Η μαζοχιστική ηδονή της τελικής εξέτασης….

Σήμερα δώσαμε εξετάσεις….
Πήγαμε μισή ώρα νωρίτερα…
Βρεθήκαμε με τις κλίκες στο κυλικείο…
Έφαγα το δούλεμα της αρκούδας για το ΣΥΡΙΖΑ…
από αγαπητούς Πασόκους…
Πειράξαμε τους παλιούς καθηγητές…
και επιλέξαμε θέσεις….
Εγώ ακολούθησα το ρεύμα….
κάθισα όπου μου είπε η παρέα…
στο κέντρο…. της τελευταίας σειράς…
Δεν είχα σκοπό να κλέψω…
είχα διαβάσει καλά…
πιο πολύ το έκανα…
γιατί ήθελα να έχω την παρέα μου δίπλα…
να νιώθω σε φιλικό περιβάλλον, ασφαλής….
Είναι υπέροχο αίσθημα…
να μην νιώθεις απειλή….
Έχω γεράσει τόσο που έχω εμπεδώσει…
πως είναι σίγουρα πλαστό…
αλλά… πάλι.... το γυρεύω….

Ο φίλος μου ο Κυριάκος…
μου είχε βγάλει διαφάνειες για τον ηλιασμό…
τις εμφάνισε σαν το πιο πολύτιμο αγαθό…
σαν ένας μάγος….
Ο φίλος μου ο Δήμος…
μου έφερε δροσερό νερό….
από το κυλικείο….
Και ο φίλος μου ο Γιώργος…
μου προσέφερε το κινητό…
με τα ηλεκτρονικά σκονάκια….
και το Lab-top….

Απλώσαμε τα χαρτιά…
απλώσαμε τα χαράκια…
και είχαμε φέρει όλοι διπλά…
για να δώσουμε σε όποιον δεν είχε…
Τριγύρω… άλλοι συμφοιτητές…
να ψιλοζηλεύουν….
την φοβερή ομάδα…
που συνέχεια γελά…
και πάντα παίρνει δεκάρια….
Κακεντρεχές τσεκάρισμα…
αν διαβάσαμε κάτι που τους ξέφυγε…
και ο Κυριάκος να κάνει πι αρ…
με κάθε πονεμένη….
που εγώ διέγραψα από τον σκληρό πυρήνα…

Ήρθε.. και μία ξένη καθηγήτρια…
που ήταν συμφοιτήτρια μου…
και πήγε να πουλήσει μαγκιά…
«η τελευταία σειρά… να έρθει μπροστά»
διέταξε…
«άσε μας ρε… να το βιώσουμε κανονικά…
γαμώ το μπελά μου…» της απάντησα….
με κοίταξε… με απορημένο ύφος…
«το ξέρεις πως δεν θα κλέψουμε…

απλά θέλουμε να παίξουμε….
πόσες ευκαιρίες έχει κανείς να πάει 20 χρόνια πίσω? »
Χαμογέλασε και έφυγε….
πήγε στον Κυριάκο….
αυτός ψιλομάσησε….
Πήρα εγώ τον λόγο…
«αυτοί εδώ είναι μαζί μου…..

κανείς δεν θα πάει μπροστά»
Τι καλά!!! Ξαναμάσησε!!!!
Και… συνεχίσαμε το σοβαρότατο χαβαλέ…
μέχρι που ήρθαν τα θέματα….
Τεράστια…. αλλά βατά…
αρχίσαν οι ερωτήσεις….

Ο Κυριάκος ως απόλυτος σπασίκλας…
να ρωτά… εγώ να παρεμβαίνω…
και να δίνω απάντηση αντί για τον καθηγητή μας…
«θέλετε την σκιά από τα δέντρα???

Τι ύψος να υπολογίσουμε πως έχουν?»

να ρωτά με αγωνία….
«δεν την θέλει… αλλά άμα κάποιος Πασόκος…
θέλει να την κάνει προς τιμήν…
της πράσινης ανάπτυξής… δεν πειράζει…»
γελούσε ο καθηγητής…και συμφωνούσε….
«τι θερμοκρασία να υπολογίσουμε πως έχει ο αέρας?»
«καυτή… πολύ καυτή… σαν την ημέρα των εκλογών»
Ο καθηγητής γέλασε δυνατά….
οι άλλοι επέμεναν….
«εγώ θα βάλω αυτή που είχε το παράδειγμα στο βιβλίο»
οι άλλοι δεν το πιάσανε….ο καθηγητής... λέει…οκ….

Αρχίζει ο Κυριάκος να γράφει…
πριν ολοκληρωθεί... η παράδοση…
των θεμάτων!!!!!….
Εμείς γελάμε… και τον κράζουμε….
«τι γράφεις??» τον ρωτάει ο Δήμος….
«την εισαγωγή… τα γενικά…»
«ποια γενικά ρε τρελοπασόκε????»
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πάνω που γελούσαμε…
επεμβαίνει η εξουσία….
«Μαρία…μην μιλάς… θα σε φέρω… μπροστά»
είπε η καθηγήτρια….
«δεν πειράζει… δεν κλέβει… τους συνδικαλίζει….»
είπε και γέλασε… ο άλλος καθηγητής μας….
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχα

Μετά πέσαμε…με τα μούτρα όλοι στην επίλυση…
Εγώ σχεδίασα με κόκκινο και μαύρο μαρκαδόρο….
Ζωγράφισα… γραμμούλες…
τελίτσες… δεντράκια…..
και άπειρες μουτζούρες….
Κακά τα ψέματα… το κομπιούτερ…
έχει μπει μέσα στο μυαλό μας…
Ο τρόπος που γράφεις το καθετί…
αλλάζει… και όταν το γράφεις με μαρκαδόρο…
δεν έχει Delete….
Τι πίκρα!!!!!
Εγώ στόλισα εικαστικά… όλα τα γαμω-λάθη…
και… παρέδωσα την κόλα μου….
σαν ένα έργο τέχνης….

Περιμένω τώρα τον βαθμό…
αν και η κλίκα αποφάσισε…
πως θα πάρω δέκα….
«είμαι ωρέ τόσο καλή???»
«όχι βρε μουρλαμένη… αλλά… σε γουστάρει ο καθηγητής….»
είπε ο κακιασμένος….ο Γιώργος….

Και η υπέροχη μέρα ετελείωσε….
με γέλιο για την προβοκάτσια…
και πειράγματα για τις εκλογές….
που σχολιάσαμε…
μαζί με πολλές μπυρούκλες….

Φάγαμε στο Ζύθο…
αλλά η κλίκα μου είναι όλοι φλώροι υγιεινιστές….
έτοιμοι να ψηφίσουν Ο.Π …
Κανείς δεν τρώει παστουρμά…
και μου χαλάσαν το χατίρι…
Τουλάχιστον με αφήσανε…
να παραγγείλω τα υπόλοιπα πιάτα….
«σε γουστάρει ο σερβιτόρος…
για αυτό συμφωνεί μαζί σου και χαμογελά…
θέλει να μας πεθάνει….»

είπε ο κακιασμένος Γιώργος…..

Και η υπέροχη εξέταση τελείωσε....

με το φοβερό αναπάντητο ερώτημα…

που έθεσε ο Δήμος…..
«πόσο καιρό κρατάει ο έρως???»

Χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαα

«Η άποψη σου δεν μετρά…. δεν είσαι νορμάλ…»
είπε πάλι ο Γιώργος….

και άκουσε τα μπινελίκια της αρκούδας….

Χαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχα

Υ.Γ. Έχω ακόμα ένα μάθημα…. για αυτόκαι θα σας χάσω…
Πρέπει να κόψω τελείως το ίντερνετ… γιατί είναι πολύ δύσκολο…

Θα τα ξαναπούμε!!!!!!!!!

Ένα πολύτιμο κουτί…..

Ήτανε πάντα έντονη, δυναμική…
η πιο άξια και η πιο σκληρή….
με απόλυτες μονομανίες…
Εμένα πάντα με λάτρευε….
αλλά συνέχεια με ξεγελούσε….
Όταν διαφωνούσαμε…
έκανα πάντα πίσω…..
γιατί ήξερα πως μοιάζαμε…
και δεν θα υποχωρούσε….
Μικρή ποτέ δεν ήθελα…
να με αφήνουνε μαζί της…
Ήταν πολύ αυστηρή…
και κακοπερνούσα…
Όταν μετά μεγάλωσα…
άρχισα να την θαυμάζω….
Μου μάθαινε επιμελώς και αυστηρά…
όλα τα μαγικά της…
Είχε για τα πάντα έναν πολύ ιδιαίτερο…
απόλυτα αιρετικό αλλά ψαγμένο τρόπο…
Άχρηστα μικροπράγματα…
όπως πώς να μαντάρω κάλτσες …
πώς να κάνω τις βαλίτσες μου…
πώς να διπλώνω πουκάμισα….
γινόταν ευχάριστη διατριβή….
και έπρεπε να τα τελειοποιήσω…
Πέθανε απότομα…
σε μεγάλη ηλικία…..
Ο θάνατος της δεν με ξάφνιασε…
αν και μου λείπει πάντα….
Για χρόνια βρίσκαμε σημάδια της…
στα πιο απίθανα σημεία μέσα στο σπίτι….
Είχε μανία και μάζευε….
όλες τις κορδέλες….
τα πολύχρωμα χαρτιά…
και τα κουτιά συσκευασίας…
Και πάντα τα χαντάκωνε κρυφά….
στα πιο απίθανα σημεία….
Ήξερε όμως… που να τα βρει….
και μας τα αποκάλυπτε σαν θησαυρούς…
με ένα χαμόγελο έκπληξης και ικανοποίησης…
το χαμόγελο της Βανίλιας….
σαν να μην το περιμέναμε….
σαν την έκπληξη πως θα μας έσωνε….
ενώ ήταν το απόλυτο στήριγμα μας…
Φέτος… λοιπόν… σε ένα κουτί…
που βρισκόταν σε ένα σκοτεινό πατάρι…
βρήκανε ένα μικρότερο κουτί… και δύο κόκκινες κορδέλες…
Αμέσως καταλάβανε πως ήταν της γιαγιάς μου…
Σε ένα μικρό χαρτάκι… είχε γράψει το όνομα μου…
και όλοι υποθέσανε… πως το κουτί ήταν για μένα….
«Θα έχει λίρες» αποφάσισε η θεία μου….
«όχι θα έχει κανένα κόσμημα» είπε η μαμά μου…
και το φέρανε να το ανοίξω στα φετινά γενέθλια μου…
και τι βρήκα μέσα???
Η απίστευτη Βανίλια μου…
η ξεροκέφαλη γιαγιά μου….
που τα πάντα μου τα μάζευε…
και τα πάντα μου φυλούσε…
είχε κρατήσει… το πρώτο δόντι που έχασα….
Το τύλιξε σε ένα χαρτί…
το έβαλε μέσα σε βαμβάκι…
και μετά το έκλεισε σε ένα κουτί….
από ένα χρυσοχοείο…
Το τύλιξε με ένα χρωματιστό χαρτί…
και το στόλισε με ροζ κορδέλα….
και το έβαλε μαζί με τις κορδέλες της…
σε μια γωνιά… σε ένα πατάρι….
για να το βρω εγώ κάποτε…
Ένα περίεργο δωράκι….
από το πουθενά….
από το πιο γλυκό παρελθόν …
χωρίς ίχνος πια, πόνου ή θλίψης….
μόνο τρυφεράδας και παραξενιάς…
μόνο με άρωμα Βανίλιας….
Ήμασταν όλοι μας προβλέψιμοι…
όλοι, εκτός από εκείνη….

Υ.Γ. Είναι μία ιστορία αληθινή… προσωπική…
και εμπνευσμένη…από τον στριμμένο Aerostatik….
Που η γκρίνια του αποτελεί….για μένα πάντα έμπνευση…..
όπως αλαζονικά δηλώνει….

Χαχαχαχαχαχαχαχααχααχαχαχαχαχαχα

Την γιαγιά μου την φώναζα Βανίλια…
γιατί ήταν απόλαυση να την βλέπεις να την τρώει…
Και της καθιέρωσα… να φοράει μόνο το άρωμα της….

Αέναοι κύκλοι.....

Η φύση αντιδρά….

πλαισιώνει με ζωή…

ή μνήμες ζωής....

πρωτόγονα…και δημιουργικά….

κάθε ανθρώπινο ή τεχνητό…

κάθε αφύσικο όριο μας….

Η αλαζονεία το έφτιαξε….
σε μια στιγμή αλλοφροσύνης…

Όλα εδώ θα μείνουνε….
Όλα θα σκουριάσουν….

και ένα φύλλο….
ένας ιστός…

ένα κουκούλι…
θα υπερισχύσουν….

Γιατί την ζωή δεν την σταματά….
κανένας ηλίθιος ποιητής…

.κανένας μικροαστός καριόλης…

Η φύση έχει τους νόμους της….
την απόλυτη ομορφιά ….

ακόμα και στην σήψη της….

ακόμα και πριν τον θάνατο της….
θα γραπωθεί… επίμονα…

Πάντα για να προσφέρει….

Μάθημα ή λίπασμα….
για τους πιο ανθεκτικούς…
για τους πιο νέους….
ή πιο απλά για τους επόμενους…
που σίγουρα θε να ‘ρθούνε….


Όλα μέσα σε έναν κύκλο αέναο…
αποχαιρετισμού και βουβής θλίψης…
σοφής δημιουργικότητας…
ενστικτώδους αναγέννησης…
από την πρόσκαιρη σήψη….


και εσύ ηλίθιε εγωιστή …. απλός θεατής….
να φοβάσαι μην σε αγγίξουν….

Το δράμα του Μιχάλη….

Πάνω που συζητούσαμε προβληματισμένοι…
την άνοδο του Καρατζαφέρη….
τι επιπτώσεις θα έχει στον γενικότερο ελληνικό ρατσιστικό κλίμα…
ένα τυχαίο(?) γεγονός… συνέβη σε έναν αγαπητό φίλο…
και… διέλυσε την ρομαντική διάθεση και τοποθέτηση…
με την πραγματικότητα ….

Ο Μιχάλης λοιπόν… είναι ένας μηχανικός του δημοσίου…
Πριν από 6 χρόνια παντρεύτηκε μία άλλη δημόσια υπάλληλο…
και βάλανε μπρός να κάνουνε παιδί….
Δεν θέλανε όμως να το μεγαλώσουν μέσα στο τσιμέντο…
και πούλησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν…
πήρανε και ένα μεγάλο δάνειο…
και φτιάξανε ένα ωραίο σπιτάκι στην εξοχή…
Τα λεφτά δεν φτάσανε…
και τις περισσότερες εργασίες τις κάνανε μόνοι….
Πριν δέκα μέρες ... τελείωσαν την περίφραξη….
και όλα… είχαν μπει σε τάξη….

Το Σάββατο όμως το πρωί….
ήρθε μία μπουλντόζα….
στο απέναντι οικόπεδο….
και βγήκανε χαρούμενοι να μάθουν…
πότε θα κτιστεί και να γνωρίσουν τους νέους γείτονες τους…

Και τότε… μάθανε…
πως το οικόπεδο…
είναι ιδιοκτησία τσιγγάνων…
και το ισιώνανε… για να έρθει ο οικισμός…
που διώχνουνε από τα όρια της πόλης…

Ο Μιχάλης τότε φρίκαρε….
και άρχισε να τρέχει…..

Έψαξε την νομοθεσία…
πήγε βρήκε τον Δήμαρχο…
πήγε στην Αστυνομία….
και γενικά δεν άφησε κανέναν αρμόδιο…
να μην ενημερώσει….

Σήμερα… το πρωί….
το έμαθα και εγώ….
και αντέδρασα ηλίθια….
λέγοντας τον…
τυχερό που θα βλέπει.....

τις όμορφες τσιγγάνες…

Αυτό ήταν… φρίκαρε…
και άρχισε να φωνάζει….

Ο Μιχάλης δεν είναι ρατσιστής….
και γενικά είναι καλός άνθρωπος…
τον ξέρω…
αλλά στην σκέψη πως θα έρθουν 30 τροχόσπιτα…
χωρίς καμιά υποδομή…
χωρίς καμία απολύτως τάξη…
έξω από το σπίτι που με τόσο κόπο έφτιαξε…
έφτασε στα όρια του….

Ο νόμος που τον έψαξε…
επιτρέπει μόνο ένα τροχόσπιτο…
και φυσικά το κτίσιμο ενός σπιτιού…
με φως, νερό και βόθρο….
Όμως… όπως όλοι γνωρίζουμε…
ο νόμος εδώ σπάνια εφαρμόζεται…
και τον έχει αφήσει μόνο…

Αφού όλοι... τον καθησύχασαν…
πως θα τον εφαρμόσουν….
αυτός… εμπειρικά κατάλαβε…
πως έπρεπε να πουλήσει….
το σπίτι που με τόσο μεράκι έφτιαξε…
άμεσα, μισοτιμής… μήπως και προλάβει….
όχι να βγάλει τον κόπο του…
απλά να μην καταστραφεί τελείως…

Αν έφτανε το καραβάνι με τους τσιγγάνους…
ούτε για καλλιέργεια δεν θα μπορούσε να το δώσει…

Και τώρα φτάνουμε… στο κρίσιμο ερώτημα….
Είναι ρατσιστής ο Μιχάλης???

Είναι μήπως ακροδεξιός, είναι οπαδός του Καρατζαφέρη?

Φυσικά και όχι….

Είναι ένας τίμιος άνθρωπος…
που επένδυσε τον μόχθο του…
να αναβαθμίσει την ζωή του…
Και τώρα ξαφνικά…
βρέθηκε… μόνος του…
να ζητά να εφαρμοσθεί ο νόμος….

Ασφαλώς και έχουν δικαιώματα όλοι οι τσιγγάνοι….
Ασφαλώς και έχουν πρόβλημα…
μέσα την ρατσιστική κοινωνία που ζούνε…

Αλλά… δεν πρέπει να εφαρμόζεται…
έστω τυπικά η ισονομία???

Δεν πρέπει να προστατεύεται ο οποιοσδήποτε πολίτης…
από τους αυθαίρετους, από όποια ομάδα και αν προέρχονται???

Τελικά… είναι παράλογη…
η άνοδος Καρατζαφέρη???
Η μήπως… είναι ένα αντίποινο…
για την κρατική αδιαφορία???

Ποιον τελικά συμφέρει…
το μπάχαλο????
Ποιος είναι τελικά ο εχθρός μας???

Υ.Γ. Όσοι δεν ψηφίσανε….
ας μην απαντήσουν….
Θα απαντήσει κανένας πιο έξυπνος…
από αυτούς που άφησαν να αποφασίζουν…
Ας γυρίσουν στις γαμω-παραλίες τους…
(I love Pagkalos, ΤΕΛΟΣ!)

La Perfezione....

Lentamente Muore.....

Smatsssssssssssssssssss

Φροϋδικές εκλογικές αναλύσεις….

Το ΠΑΣΟΚ καύλωσε…..

Το ΛΑΟΣ γάμησε…..

Η ΝΔ ψιλογαμήθηκε….

Ο Τρεμόπουλος «έφτασε»…..

και το ΚΚΕ κλασσικά δεν συμμετέχει….

Το ΣΥΣΤΗΜΑ όμως δεν ξεκαυλώνει με τίποτα….

Εμείς???

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες… είναι από την σημερινή μου βόλτα….
μόνο καπότες έβλεπα παντού…..

Δύσκολη πανσέληνος….

Έβγαλα την σκυλούμπα έξω…
έβαλα να ακούω Τρύπες….
και είδα την Πανσέληνο….
και ένιωσα περίεργα…
την κοίταξα ανάμεσα από τα δέντρα….
να κρύβεται και να φανερώνεται…
και μαζί μου πάλι να παίζει…
Την ερωτεύτηκα ξανά….
ξανά και ξανά….
και σκέφτηκα αυθόρμητα…
«Κάνε φεγγαρένια μου… να μην χαθεί…
ο συνθετικός τρόπος σκέψης…».

Την κοιτούσα απελπισμένα….
της έχω πει… της έχω ευχηθεί…
όλες τις ανείπωτες μου σκέψεις….
Είναι πάντα τόσο χλωμή… και τόσο σιωπηλή…
σαν μία απελπισμένη αγκαλιά…
σαν ένα νεκρικό κρεβάτι…

Μα την αγαπώ τόσο πολύ…
δεν ξέρω….ίσως να φταίω….

Και εκεί που ευχόμουνα…
και ήμουνα στο παρά πέντε…
της γαμημένης αισιοδοξίας…
της γαμημένης αυτοεκτίμησης….
ακούμπησαν τα πόδια μου…
την χλόη….
Και μπήκα στον πειρασμό…
να περπατήσω.. ξυπόλυτη…
επάνω στην φρεσκοποτισμένη χλόη…
και ήρθε η γαμω-λογική….
και έθεσε τις αντιρρήσεις…
«θα έχει σκατά από σκυλιά….
που πας να πατήσεις???»
Και τότε το δίλλημα τέθηκε….
αλλά… έπρεπε να πάρω θέση….
Εγώ λατρεύω… την χλόη….
και ας έχει σκατά….
Θα την απολαύσω….
θα νιώσω να μου χαϊδεύει το εσωτερικό από τα δάκτυλα…
θα νιώσω την πρόστυχη υγρασία…
θα με καυλώσει τόσο φυσικά…
τόσο υπέροχα….
και μετά… ξέρω που έχει μία βρύση…
να πλύνω τα πόδια μου….
για να το διασκεδάσω….

Το γαμημένο μου μυαλό…
έκανε τις αναγωγές….
και έφερε στο προσκήνιο…
τόσες ηλίθιες…πολιτικές….
ίσως και μάταιες κουβέντες…
Η ηδονή…του γκαζόν…
όμως εκεί… μας περιμένει…
μην μείνουμε στις νάρκες σκατά…
εμείς θα αδικηθούμε….
Ξέρω… μιλάω αλλοπρόσαλλα…
αλλά… απλά σκεφτείτε…
πως άραγε θα ήτανε… να κυνηγούσατε….
όλα όσα σας τρελαίνουν???
Όσα ενδόμυχα πιστεύετε???
Όσα… κρυφά ποθείτε???

Αυτή η Δευτέρα…θα είναι αλλιώτικη…
θα είναι κρίσιμη…
θα είναι ορισμένη….
Κάποιοι θε να χάσουνε…
κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που τους μένει…

Πρέπει να προσπαθήσουμε….
με κάθε γαμημένο τρόπο….
να νιώσουμε το χάιδεμα του γκαζόν…
και να του παραδοθούμε….
Όλα είναι στο μυαλό…
κάποιοι χαμένοι «ειδικοί» λένε….

Εγώ δεν ξέρω τίποτα…
εγώ απλά παρασύρομαι…
σε ένα δέλεαρ δροσερό…
ένα δέλεαρ ηδονικό….
ένα δέλεαρ γυμνό…
απλό και επικίνδυνο…
χωρίς κατεστημένες αναλύσεις…

Θέλω πολύ απλά αυτό….
και με κάθε γαμημένο τίμημα θα το απολαύσω…
ως μάταια επιλογή…
ως αφελή ιδέα…
ή ως απόλυτη ήττα…ενός αφελούς πρωτόγονου…
μα τίμιου τρόπου σκέψης….