ΕνΤεχνες Πολιτικές...

Οταν ο Νταλί συνάντησε την πράσινη ανάπτυξη....
...
...
...
...
...
...

Πατριωτικοί προβληματιΖμοί.....

Ελάχιστες φωτογραφίες κυκλοφορήσανε στο δίκτυο...

από την συγκέντρωση των "Πατριωτών".....

στα Προπύλαια....

χμ...λάθος....

πλατεία Κολοκοτρώνη....

το Σάββατο....

Βρήκα ορίΖμένες στο Τροκτικό...

και με έβαλαν σε Εθνικό ΠροβληματιΖμό....

Εστίασα στους "αγωνιστές"....

και προσπάθησα να φανταστώ....

Άραγε τι σκέφτεται ένας "Αληθινός Ελληνας"???

....

"Πούλησα αρκετές σημαίες σήμερα....

τώρα θα κάψω τις μισές με το τσιγάρο....

να τα κονομήσω πάλι...."

.

"Ανασκαφές για γνήσιο ελληνικό κακάδι"....
(άραγε θα έχει και σχήμα κίονα?)

"Είμαι αποφασισμένη.....να διαφυλλάξω την ιθαγένεια...

όπως την τσάντα μου... "

"Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα!!!!"
...

..
Γενική ΆποΨις.......

και ζουμμμμμμ......

"Είμαι πάντα online με το ακουστικό...

Ακούω την φωνή των προγόνων μου..."

"Πρέπει κάτι να γίνει...να μην με μπερδεύουν οι γκόμενες...

με Αλβανό..."

"Είμαι σε Εθνική Διέγερση.....

Δεν μπορώ να βγάλω τα χέρια από τις τσέπες..."

"Ηρθα εδώ ως δειγμα τυπικής ελληνικής ομορφιάς..."

(είπε η Ξανθιά....)

"έχω τόσο όμορφα ελληνικά γονίδια...

που καμιά φορά, να μωρέ....ντρέπομαι..."

"Ε οχι και να μας πάρουν τη δόξα οι ξένοι...

για μένα έγραψε ο Αισωπος τον μύθο με τον τζίτζικα..."

"Μαστούρωσα με τόσους πατριώτες μαζί...."
,,,

,,
Ακόμα ένα γενικό πλάνο....

και ξαναζουμμμμμμμμμμ!!!!

"δίπλα στις σκάλες...

πάντα ταιριάζει ένα άγαλμα τυπικής ελληνικής ομορφιάς"

"τώρα θα δει...

η κτΣένη κομμώτρια που μου έκαψε το μαλλί..."

"ως πότε , πατρώτες, θα βάφουμε τα μαλλιά...

να κρύβουμε τα βάσανα από τους μετανάστες? "

"άμα τους δώσετε την ιθαγένεια...

θα πάρω το ελικοπτερο και θα φύγω...

Είμαι αεροπόρος κομάντο εγώ....."

"Ζήτω!!!! Εδώ θα βρω σίγουρα έναν πατριώτη...

να με παντρευτεί να κάνουμε γνήσια ελληνόπουλα..."

Ουγκ!!!

" me Αχιλλέας ,you Πάτροκλος!!!..."

.

..

.

.

Υ.Γ. Τελικά είναι πολύ εύκολη η στοχοποίηση.....

και η παραμόρφωση μιας αδικίας.....

....

Πόσο μάλλον όταν έχεις να κάνεις με τΖάμπα Μάγκες....

*Ευχαριστώ τον ΚΥΠ... για την συνεισφορά του.....

(οι καλύτερες ατάκες... φυσικά του ανήκουν....)

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Yποκύπτοντας ...

Εκ νέου, κάποια μέρα,

οι ισχυρές και ασφυκτικές πολιτείες

θα καταντήσουν ένας σωρός ερείπια,

.

πνιγμένα στα αγριόχορτα,

υπακούοντας

στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής,

τον νόμο της Εντροπίας,

,

υποκύπτοντας ...

,

σχεδόν χωρίς αντίσταση

στην ενόρμηση του θανάτου,

.

επισπεύδοντας ενεργά

τη θανάσιμη μοίρα

κάθε πολιτισμού,

.

ενδέχεται ότι οι κατασκευαστές

και οι κάτοικοι

αυτών των μεγάλων συνόλων

που αποκαλούνται πόλεις

θα "θελήσουν" να πεθάνουν,

.

χαρίζοντας τη νίκη

στις καταστροφικές δυνάμεις,

.

– που καταστρέφουν αυτούς και τις πόλεις “τους” ....
.

.

.

.

Κώστας Αξελός: Η πόλη - πρόβλημα

από το περιοδικό “Χάος”

σε μετάφραση: Κωστή Παπαγιώργη

503 Αβεβαιότητες...

Ζούμε μέσα στο θάνατο….
Άραγε η χαρά βιώνεται αληθινά ….
μόνο διά της απελπισίας???…
Ίσως στο τελευταίο αντίο…
κρύβεται το μυστικό της συνέχειας…

Αβεβαιότητες….

Κρατικό νοσοκομείο….
Μονάδα εντατικής….
Τρίκλινο δωμάτιο….503….
Ημίφως να κρύβει τα δάκρυα…
και κουρτίνες να προστατεύουν τις ψευδαισθήσεις…

Στο κέντρο ο αγαπημένος μoυ…
και δύο άγνωστα άκρα…
να πλαισιώνουν τις σκέψεις…

Δίπλα στο παράθυρο…
μία νέα κοπέλα…
κοιμάται με έναν σκούφο….
Δίπλα στη πόρτα…
ένα κρεβάτι στολισμένο…
με σεντόνια πολύχρωμα…
που απεικονίζουν όμορφα μπαλόνια…
και μία κουβέρτα μαλακότατη…
να έχει ζωγραφισμένη μία τίγρη….

Το προσωπικό ηθελημένα χάνεται…
στις λεπτομέρειες των άλλων….

Οι σκέψεις ταξιδεύουν για να δραπετεύουνε…
στο διάφανο ρούχο της τσιγγάνας…
στο πρόστυχο μαύρο εσώρουχο…
κάτω από τα κεντημένα άστρα…

Σαν αληθινό θηλυκό…
ήρθε στον προστάτη της…
επιδεικνύοντας τα κάλλη της…
ψάχνοντας ταυτόχρονα και για άλλον προστάτη…

Ο σκούφος ο μάλλινος…
κρύβει άραγε την ηλικία ή την χημειοθεραπεία?

Ένα δάκρυ ξεφεύγει….
νιώθω ένοχη που δακρύζω…

Με βλέπεις και μου χαμογελάς….
-Μαρία, δεν αντέχω….
Κάνω πως δεν σε ακούω….
Προσπαθώ να μαντέψω…
το σχήμα του κώλου της γύφτισσας…
το σπίτι τους… την κρεβατοκάμαρα τους…

Σου χαμογελώ….
σου κρύβομαι…
θέλω να δραπετεύσω….

Μου χαμογελάς…
και σχολιάζουνε…
«είδες το αίμα σου…και χαμογέλασες… »
κοιταζόμαστε και είμαστε μόνοι…

Φεύγουν οι άλλοι να ανασάνουνε…
και μένουμε οι δυό μας…

-Θέλεις να ζήσεις ή θα μας αφήσεις?
-Περιμένω το φάρμακο… αλλά κανείς δεν ξέρει…
-Επιτέλους αποφάσισε…. τι θέλεις να κάνεις….
-Ο γιατρός λέει πως ίσως με σκοτώσει….
-Εσύ θα το αποφασίσεις….εγώ θα το δεχθώ….
Σε παρακαλώ σήμερα το βράδυ, σκέψου….

Το δάκρυ μου, σου υποδείκνυε την απόφαση….
όμως ήταν μόνο δικιά σου…

-Υπάρχουν και χειρότερα….
Το ξέρεις το ανέκδοτο????
-Όχι… πες μου….

Και χανόμαστε στα ανέκδοτα…
που περιγράφουν τις ζωές μας…
μέσα από τις ιστορίες άλλων….
και νιώθω πως ξεχάσαμε….
γιατί είμαστε εδώ… γιατί πονάμε…
γιατί κλαίμε….

Μας σκεπάζει η κουβέρτα η τιγρέ….
και ξέρουμε πως χωρίς να τα συζητήσουμε…
τα έχουμε πει όλα….

«είδες το αίμα σου…και χαμογέλασες…»
γιατί μέσα στο αίμα… υπάρχουν….
οι απαντήσεις των ερωτήσεων που δεν τολμήσαμε…
η απελπισία του κεκαλυμμένου τέλους….
που συνεχίζεται….
μέσα στη ζεστασιά του παράλογου…
που προσφέρει ένα άθλιο άνιμαλ πριντ…
μίας κακομούτσουνης τίγρης….
και το στρινγκ της όμορφης γύφτισσας…
σε αντιδιαστολή με τον θλιμμένο σκούφο…

.

.

.

.

.

.

Φλεβάρης….

Ο μήνας των νεκρών και του εξαγνισμού…

Κάθαρση, έρωτας, αναγέννηση…


Έρωτας, θάνατος και ξανά….


Ανθός και καλή σοδειά…


Κύκλος του ανικανοποίητου…


Κύκλος της φύσης και της ζωής…

Με σύμβολο έναν Αμέθυστο….

από την μέθη της λησμονιάς…
να μας προφυλά…

Μέσα στην διαύγεια των κρυστάλλων…
που γέννησε με βία, η μάνα γη….

λάμπει στο είδωλο της επιθυμίας…

.

μία τίμια χοή…

Χοή στη νεκρή γη…
την ψυχογή…

για να αναστηθεί…
προτού να μας κλέψει ο Άδης…

Όλος ο χρόνος, σε έναν μήνα ….

αιώνιας ελπίδας…

ήρεμης προσμονής…

μίας αναγκαίας άνοιξης….
που πάντα καθυστερεί…

αλλά έρχεται εγκαίρως…
στην τελευταία μας πνοή….

...

...

....

.....

.....

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από μία τεχνητή σπηλιά με αμέθυστους…
σε έναν παραμυθένιο κήπο, της Langeais…

Το κουτί....

Στήθηκαν κουτιά στους Δήμους…
να ρίξουμε μέσα ό,τι έχουμε ευχαρίστηση….
για την Αϊτή…

«Ένα μόνο ευρώ…από κάθε πολίτη…»
μας προτρέπαν…οι ταμπέλες…
αλλά τα κουτιά έμεναν άδεια….
Οι «πολίτες» ρέστοι….
από συμπόνια….και ευχαρίστηση…

Κάλυψαν τα κουτιά…
να μην φαίνεται ότι είναι άδεια…
Να μην φαίνεται η αδιαφορία….
που κρύβεται μέσα στις γενικεύσεις….
και απενοχοποιείται ξενδιάτρωπα στην ανωνυμία…

Ίσως δεν τα βρίσκει ο κόσμος…
σκέφτηκε κάποιος ρομαντικός…
και τοποθετήθηκαν εξωτερικά στο δρόμο….
σε κεντρικά σημεία….

Όμως… ενώ οι δικαιολογίες τελειώσανε…
τα κουτιά παραμένουν άδεια….

Γιατί?
Ισως μας διαφωτίσει ο παρακάτω διάλογος…
που άκουσα…και σας μεταφέρω…

Στην είσοδο του παλιού Δημαρχείου Καλαμαριάς…
δύο φρέσκοι 20χρονοι δημοτικοί αστυνομικοί…
γυρνάνε μούσκεμα από κάποια δουλειά….

-Ωχ… δεν βγάλαμε το κουτί….
-Εμείς πρέπει να το βγάλουμε και αυτό???
-Ναι.. έτσι γίνεται κάθε πρωί…
-Ωχ..καλά… έλα πιάστο….
-Ναι αλλά άμα το βγάλουμε… πρέπει και να το φυλάμε…..
-Να φυλάμε το κουτί??? Είσαι καλά???
-Ναι ρε… έτσι μας είπαν…
-Σιγά μωρέ.. ποιος θα το κλέψει?
-Μη το λες αυτό… πολλοί….
-Μα δεν έχει λεφτά….
-Έχει ρε κάτι ψιλά…
-Και θα κάτσουμε στη βροχή να φυλάμε το κουτί?
-Ένας μας πρέπει να κάτσει… είναι εντολή…
-Πλάκα με κάνεις….
-Όχι ρε…
-Θα κάτσω στη βροχή… εγώ για την Αιτή?
-Τι να σε κάνω ρε, που βρέχει? Χτες εγώ κάθισα όλο το πρωί…
Μούσκεμα έγινα….
-Μέσα στη βροχή?? Είναι μαλακία…εγώ δεν κάθομαι….
-Καλά… πάμε μέσα…και βλέπουμε….
Ίσως το βγάλει άλλος….

Το κουτί τελικά έμεινε μέσα…
και στις 4.30μ.μ. που πήγα να το φωτογραφήσω…
εξαφανίστηκε….
Ίσως να το έκλεψε κανείς…

από την είσοδο….
ίσως πάλι…

να το έκρυψαν κάπου βαθειά…
για την ασφάλεια των χρημάτων…
και των συνειδήσεων….
από τη βροχή…

βεβαίως βεβαίως….

Γιατί….
τίποτα δεν περισσεύει….
και όλα συνδέονται τελικά…
κατά ένα παράξενο και τρομακτικό τρόπο….

Όπως αυτό το ποστ…
με το ποστ της ecobubble….
που διάβασα… και θυμήθηκα τον διάλογο…

Τρομακτικές απειλές....

Ο απόλυτος φόβος είναι να μην τρομάζεις τελικά...

ούτε τον εαυτό σου.....

..

..

Τότε μόνο νιώθεις* χαμένος....

.

.

.

*αφήνω ένα παράθυρο...μπας...και....

φυσήξει καμία αύρα εκδίκησης....

να αλλάξει τη διάθεση....

(ποτέ το αποτέλεσμα....)