Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Η μοναξιά...

πάντα γιγαντώνεται στo πλήθος
Ξεκινάει με τη φράση...
«Τι έχεις?? Δεν φαίνεσαι καλά…»
και κορυφώνεται με την απάντηση
ενός Τίποτα

Η μοναξιά βιώνεται
πάντα σαν απόρριψη
μιάς αποτυχίας
προσγείωσης
στον μέσο κυρίαρχο όρο
στα εύκολα νοήματα...
ή στα χαμόγελα χωρίς ουσία
που ανταλλάσουν οι ξένοι μεταξύ τους

Η μοναξιά θωρακίζεται
πίσω από τις δυνατότητες
που μένουν απραγματοποίητες
ατελείωτες ξεχασμένες (???)…
Σε όλα τα κεκαλυμμένα όνειρα ...
τα θαμμένα βαθειά
στην κοινή λογική...
που δημιουργεί ο υπόκωφος φόβος
των μέτριων των συνηθισμένων
των ευτυχισμένων(???)

Η μοναξιά κρατάει την ανάσα της
να μην εισπνεύσει ασφυξία
αλλά δεν τα καταφέρνει
και παραδίδεται
στην αυτιστική σιωπή
να κερδίσει χρόνο
μέχρι κάποτε να εκδηλωθεί...
δυναμικά και αυτοκαταστροφικά...
στη φλύαρη κοινοτυπία



Le désespoir est une forme supérieure de la critique…..



19 σχόλια:

Asteroid είπε...

Η μοναξιά μπορεί νάναι όλα αυτά τα τόσο ποιητικά δοσμένα...
Υπάρχει, όμως, κι η μοναξιά η συνειδητή, η μοναξιά κατ' επιλογήν, η μοναξιά η αναγκαστική "μέσα στην φοβερή ερημία του πλήθους", που τότε μπορεί να είναι ή να γίνει και δημιουργική!
Η μοναξιά είναι πολύ συχνά το προσωπικό κόστος της δημιουργίας!
Κι αυτό (θέλω να) το βλέπω αισιόδοξα, φωτεινά!

Φιλιά στην Θεσσαλονίκη, δηλαδή σ' εσένα!
:-)

aKanonisti είπε...

@Αsteroid.....
Σωστά αυτά που λες...
και σε αυτά αναφέρεται ο στίχος του τραγουδιού που παραθέτω...
(μα τόσο σοφός που είσαι...πως να μην ανταποδώσω το φιλί???ε????)

Καλημέρα!!!!

Artanis είπε...

καλημέρα κι από μένα :)
Τραγουδάκι αντί για σχόλιο ;)
http://www.youtube.com/watch?v=APW_QwzGg2o

ΨουΞ είπε...

η κόλαση είναι οι άλλοι.....

σου αφιερώνω το δικό μου ποστ
που σχεδόν την εξυμνεί....

με λόγια άλλου :-))

ο κύριος "αμ" είπε...

Η "μοναξιά" είναι πάντα Μοναξιά .

Κορυφή για φέτος στα γραπτά σου Ακανόνιστή μου που όλο και πιο κανονική σε βρίσκω .

Ολα σε 3 αράδες ...
"...«Τι έχεις?? Δεν φαίνεσαι καλά…»
και κορυφώνεται με την απάντηση…
ενός Τίποτα…..."

Με "έριξες" αλλά δεν φταις εσύ , έτσι κι αλλιώς σερνόμουν από καιρό ...

νάσαι καλά !

aKanonisti είπε...

@Artani μου....
Πήγα να ακούσω τις όμροφες μουσικές που μας διαλέγεις...και...

"Αυτό το βίντεο περιέχει περιεχόμενο από EMI. Δεν είναι διαθέσιμο στη χώρα σας."

:-(((


@ΨουΞ....
Ερχομαιιιιιιιιι τρέχοντας!!!
:-))

@Κύριε αμ....
Αν είναι έτσι Αλέκο μου...
Το βράδυ θα σου κάνω εγώ ψυχανάλυση....
:-)))))

Ourbax είπε...

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν η μοναξιά είναι επιλογή ή εξαναγκασμός.
Για μένα η μοναξιά ίσως και να είναι τελικά μια κατάρα που θα με ακολουθεί σε όλη μου την ζωή.

Βάσσια είπε...

Ποτέ δεν με τρόμαξε η μοναξιά, όσο αυτή μέσα στο πλήθος.
Και ποτέ τα άσκοπα λόγια, όσο αυτά της "συνήθειας".

Φίλη μου καλό σου βράδυ
(και ένα ευχαριστώ για αυτά που γράφεις και εμείς απολαμβάνουμε)

AdeGia είπε...

υπεροχο κειμενο


Le désespoir est une forme supérieure de la critique…..

Κ.Υ.Π. WALKING είπε...

ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦςςςςςςςςςςςςςς
Πάρα πολύ καλό κείμενο, αυτά βλέπουν οι ατάλαντοι και μάχονται ωυχθημερόν τα βλόγς.

aerostatik είπε...

έρχομαι Θεσσαλονίκη...

Θεία Θ είπε...

Ζεστή κρυψώνα η μοναξιά
για την πληγή που ακόμη αιμορραγεί.

Radio Marconi είπε...

Με κάλυψε ο Asteroid! (φιλί εγώ έχω?)

Στη φωτογραφία είναι το χρώμα της μοναξιάς?

ΑΕΡΙΚΟ είπε...

...αφού τα κάνατε όλα με τον Αστεροειδή, και ανταλλάξατε φιλοφροσύνες, αγκαλιές και φιλιά, εμείς ώρα τι να πούμε; Για να στηθούμε στη σειρά, πάντως, αποκλείεται...

:-)

solomantzaros είπε...

Για όποιον έγραψε το κείμενο
ξέρει τι σημαίνει μοναξιά
Για όποιον το αναπαράγει ξέρει να είναι μόνος

konstantinos είπε...

Στήνω ένα φράκτη με καθρέφτες, μπαίνω μέσα στον κύκλο κι είμαι μόνος και συνάμα μέσα στο πλήθος, περιτριγυρισμένος από τον μεγαλύτερο άγνωστο, τον μόνο που δε θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω, τον μόνο από τον οποίο δε θα μπορέσω ποτέ να απαλλαγώ...

Αντίλογος είπε...

Ισως και να μην υπάρχει πιο ελευθερο συναισθμα απο τη μοναξια.. Εξαιρετικο το post.

Takis X είπε...

Αμα την διαλέγεις καλή είναι..Αμα σου επιβάλεται είναι το πρόβλημα..

Αλλά ετσι κι αλλιώς ,εδω και χρόνια μου φαίνεται πως η μοναξιά εχει γίνει δεύτερο σώμα μας. Απλά δεν τολμάμε να το ομολογήσουμε.

Ένας εκ των Δυο! είπε...

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

κ.γωγου