για την ενημέρωσή σου η στρατηγική του 'Στάλιν 'να επιτίθεσαι στον εχθρό όσο συχνότερα μπορείς' νίκησε το κρίσιμο μέτωπο με τον Χίτλερ»

Και εγώ απαντάω το εξής….

Δεν γαμιέται ο Στάλιν σου… δεν γαμιέσαι και εσύ???
και τράβα στο Κατίν… να δεις αν έρχομαι…

Και ναι, είμαι ανισόρροπη… είμαι αθυρόστομη…
είμαι ενίοτε και προβοκατόρισσα …..είμαι ότι ό,τι είμαι….
Αλλά είμαι πάνω από όλα δημοκρατική…
και υπερασπίζομαι το δικαίωμα σου…
να πετάς τις παπαριές σου… οπουδήποτε….
με την προϋπόθεση … να ακούγεται πιθανή απάντηση…
*
ΓΙΑΤΙ αυτό είναι ΔΙΚΑΙΟ….
και ό,τι είναι δίκαιο, είναι αριστερά…
παλιοπαπάρω!!!!!

Ο σύγχρονος φόνος…..

«Φονιάς…. φονιάς…. ή προβοκάτορας!!!»
φώναξαν… όλες οι κυράτσες…
που είχαν μία ορθή βάση αναφοράς…
γήινη… μα πονεμένα αποτυχημένη….
Η αποτυχία έγινε… μίσος…ανικανοποίητο…
ορθολογισμός… ατομικό συμφέρον…
Και… με σθένος απαράμιλλο…
πήραν θέση στη γκιλοτίνα…
να κατηγορήσουν… ότι ονειρευτήκαν…
μία νύκτα που είχαν που είχαν μεθύσει…
Μία νύκτα που στοίχειωσε και την μισούν…

όλα τα όνειρα τους…
τα μίση τους… και τις συμπεριφορές….
τη βέλτιστη εφικτή λύση….
συλλογικότητα, ατομική...

λέξη ταμπού... η ευθύνη....

Και ο αιώνιος ένοχος…
Εκεί γυμνός και άνεργος….

μέσα στην αμηχανία…
«να ζητήσω μία ανώδυνη εκτέλεση???

ή να τους καταγγείλω?»
σκεφτόταν… και δεν έκλαιγε…

παρά για το όνειρο του…

Ένα όνειρο… που ξεφτιλίστηκε….
στις προσωπικές φιλοδοξίες άλλων…..
Και ο πόνος… δεν τον ένοιαζε….
έσταζε σαν ιδρώτας….
παρά μόνο η ήττα της παραίτησης…
της απόλυτης παράδοσης…
άνευ όρων….

Το όνειρο… υπάρχει???

έχει οντότητα???
έχει πια λίγη μαγεία???
ή σε μία γαμημένη…. ορθολογιστική κοινωνία…
ταυτίζεται… από τους καπάτσους… τους ικανούς…
σαν την εφηβική μαλακία???

Κοιμήσου αγαπούλα μου…
και αύριο θα ακούσουμε μουσικούλα…
και σε έναν στίχο... απαράμιλλο…
θα βγάλεις όλη την οργή σου….
Και πίστεψε με… θα νιώσεις καλύτερα…
γιατί… εκεί θα εκφραστείς…
γιατί εγώ σε αγαπάω...

έστω και αν κρατάει μια στιγμή…
έστω… και αν δεν κρατάει καθόλου…

Κάποτε το ονειρευτήκαμε….
και αυτό κάτι αξίζει???
Δεν αξίζει???

Σους…. μην απαντάς….
Κανείς δεν θέλει να χάνει….

Υ.Γ. Για τους γερασμένους συνομήλικους…
που ξέρουν να βιώνουνε… την αποτυχία…
το απόλυτο μηδέν… την σημερινή κοινωνία….

Αναντιστοιχίες…

Χτες άρχισε να βρέχει ξαφνικά….
μέσα στη ζέστα του απογεύματος…
άκουσα την βροχή να κτυπάει ρυθμικά…
τη διψασμένη γη…
και βγήκα…. έτρεξα… στο μπαλκόνι…
να θαυμάσω…
Λατρεύω την βροχή…και την μυρωδιά της…
απλώνω τα χέρια μου…να βραχούν…
μου αρέσει να την νιώθω…
Και τότε…είδα κάτι περίεργο…
Το μικρό μας χελιδόνι….
βγήκε από την φωλιά του…
στη βροχή…
και άρχισε να χορεύει…
μαζί με άλλα χελιδόνια….
και όπως κοιτούσα… απορημένη…
τον τρελό χορό τους…
και δεν καταλάβαινα… τι έκαναν…
Είδα ένα ουράνιο τόξο να εμφανίζεται…
αχ και ήταν τόσο ωραίο…
Και έκανα την παράλογη σκέψη…
πως για αυτό χορεύανε…
για να φέρουν το ουράνιο τόξο…

Προτιμώ να ζω…

σε έναν κόσμο παραμυθιού…
παράλογων εξηγήσεων…
παρά στη μιζέρια που κατανοώ…
και που υποχρεωτικά εισπράττω…

Όπως αυτή που διάβασα…
σε ένα γαμω-email….
ανακοίνωση… σοβαρότατη….
από άτομα που υποτίθεται…
αγωνίζονται… για μία δίκαη κοινωνία…
«η αποτίμηση δεν μπορεί παρά να γίνει με συλλογικό τρόπο
και οι ευθύνες δεν μπορούν επίσης παρά να είναι συλλογικές»
Τι λες ρε παλιοπαπάρα????
Συλλογική ευθύνη????
Εμείς φταίμε που τα γαμήσατε???
Ρε άντε γαμηθείτε…

Προσπαθούσα όλη μέρα να μην το σκέφτομαι…
αλλά… έτυχε… και πέρασα το απόγευμα…
σε ένα ημιυπόγειο….
με μία γυναίκα που δουλεύει…
14 ώρες την ημέρα…
για να θρέψει τις οικογένειες των 2 άνεργων γιών της…
και το γαμω-κείμενο κτυπούσε...

σαν καμπάνα στο μυαλό μου…
με πόνεσε…
μαζί με τα χελιδόνια…
και ειλικρινά ντρεπόμουνα…
που ορισμένοι…ζούνε στην καρακοσμάρα τους…
στις εξουσιολάγνες γραφειάρες τους...
με τους κινηματικούς προβληματισμούς τους...
και την θαμμένη αυτοκριτική….

Δεν θάβεται αυτό, γαμώ τη ανακοίνωση μου…
με τίποτα…
Αν είναι «αναντίστοιχη» η εικόνα καταστροφής…
ας τραβήξετε … να εξηγήσετε…
γιατί ενώ κλείνουν τα πάντα στη βόρεια ελλάδα…
ενώ τόσος κόσμος ζορίζεται…
μένει άνεργος…δεν έχει να φάει…
εσείς βρίσκεστε εκεί….
με «κλι(σ)μα-τικές» ανησυχίες….

Εγώ προτιμώ τα χελιδόνια μου…
τα αθώα παραμύθια…
και να ακούω στα ημιυπόγεια…
αληθινές αντρίκιες κουβέντες….
από μια γυναίκα που μοχθεί…
περισσότερο…από όσο έχετε μοχθήσει όλοι εσείς…
στην "αποτι-μημένη" ζωή σας…

Και αν δεν καταφέρετε… να έρθει ένα τέτοιο άτομο…
στα γαμω-συλλογικά που ετοιμάζετε…
το χάσατε το κορμί…"ελπιδοφόροι" πατριώτες…

Η παραλλαγή.....

Η παραλλαγή παίζει έντεχνα….
την προκλητική ιδέα της εξαφάνισης…

Δεν είναι όμως, ποτέ αθώα ή ειρηνική…
μία εξαφάνιση γιατί κάτι υποδηλώνει…

Το καμουφλάζ είναι πάντα…
συνδεδεμένο με την επιθετικότητα….
και την τέχνη του πολέμου…..

Στην πραγματικότητα αποτελεί….
καθαρή έκφραση….
της ανάγκης και του φόβου…

Όταν πηγαίνεις στον πόλεμο….
έστω κι της καθημερινότητας…
φοράς πάντα τη στολή σου….

Για να μην σε βρούνε ποιοι???

Όλα όσα σε απειλούνε….

Ακόμα και έτσι… είναι όμορφο….

Είναι όμορφος ο φόβος…..

Υ.Γ. Όπου η πεταλούδα και να κρυφθεί….
ο ακανόνιστος σκύλος θα την βρει…..
γιατί ως γνωστόν… κατουράει σε κάθε δέντρο…
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Αγωνίιια!!!!

Σήμερα δίνω ένα μάθημα….
Δεν διάβασα καλά….
Δεν… αχ βαχ….
Από προχθές με έπιασε πανικός….
αλλά.. τον απωθούσα….
Σε κάποιο τηλεφώνημα…
μου λέει μια συμφοιτήτρια….
«όλοι έχουμε αγωνία…»
και τρώω μία φλασιά….
του πιο ηλίθιου περιστατικού…
που μου συμβεί ποτέ…
και… ευτυχώς έτσι χαλάρωσα….
Τότε ήμουν καθηγήτρια…
σε ένα ΙΕΚ….
και δίδασκα AUTOCAD…
μαζί με έναν νεαρό πολιτικό μηχανικό….
τον Μάκη….
Όμορφος ο Μάκης….
ελεύθερος…με πανεπιστημιακή καριέρα….
όλες οι μαθήτριες…ερωτευμένες μαζί του….
Εμείς ήμασταν πολύ καλοί φίλοι…
γιατί… πέρα από το σοβαρό LooK…
ήταν κατά βάση ολότρελος…
Ο Μάκης λοιπόν…
είχε και ένα κουσούρι….
Είχε ένρινη φωνή…
και δεν έλεγε..νι… αλλά Νιιι
Αυτοσαρκαζόταν με αυτό…
και βρίσκαμε.. διάφορες λέξεις να μου λέει…
να γελάμε….
Μέχρι… που ανακαλύψαμε…
το ΑΠΟΛΥΤΟ τραγούδι….
Το «αγωνία» του Βοσκόπουλου….
Κάθε βράδυ…μετά το μάθημα…
καθόμασταν έξω στο αυτοκίνητο του…
και χαλαρώναμε… τραγουδώντας …
το «αγωνιιιίαααα»
Καμιά φορά ξεχνιόμασταν….
και μας προλάβαιναν τα παιδιά που σχολούσανε…
και για να μην μας παρεξηγήσουν…
διότι δεν θα γινόταν μάθημα…
με 15 ζηλιάρες μαθήτριες…
να μου την λένε…
κρυβόμασταν….
κάτω στα καθίσματα…
Μία φορά όμως….
μία μαθήτρια…..
είχε παρκάρει δίπλα μας…
Είδε το αυτοκίνητο…του Μάκη…
και ήρθε να δει…τι συμβαίνει…
και μας τσάκωσε!!!!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
-Τι κάνετε εκεί???
-Κάτι μας έπεσε και το ψάχνουμε…
απαντάω εγώ ως πιο ψύχραιμη…
-Και γιατί είσαστε τόση ώρα εδώ???
-Κάτι μου έλεγε ο Μάκης….
-Τι? (εντελώς ανάγωγη!!!)
Τότε… κωλώσαμε….
Τι να πούμε???
Πως περασαμε μια ώρα…
να κάνουμε πλάκα και να τραγουδάμε…
την «αγωννίιια»???
Πήρα την κατάσταση επάνω μου…
και γυρίζω και της λέω…
-Ο Μάκης… μου έλεγε τις αγωνίες του…
Με το που το λέω αυτό…
μας πιάνει ένα υστερικό γέλιο….
και γυρίζει η μικρή αχώνευτη…και λέει…
-Μπα…κύριε Μάκη….. Χαρούμενες αγωνίες θα έχετε…
(στριμμένη πόντια!!!!)

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μετά από αυτό…
πάπαλα μάθημα έκανα σε εκείνη την τάξη….
Μόνο τα αγόρια αν μάθανε κάτι….

Ιδού λοιπόν το άσμα…..
Είναι υπέροχο…και δεν μπορώ να το ακούσω

χωρίς να μείνω με χαμόγελο…

πάνω από κανένα μισάωρο…..

Περιττό φυσικά να πω…
πως το τηλέφωνο του Μάκη στο κινητό…
είναι καταχωρημένο εδώ και τόσα χρόνια…
ως «αγωνία»….
και δεν υπάρχει περίπτωση…να κλείσουμε το τηλέφωνο…
χωρίς να μου το τραγουδήσει… δύο τρεις φορές….
όπου και αν βρίσκεται….

Χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Χαμένα ραβασάκια….

Μικρά απρόσμενα «θαύματα» …
φανερώνονται στο πουθενά….
Μέσα στη μιζέρια, στο πάρκο από μπετόν…
με τις παλιές καπότες…

Εδώ και καιρό έβλεπα….
μικρά περίεργα ραβασάκια…
σφηνωμένα σε διάφορα «παράλογα» σημεία...

Ποτέ δεν τα άνοιξα…
απλά τα παρατηρούσα…
Ορισμένα τα φωτογράφησα…


Μου άρεζε ο περίτεχνος τρόπος…
που είχαν διπλωθεί….
η σταθερότητα που είχαν σφηνωθεί…
και προσπαθούσα να μαντέψω…
τον δημιουργό τους…


Διασκέδαζα να φαντάζομαι…
όσους περπατούσαν δίπλα μου…
σαν πιθανούς αυτουργούς...

και να εικάζω τι θα έγραφε ο καθένας τους...
στο δικό του ραβασάκι….
πως θα το δίπλωνε με τα χέρια του…
και πως θα έκανε το «έγκλημα» στα μουλωχτά…
χωρίς να τον δει ποτέ κανείς μας…

Προχθές όμως…

δεν άντεξα…

Ενέδωσα στον πειρασμό…
Άνοιξα ένα ραβασάκι….

Είχε τοποθετηθεί πρόσφατα…
ίσως και πριν μισή ώρα…
Στο κομμένο δέντρο...

του τσιμεντένιου πάγκου…
που κοιμάται ο ζητιάνος…

Ήταν ένα δελτίο στοιχήματος…
που δεν είχε κερδίσει…
Ο μυστηριώδης άγνωστός…
χαμένος, απογοητευμένος…
ήλεγξε το αποτέλεσμα…
και έκανε ένα τσιγάρο…

Το πακέτο του, τελείωσε….
αλλά είχε ακόμα ένα….

Δίπλωσε περίτεχνα την πίκρα του…
και την έχωσε βαθειά….
δίπλα σε έναν ρόζο…

και στο διπλανό κλαδί…
σφήνωσε…
το τελευταίο τσιγάρο… για τον ζητιάνο….

Ίσως να τον ανακούφισε...
ότι δεν ήταν ο μόνος χαμένος…

*

*

*

Υ.Γ.Πιθανή μουσική υπόκρουση....

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο

που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω

κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο

όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω...

*

*

*

*

I cento passi…..

Τίποτα δεν χαρίζεται….
το ξέρετε, ε???
Πολλά άτομα κατηγορούν τρίτους…
κατηγορούν την τύχη τους…
το κατεστημένο…το σύστημα….
την κακιά μάγισσα…τον Μητσοτάκη…
και πάει λέγοντας….
Οι πιο βαριές περιπτώσεις, δε…
κατηγορούν τους αδύναμους…
τους κακομοίρηδες... ή τους μετανάστες…
ώστε να μην ακούσουν ποτέ αντίλογο…
Μισώ τα αθώα θύματα….
Μισώ τους ανθρώπους που δεν παλεύουν…
Μισώ όσους κάθονται…να σκουριάσουν…
κατηγορώντας τους άλλους…
ποτέ τον γαμω-εαυτό τους…
Για αυτό…από σήμερα…
θα ακούγεται αυτό το υπέροχο άσμα…
στο βλογ αυτό…
Το άκουσα σήμερα….
στο αστεράτο μπαλόνάκι….

(μία κοπελιά λεβέντισσα…
που την χαίρομαι…)
και ανέβηκα ρε….
Ανέβηκα… γιατί…το άΖμα…
τα λέει όλα….

Όλα αρχίζουν με ένα βήμα…
δύο βήματα... τρία….εκατό…
Όσα χρειάζονται….
και άμα ξέρεις να μετράς και να περπατάς…
ΝΑΙ ρε πούστη μου….κάποτε ή τα καταφέρνεις…
ή έχεις ωραίους ένδοξους αγώνες να θυμάσαι…

Και δεν έχω αποφασίσει ούτε εγώ…
αν είναι καλή η επιλογή του Τσίπρα…
Και δεν ξέρω αν θα επιβιώσει το γαμω-ΣΥΡΙΖΑ….
δεν ξέρω αν γαμιούνται οι ανανεωτικοί…

Ξέρω πως πάντα θα υπάρχουν αγώνες…
και βήματα… και…θα το παλεύω…
μαζί με το μπαλονάκι…μαζί με τον αντιδραστικό...
μαζί με την άτιμη αγριοντομάτα…

μαζί με όλους τους φίλους…
τους συντρόφους…

Τους τρυφερούς ανθρώπους που νοιάζονται…
Όσους ξέρουν να περπατάνε ρε…
και… βλέπουνε…
πως ακόμα και αν δεν φτάσουμε…
Θα το παλέψουμε…..
Και…θα σας βολέψουμε….
(κουφάλεςςςςςςς)

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Υ.Γ. Αμα έρθουν οι Modena City Rambels……
ετοιμάσου αντιδραστικέ…να μας συνοδέψεις….ΟΛΕΣ!!!!!

Οτι και να γίνει…ε????
Βλαμένοοοοοοοοοο
χαχαχαχαχαχαχαχα

Αποχή ε?????

«Οταν στη βόρεια Ελλάδα βρέχει ακόμη,

εγώ σε καμία περίπτωση

δεν θα βάλω σε διαθεσιμότητα όλα τα ελικόπτερα,

τα οποία κοστίζουν κάθε μέρα

το καθένα κάποια δεκάδες χιλιάδες ευρώ»,

δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών

Χρ. Μαρκογιαννάκης,

με αφορμή την κριτική

ότι στην αρχή της αντιπυρικής περιόδου

υπάρχουν μόνο δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα.....

*

*

*

*

Υ.Γ. Το είχα βάλει στο πλάι....

αλλά... δυστυχώς έγινε ότι όλοι φοβόμασταν....

Γιατί τα γαμω-μαθηματικά... μιλάνε....

Και η συνειδητή γαμω-αποχή σας...

τον έκανε... να βγαίνει χωρίς ντροπή...

να λέει τέτοιες παπαριές....

Σας κατηγορώ άδικα????

Οχι....

Μπορείτε να το αλλάξετε???

Ούτε....

Μυαλό βάλατε???

Θα δείξει....

Προσαρμογή.....

Φάγαμε στο μπαλκόνι…
ακούγοντας την βραδιά των μεταναστών….
Μία γεωργιανή μελωδία….
τόσο γλυκιά…τόσο ιδιαίτερη…
και μετά….
ένα άσμα της Παπαρίζου…..
«ζιγκολό» …..

Χτύπα και φύγε

το αίσθημα πνίγε

δεν κάνει

στη δουλειά σου καλό.

και η μικρή γεωργιανή να δίνει ρέστα….
και εγώ…. να συναισθάνομαι τη χαρά…
Ναι… το ζει…
στέλνει ένα μήνυμα….
πάνω από την καταξιωμένη σκηνή…

(στην καριόλα εργοδότρια....)

Ένας αφρικανός μετά….
με πάθος να τραγουδά…
και να ζει εκεί…
στο φαντασιακό…
που του δίνει κουράγιο όλη μέρα…
να ξεφτιλίζεται με τα γαμω-σιντί…

Και εμείς εκεί…
στην απόλυτη χλιδή….
να συζητάμε τα γαμω-υπαρξιακά μας…
και λύση να μην βρίσκεται…
και να δακρύζουμε…

«Δεν είμαστε ευτυχισμένοι….»
«Δεν αντέχω άλλη τέτοια συζήτηση… »
«Να μην την κάνω? »
«Ο παπάρας γείτονας…
συντονίστηκε…
έφερε την γαμω-τέντα του…
ευθεία με μας….»
γέλια συνωμοτικά…
(τι έχει ακούσει ο κωλόγερος….)
και εμείς… εκεί…
με ένα κρασί…
με μία άδεια ύπαρξη…
να συζητάμε….

«Θέλεις να πάμε Παρίσι???»
«Θα μου άρεζε και το Βερολίνο…
Να πάμε σε ένα απόλυτο ντεκαντάνς να ζήσουμε μποέμ…
και να συμμετέχουμε σε όλα τα αντεργκράουντ φεστιβάλ… »
«Πόσο ντεκαντάνς???»

«Όσο αντέχουμε… αύριο θα κάνω γκούγκλ….
να δω τι παίζει…. »

Και η μικρή γεωργιανή…
σε ένα άλλο παράφωνο τραγούδι….
και να τραγουδά πιο χαρούμενη…
απ’όσο θα είμαστε ποτέ….

«Να βάλω μουσική?»
«όχι… ας ακούσουμε το ένστικτό…
της επιβίωσης….»

No dominion...

And death shall have no dominion.

Dead men naked they shall be one

With the man in the wind and the west moon;

When their bones are picked clean and the clean bones gone,

They shall have stars at elbow and foot;

Though they go mad they shall be sane,

Though they sink through the sea they shall rise again;

Though lovers be lost love shall not;

And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.

Under the windings of the sea

They lying long shall not die windily;

Twisting on racks when sinews give way,

Strapped to a wheel, yet they shall not break;

Faith in their hands shall snap in two,

And the unicorn evils run them through;

Split all ends up they shan't crack;

And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.

No more may gulls cry at their ears

Or waves break loud on the seashores;

Where blew a flower may a flower no more

Lift its head to the blows of the rain;

Though they be mad and dead as nails,

Heads of the characters hammer through daisies;

Break in the sun till the sun breaks down,

And death shall have no dominion.

Dylan Thomas

Και μία πιο ΑκανόνισΤη εκδοχή....

(το πρώτο μισό....το άλλο...δεν ήξερα να το αφαιρέσω...)

	- - -
	Found at bee mp3 search engine

Some day.....