Αγωνίιια!!!!

Σήμερα δίνω ένα μάθημα….
Δεν διάβασα καλά….
Δεν… αχ βαχ….
Από προχθές με έπιασε πανικός….
αλλά.. τον απωθούσα….
Σε κάποιο τηλεφώνημα…
μου λέει μια συμφοιτήτρια….
«όλοι έχουμε αγωνία…»
και τρώω μία φλασιά….
του πιο ηλίθιου περιστατικού…
που μου συμβεί ποτέ…
και… ευτυχώς έτσι χαλάρωσα….
Τότε ήμουν καθηγήτρια…
σε ένα ΙΕΚ….
και δίδασκα AUTOCAD…
μαζί με έναν νεαρό πολιτικό μηχανικό….
τον Μάκη….
Όμορφος ο Μάκης….
ελεύθερος…με πανεπιστημιακή καριέρα….
όλες οι μαθήτριες…ερωτευμένες μαζί του….
Εμείς ήμασταν πολύ καλοί φίλοι…
γιατί… πέρα από το σοβαρό LooK…
ήταν κατά βάση ολότρελος…
Ο Μάκης λοιπόν…
είχε και ένα κουσούρι….
Είχε ένρινη φωνή…
και δεν έλεγε..νι… αλλά Νιιι
Αυτοσαρκαζόταν με αυτό…
και βρίσκαμε.. διάφορες λέξεις να μου λέει…
να γελάμε….
Μέχρι… που ανακαλύψαμε…
το ΑΠΟΛΥΤΟ τραγούδι….
Το «αγωνία» του Βοσκόπουλου….
Κάθε βράδυ…μετά το μάθημα…
καθόμασταν έξω στο αυτοκίνητο του…
και χαλαρώναμε… τραγουδώντας …
το «αγωνιιιίαααα»
Καμιά φορά ξεχνιόμασταν….
και μας προλάβαιναν τα παιδιά που σχολούσανε…
και για να μην μας παρεξηγήσουν…
διότι δεν θα γινόταν μάθημα…
με 15 ζηλιάρες μαθήτριες…
να μου την λένε…
κρυβόμασταν….
κάτω στα καθίσματα…
Μία φορά όμως….
μία μαθήτρια…..
είχε παρκάρει δίπλα μας…
Είδε το αυτοκίνητο…του Μάκη…
και ήρθε να δει…τι συμβαίνει…
και μας τσάκωσε!!!!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
-Τι κάνετε εκεί???
-Κάτι μας έπεσε και το ψάχνουμε…
απαντάω εγώ ως πιο ψύχραιμη…
-Και γιατί είσαστε τόση ώρα εδώ???
-Κάτι μου έλεγε ο Μάκης….
-Τι? (εντελώς ανάγωγη!!!)
Τότε… κωλώσαμε….
Τι να πούμε???
Πως περασαμε μια ώρα…
να κάνουμε πλάκα και να τραγουδάμε…
την «αγωννίιια»???
Πήρα την κατάσταση επάνω μου…
και γυρίζω και της λέω…
-Ο Μάκης… μου έλεγε τις αγωνίες του…
Με το που το λέω αυτό…
μας πιάνει ένα υστερικό γέλιο….
και γυρίζει η μικρή αχώνευτη…και λέει…
-Μπα…κύριε Μάκη….. Χαρούμενες αγωνίες θα έχετε…
(στριμμένη πόντια!!!!)

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μετά από αυτό…
πάπαλα μάθημα έκανα σε εκείνη την τάξη….
Μόνο τα αγόρια αν μάθανε κάτι….

Ιδού λοιπόν το άσμα…..
Είναι υπέροχο…και δεν μπορώ να το ακούσω

χωρίς να μείνω με χαμόγελο…

πάνω από κανένα μισάωρο…..

Περιττό φυσικά να πω…
πως το τηλέφωνο του Μάκη στο κινητό…
είναι καταχωρημένο εδώ και τόσα χρόνια…
ως «αγωνία»….
και δεν υπάρχει περίπτωση…να κλείσουμε το τηλέφωνο…
χωρίς να μου το τραγουδήσει… δύο τρεις φορές….
όπου και αν βρίσκεται….

Χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Χαμένα ραβασάκια….

Μικρά απρόσμενα «θαύματα» …
φανερώνονται στο πουθενά….
Μέσα στη μιζέρια, στο πάρκο από μπετόν…
με τις παλιές καπότες…

Εδώ και καιρό έβλεπα….
μικρά περίεργα ραβασάκια…
σφηνωμένα σε διάφορα «παράλογα» σημεία...

Ποτέ δεν τα άνοιξα…
απλά τα παρατηρούσα…
Ορισμένα τα φωτογράφησα…


Μου άρεζε ο περίτεχνος τρόπος…
που είχαν διπλωθεί….
η σταθερότητα που είχαν σφηνωθεί…
και προσπαθούσα να μαντέψω…
τον δημιουργό τους…


Διασκέδαζα να φαντάζομαι…
όσους περπατούσαν δίπλα μου…
σαν πιθανούς αυτουργούς...

και να εικάζω τι θα έγραφε ο καθένας τους...
στο δικό του ραβασάκι….
πως θα το δίπλωνε με τα χέρια του…
και πως θα έκανε το «έγκλημα» στα μουλωχτά…
χωρίς να τον δει ποτέ κανείς μας…

Προχθές όμως…

δεν άντεξα…

Ενέδωσα στον πειρασμό…
Άνοιξα ένα ραβασάκι….

Είχε τοποθετηθεί πρόσφατα…
ίσως και πριν μισή ώρα…
Στο κομμένο δέντρο...

του τσιμεντένιου πάγκου…
που κοιμάται ο ζητιάνος…

Ήταν ένα δελτίο στοιχήματος…
που δεν είχε κερδίσει…
Ο μυστηριώδης άγνωστός…
χαμένος, απογοητευμένος…
ήλεγξε το αποτέλεσμα…
και έκανε ένα τσιγάρο…

Το πακέτο του, τελείωσε….
αλλά είχε ακόμα ένα….

Δίπλωσε περίτεχνα την πίκρα του…
και την έχωσε βαθειά….
δίπλα σε έναν ρόζο…

και στο διπλανό κλαδί…
σφήνωσε…
το τελευταίο τσιγάρο… για τον ζητιάνο….

Ίσως να τον ανακούφισε...
ότι δεν ήταν ο μόνος χαμένος…

*

*

*

Υ.Γ.Πιθανή μουσική υπόκρουση....

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο

που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω

κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο

όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω...

*

*

*

*

Η μαζοχιστική ηδονή της τελικής εξέτασης….

Σήμερα δώσαμε εξετάσεις….
Πήγαμε μισή ώρα νωρίτερα…
Βρεθήκαμε με τις κλίκες στο κυλικείο…
Έφαγα το δούλεμα της αρκούδας για το ΣΥΡΙΖΑ…
από αγαπητούς Πασόκους…
Πειράξαμε τους παλιούς καθηγητές…
και επιλέξαμε θέσεις….
Εγώ ακολούθησα το ρεύμα….
κάθισα όπου μου είπε η παρέα…
στο κέντρο…. της τελευταίας σειράς…
Δεν είχα σκοπό να κλέψω…
είχα διαβάσει καλά…
πιο πολύ το έκανα…
γιατί ήθελα να έχω την παρέα μου δίπλα…
να νιώθω σε φιλικό περιβάλλον, ασφαλής….
Είναι υπέροχο αίσθημα…
να μην νιώθεις απειλή….
Έχω γεράσει τόσο που έχω εμπεδώσει…
πως είναι σίγουρα πλαστό…
αλλά… πάλι.... το γυρεύω….

Ο φίλος μου ο Κυριάκος…
μου είχε βγάλει διαφάνειες για τον ηλιασμό…
τις εμφάνισε σαν το πιο πολύτιμο αγαθό…
σαν ένας μάγος….
Ο φίλος μου ο Δήμος…
μου έφερε δροσερό νερό….
από το κυλικείο….
Και ο φίλος μου ο Γιώργος…
μου προσέφερε το κινητό…
με τα ηλεκτρονικά σκονάκια….
και το Lab-top….

Απλώσαμε τα χαρτιά…
απλώσαμε τα χαράκια…
και είχαμε φέρει όλοι διπλά…
για να δώσουμε σε όποιον δεν είχε…
Τριγύρω… άλλοι συμφοιτητές…
να ψιλοζηλεύουν….
την φοβερή ομάδα…
που συνέχεια γελά…
και πάντα παίρνει δεκάρια….
Κακεντρεχές τσεκάρισμα…
αν διαβάσαμε κάτι που τους ξέφυγε…
και ο Κυριάκος να κάνει πι αρ…
με κάθε πονεμένη….
που εγώ διέγραψα από τον σκληρό πυρήνα…

Ήρθε.. και μία ξένη καθηγήτρια…
που ήταν συμφοιτήτρια μου…
και πήγε να πουλήσει μαγκιά…
«η τελευταία σειρά… να έρθει μπροστά»
διέταξε…
«άσε μας ρε… να το βιώσουμε κανονικά…
γαμώ το μπελά μου…» της απάντησα….
με κοίταξε… με απορημένο ύφος…
«το ξέρεις πως δεν θα κλέψουμε…

απλά θέλουμε να παίξουμε….
πόσες ευκαιρίες έχει κανείς να πάει 20 χρόνια πίσω? »
Χαμογέλασε και έφυγε….
πήγε στον Κυριάκο….
αυτός ψιλομάσησε….
Πήρα εγώ τον λόγο…
«αυτοί εδώ είναι μαζί μου…..

κανείς δεν θα πάει μπροστά»
Τι καλά!!! Ξαναμάσησε!!!!
Και… συνεχίσαμε το σοβαρότατο χαβαλέ…
μέχρι που ήρθαν τα θέματα….
Τεράστια…. αλλά βατά…
αρχίσαν οι ερωτήσεις….

Ο Κυριάκος ως απόλυτος σπασίκλας…
να ρωτά… εγώ να παρεμβαίνω…
και να δίνω απάντηση αντί για τον καθηγητή μας…
«θέλετε την σκιά από τα δέντρα???

Τι ύψος να υπολογίσουμε πως έχουν?»

να ρωτά με αγωνία….
«δεν την θέλει… αλλά άμα κάποιος Πασόκος…
θέλει να την κάνει προς τιμήν…
της πράσινης ανάπτυξής… δεν πειράζει…»
γελούσε ο καθηγητής…και συμφωνούσε….
«τι θερμοκρασία να υπολογίσουμε πως έχει ο αέρας?»
«καυτή… πολύ καυτή… σαν την ημέρα των εκλογών»
Ο καθηγητής γέλασε δυνατά….
οι άλλοι επέμεναν….
«εγώ θα βάλω αυτή που είχε το παράδειγμα στο βιβλίο»
οι άλλοι δεν το πιάσανε….ο καθηγητής... λέει…οκ….

Αρχίζει ο Κυριάκος να γράφει…
πριν ολοκληρωθεί... η παράδοση…
των θεμάτων!!!!!….
Εμείς γελάμε… και τον κράζουμε….
«τι γράφεις??» τον ρωτάει ο Δήμος….
«την εισαγωγή… τα γενικά…»
«ποια γενικά ρε τρελοπασόκε????»
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πάνω που γελούσαμε…
επεμβαίνει η εξουσία….
«Μαρία…μην μιλάς… θα σε φέρω… μπροστά»
είπε η καθηγήτρια….
«δεν πειράζει… δεν κλέβει… τους συνδικαλίζει….»
είπε και γέλασε… ο άλλος καθηγητής μας….
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχα

Μετά πέσαμε…με τα μούτρα όλοι στην επίλυση…
Εγώ σχεδίασα με κόκκινο και μαύρο μαρκαδόρο….
Ζωγράφισα… γραμμούλες…
τελίτσες… δεντράκια…..
και άπειρες μουτζούρες….
Κακά τα ψέματα… το κομπιούτερ…
έχει μπει μέσα στο μυαλό μας…
Ο τρόπος που γράφεις το καθετί…
αλλάζει… και όταν το γράφεις με μαρκαδόρο…
δεν έχει Delete….
Τι πίκρα!!!!!
Εγώ στόλισα εικαστικά… όλα τα γαμω-λάθη…
και… παρέδωσα την κόλα μου….
σαν ένα έργο τέχνης….

Περιμένω τώρα τον βαθμό…
αν και η κλίκα αποφάσισε…
πως θα πάρω δέκα….
«είμαι ωρέ τόσο καλή???»
«όχι βρε μουρλαμένη… αλλά… σε γουστάρει ο καθηγητής….»
είπε ο κακιασμένος….ο Γιώργος….

Και η υπέροχη μέρα ετελείωσε….
με γέλιο για την προβοκάτσια…
και πειράγματα για τις εκλογές….
που σχολιάσαμε…
μαζί με πολλές μπυρούκλες….

Φάγαμε στο Ζύθο…
αλλά η κλίκα μου είναι όλοι φλώροι υγιεινιστές….
έτοιμοι να ψηφίσουν Ο.Π …
Κανείς δεν τρώει παστουρμά…
και μου χαλάσαν το χατίρι…
Τουλάχιστον με αφήσανε…
να παραγγείλω τα υπόλοιπα πιάτα….
«σε γουστάρει ο σερβιτόρος…
για αυτό συμφωνεί μαζί σου και χαμογελά…
θέλει να μας πεθάνει….»

είπε ο κακιασμένος Γιώργος…..

Και η υπέροχη εξέταση τελείωσε....

με το φοβερό αναπάντητο ερώτημα…

που έθεσε ο Δήμος…..
«πόσο καιρό κρατάει ο έρως???»

Χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαα

«Η άποψη σου δεν μετρά…. δεν είσαι νορμάλ…»
είπε πάλι ο Γιώργος….

και άκουσε τα μπινελίκια της αρκούδας….

Χαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχα

Υ.Γ. Έχω ακόμα ένα μάθημα…. για αυτόκαι θα σας χάσω…
Πρέπει να κόψω τελείως το ίντερνετ… γιατί είναι πολύ δύσκολο…

Θα τα ξαναπούμε!!!!!!!!!

Ένα πολύτιμο κουτί…..

Ήτανε πάντα έντονη, δυναμική…
η πιο άξια και η πιο σκληρή….
με απόλυτες μονομανίες…
Εμένα πάντα με λάτρευε….
αλλά συνέχεια με ξεγελούσε….
Όταν διαφωνούσαμε…
έκανα πάντα πίσω…..
γιατί ήξερα πως μοιάζαμε…
και δεν θα υποχωρούσε….
Μικρή ποτέ δεν ήθελα…
να με αφήνουνε μαζί της…
Ήταν πολύ αυστηρή…
και κακοπερνούσα…
Όταν μετά μεγάλωσα…
άρχισα να την θαυμάζω….
Μου μάθαινε επιμελώς και αυστηρά…
όλα τα μαγικά της…
Είχε για τα πάντα έναν πολύ ιδιαίτερο…
απόλυτα αιρετικό αλλά ψαγμένο τρόπο…
Άχρηστα μικροπράγματα…
όπως πώς να μαντάρω κάλτσες …
πώς να κάνω τις βαλίτσες μου…
πώς να διπλώνω πουκάμισα….
γινόταν ευχάριστη διατριβή….
και έπρεπε να τα τελειοποιήσω…
Πέθανε απότομα…
σε μεγάλη ηλικία…..
Ο θάνατος της δεν με ξάφνιασε…
αν και μου λείπει πάντα….
Για χρόνια βρίσκαμε σημάδια της…
στα πιο απίθανα σημεία μέσα στο σπίτι….
Είχε μανία και μάζευε….
όλες τις κορδέλες….
τα πολύχρωμα χαρτιά…
και τα κουτιά συσκευασίας…
Και πάντα τα χαντάκωνε κρυφά….
στα πιο απίθανα σημεία….
Ήξερε όμως… που να τα βρει….
και μας τα αποκάλυπτε σαν θησαυρούς…
με ένα χαμόγελο έκπληξης και ικανοποίησης…
το χαμόγελο της Βανίλιας….
σαν να μην το περιμέναμε….
σαν την έκπληξη πως θα μας έσωνε….
ενώ ήταν το απόλυτο στήριγμα μας…
Φέτος… λοιπόν… σε ένα κουτί…
που βρισκόταν σε ένα σκοτεινό πατάρι…
βρήκανε ένα μικρότερο κουτί… και δύο κόκκινες κορδέλες…
Αμέσως καταλάβανε πως ήταν της γιαγιάς μου…
Σε ένα μικρό χαρτάκι… είχε γράψει το όνομα μου…
και όλοι υποθέσανε… πως το κουτί ήταν για μένα….
«Θα έχει λίρες» αποφάσισε η θεία μου….
«όχι θα έχει κανένα κόσμημα» είπε η μαμά μου…
και το φέρανε να το ανοίξω στα φετινά γενέθλια μου…
και τι βρήκα μέσα???
Η απίστευτη Βανίλια μου…
η ξεροκέφαλη γιαγιά μου….
που τα πάντα μου τα μάζευε…
και τα πάντα μου φυλούσε…
είχε κρατήσει… το πρώτο δόντι που έχασα….
Το τύλιξε σε ένα χαρτί…
το έβαλε μέσα σε βαμβάκι…
και μετά το έκλεισε σε ένα κουτί….
από ένα χρυσοχοείο…
Το τύλιξε με ένα χρωματιστό χαρτί…
και το στόλισε με ροζ κορδέλα….
και το έβαλε μαζί με τις κορδέλες της…
σε μια γωνιά… σε ένα πατάρι….
για να το βρω εγώ κάποτε…
Ένα περίεργο δωράκι….
από το πουθενά….
από το πιο γλυκό παρελθόν …
χωρίς ίχνος πια, πόνου ή θλίψης….
μόνο τρυφεράδας και παραξενιάς…
μόνο με άρωμα Βανίλιας….
Ήμασταν όλοι μας προβλέψιμοι…
όλοι, εκτός από εκείνη….

Υ.Γ. Είναι μία ιστορία αληθινή… προσωπική…
και εμπνευσμένη…από τον στριμμένο Aerostatik….
Που η γκρίνια του αποτελεί….για μένα πάντα έμπνευση…..
όπως αλαζονικά δηλώνει….

Χαχαχαχαχαχαχαχααχααχαχαχαχαχαχα

Την γιαγιά μου την φώναζα Βανίλια…
γιατί ήταν απόλαυση να την βλέπεις να την τρώει…
Και της καθιέρωσα… να φοράει μόνο το άρωμα της….

Ένα απίστευτο ΤσομπανοΣαββατόβραδο….

Αυτό το Σαββατοκύριακο… ήταν μαγικό…
Άρχισε στραβά.... κλασσικά….
αλλά… ένας απίστευτος ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ… από την Αθήνα….
ήρθε…. με μία φοβερή καρατύπισσα….
και….μου χάρισαν μία από της ωραιότερες βραδιές της ζωής μου….

Τώρα λογικά... θα ρωτήσετε….
Κάνουν μάγια οι Τσομπάνηδες???
Και όμως!!!!!
Ειδικά αν συνοδεύονται από Καρατύπισσες…

Ήρθε λοιπόν.. ο Τσομπάνης….
και με πήρε στην συναυλία των SKA-P….

Εγώ ως σοβαρό άτομο... και ψιλοξενέρωτο…
δεν πολυήθελα….
Θα έλειπε και ο μουσικός δάσκαλος…
που είχε την αρχική ιδέα….
και… είχα ψιλοστραβώσει ….
αλλά… αυτός επέμενε….
και ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ έκανε….

Ήταν η απόλυτη, απίστευτη, μαγική, ανεπανάληπτη συναυλία….

Η μαγεία άρχισε… από τον καφέ…που ήπιαμε πριν ξεκινήσουμε….
(κάτσαμε στο μόνο μέρος της Θεσσαλονίκης που δεν είχε φραπέ…
και μου έφερε ο Τσομπάνης…έναν άλλον καφέ… αλλά νοστιμότατο!!
Μας είδαν και μερακλήδες…μας κεράσανε και δύο γλυκά…)

Συνεχίστηκε… στην διαδρομή…προς το γήπεδο….
(με οδηγίες ενός «επιστήμονα» από το ίντερνετ…

μέσω ενός δρόμου που δεν έχει ακόμα διανοιχθεί!!!

Ευτυχώς… είχαμε ρέντα… φοβερό προσανατολισμό…

και…είχαμε δει που είναι από τον δορυφόρο….)

Η πρώτη γυναικεία συσπείρωση έγινε για την αγορά εισιτηρίου…
(δεν είχαμε…αλλά με φοβερούς ελιγμούς… και τσαμπουκά…

το εξασφαλίσαμε σχετικά σύντομα..

υπερπηδώντας όλα τα εμπόδια…

και κυρίως μία ουρά…πολύ ζόρικη….)

Μετά… αγωνιστήκαμε… να βρούμε…κάτι άλλα παιδιά…

αλλά ο Τσομπάνης… στις συνεννοήσεις…

δεν….
(τους βρήκαμε τυχαία…και ήταν ένα ζευγάρι… αστεράτο….

που έκλεινε 10 χρόνια μαζί…

αλλά… έμοιαζε.. με απόλυτη εφηβική καραφρεσκαδούρα)

Ένα υπέροχο τοπικό συγκρότημα…

έκανε την εισαγωγή….
Και με την καρατύπισσα….

πήγαμε… μπροστά…για προθέρμανση…

Εκεί… άρχισε ο χαμός !!!!

Ανακάλυψα την ευεργετική ψυχοθεραπεία….
του σπρωξίματος…

Τι μαγική εφεύρεση !!!!!!!!

Παίρνεις φόρα χορεύοντας... και ορμάς!!!!!

Γιούριαααααααααα

Σπρώχνεις... και σε σπρώχνουν….
και όλα σου τα άγχη… όλα τα νεύρα….
φεύγουν…..

Τι υπέροχο αίσθημα !!!!!

Χοροπηδάς…και ορμάςςςςςςςςςς
Ορμάνε και άλλοι από πίσω….
και σε σπρώχνουν….
και γίνεται το απόλυτο μπάχαλο….
και το μυαλό καθαρίζει….
Τελείως όμως !!!!!!!!

Φυσικά… λόγω ηλικίας…
Άντεξα… μόνο 15 λεπτά….
Μόλις πήραμε την δόση μας…
γυρίσαμε στην Τσομπανική Βάση….

Εκεί ο «επιστήμονας» είχε φέρει μπύρες….

Ήπιαμε κυριλέ τις μπύρες μας….
και……
και…....
ΑΡΧΙΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!
(ιδού η αρχή της απόλυτης συναυλίας… όπως την τράβηξε ο Τσομπάνης…)

Εγώ με την καρατύπισσα… πήγαμε μπροστά…
για ένα ακόμη σφηνάκι… σπρωξίματος…
άλλα 10 λεπτά….

Γινότανε χαμός!!!!!!

Δεν σταματήσαμε να χορεύουμε λεπτό….
Ανάμεσα στα περισσότερα τραγούδια…
φώναζε ο κόσμος…με αρχηγό τον Τσομπάνη…
Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι!!!

Χορός… τραγούδι…και ενίοτε «επιστημονική»¨μετάφραση….

Σε μία φάση παραλίγο να σταματήσει η συναυλία από κάτι κάφρους που πετούσαν μπύρες πάνω στην σκηνή… ευτυχώς σταμάτησαν….

και συνεχίστηκε…

ο χορός…το ξεσάλωμα…

το απόλυτο γλέντι…

Το σπρώξιμο… έφτασε και στα πιο πίσω στρώματα….
αλλά… κάναμε κουμάντο….

Ο Τσομπάνης…μας προστάτευε με τα στιβαρά του μπράτσα….

Δεν έχω ξαναδεί τόσο καλό παιδί… και με τέτοια δύναμη ποτέ….
Τέτοιο ιππότη…τέτοιο παλικάρι….
Μας προστάτευε όλες τις μουρλές….
και ταυτόχρονα χόρευε…ο άτιμος….

μέχρι…που του ξέφυγα…και…. με φάγανε μπαμπέσικα…..

Σε ένα σπρώξιμο…έφαγα μία κλωτσιά… ή μπουνιά… στο πλευρό….

Εκεί… τα είδα όλα….

Μου κόπηκε η αναπνοή…από τον πόνο…αλλά το μόνο που σκέφτηκα…
ήταν πως άμα πήγαινα σε γιατρό… και του έλεγα τι έπαθα….
θα μου έλεγε…και δίκαιο θα είχε…
«που πήγες κυρά μου… στην ηλικία σου??? Καλά να πάθεις…να πονάς…»

Ευτυχώς ο Τσομπάνης πάλι καθάρισε….
Με πήγε με την καρατύπισσα σε ένα κάγκελο…
και ήρθα στα ίσα μου….

Έχασα τρεις χορούς…. αλλά τουλάχιστον… γλύτωσα το νοσοκομείο…
και κυρίως το άγριο δούλεμα….
(ευτυχώς… είδα και το στριπτίζ του ολότρελου, απίστευτου…μαγικού τρομπετίστα…και λύθηκε και η απορία μας… τι φοράνε κάτω από τις φούστες….)
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Η συναυλία τελείωσε…. ακριβώς όταν όλοι είχαν πάρει την δόση τους…
Δεν νομίζω πως υπήρχε άτομο να μην είναι καταευχαριστημένο….

Ήταν όλα ΑΨΟΓΑ!!!!!!!!
Ήταν όλα ΕΞΑΙΣΙΑ!!!!!!!!!!
Ήταν όλα ΜΑΓΙΚΑ!!!!!!

και αν χρειαστεί να θυσιάσω ένα πλευρό για τους SKA-P την επόμενη φορά… ευχαρίστως θα το κάνω….
άξιζε…. όλα τα πλευρά…..

Επειδή παραμεγάλωσε η ανάρτηση…δεν σας λέω τι έγινε μετά…
ούτε την επόμενη μέρα… που επίσης… περάσαμε καλά…..

Θέλω να κλείσω το ποστ…με ένα μεγάλοοοοοοοοοοοοο
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
στο γενναίο Τσομπάνη…..
που δεν είναι άλλος… από την απόλυτη φίρμα της βλογόσφαιρας…
και όχι μόνο….. ο αντιδραστικός σεξομανής……

Υ.Γ. Τα δύο βιδεάκια είναι τρισάθλια… γιατί τα τράβηξα εγώ.. αλλά δεν μπορούσα να σταματάω να χορεύω…και τα βάζω μόνο.. γιατί το υποσχέθηκα στην καρατυπίσσα….

Ραντεβού… στο ROCKWAVE FESTIVAL!!!!!
Τώρα που βρήκα το ταίρι μου… στα σπρωξίματα….
δεν το χάνω με τίποτααααααααα!!!!!!!!!
Νατάσσααααααααααα σου’ρχομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!

Το υποσυνείδητο φυγείν αδύνατον....

Είμαστε άτομα ενήλικα…

σοβαρά….

Υποτίθεται δεν κάνουμε μαλακίες….

ή έστω τις αποφεύγουμε…

Όμως… κάποιος μας την έχει στημένη….

Ποιος???

Μαντέψτε !!!!

Όχι… δεν είναι μπάτσος…ούτε οι Νεφελίμ…

Ούτε ο ηλίθιος συνάδελφος…

που ψάχνει τρόπο να μας «την πει»…

Ούτε το σύστημα…

που μας έχει γενικότερα γραμμένους…

εκεί που δεν πιάνει μελάνι…

....

Μας την έχει στημένη…. το υποσυνείδητο μας…

Έρχεται ύπουλα στην ύπνο μας…

και μας ξεσηκώνει…μας προκαλεί…

μας υποδεικνύει τι θέλουμε…

μας δελεάζει…

και εμείς πίνοντας τον πρωινό καφέ … γελάμε πονηρά…

το ζήσαμε στο όνειρο…και το πνίγουμε…

Εύκολα…χωρίς πολλές δικαιολογίες...

τις έχουμε σκεφτεί τόσες φορές…

τις ξέρουμε από έξω…

και τις επαναλαμβάνουμε συχνά…

με την ελπίδα… κάποτε να τις εμπεδώσει…

και να κάτσει φρόνημα…

να γίνουμε νοικοκυραίοι…

Όμως…δεν….

Δεν πνίγεται…

Δεν ξεχνιέται…

Δεν ξεγελιέται….

μόλις βρει ευκαιρία…

μας την κάνει…

την ζημιά….

.....

Έτσι και σήμερα…

Ξύπνησα ιδρωμένη… χαρούμενη…

ανανεωμένη… από ένα υπέροχο όνειρο…

που μου χάρισε το κακιασμένο…

για να με βάλει πάλι σε πειρασμό…

Και αφού ενέδωσα… το απόλαυσα…

και το έπνιξα… στην τελευταία γουλιά καφέ…

Η μέρα μπήκε στο ρυθμό της…

κύλησε ήσυχα... ξενέρωτα... χαλαρά…

με διάβασμα... και κωλοβάρεμα…

μέχρι να έρθει η στιγμή…

να πάρω το γαμω-αεροπλάνο…

του γυρισμού…

Είδα πάνω από 10 φορές…

τις πληροφορίες της πτήσης…

και ήμουν σίγουρη…

Χα! Πόσο χαζή είμαι !!!!

Το υποσυνείδητο... έδρασε ύπουλα και μεθοδικά…

Κάθε φορά… διάβαζα τις πληροφορίες.. λάθος!!!

-Τι ώρα φεύγεις?

-Στις 9.00…..

-Στις 9…ακριβώς?

-Κάτσε να δω…Ωχ! Λάθος!!!!

Στις 9 και κάτι φτάνω!!!

-Τι ώρα φεύγεις???

-Δεν ξέρω αλλά άργησα!!!!

Μαζεύω τα πράγματα μου, άρον άρον…

"Χμ... να φορέσω καλτσόν…προλαβαίνω???

Κάνει κρύο... γάματο…δύο λεπτά δεν με σώζουν…

Τίποτα δεν με σώζει…."

-Έλα sis…

-Έλα Γιαννιώ…Τρέχω…Άργησα…

-Πάλι??? Κάθε φορά τα ίδια…

-Είναι που δεν θέλω να φύγω…

-Ε μείνε!

-Μη το λες αυτό.. γιατί σήμερα.. μάλλον θα χάσω το αεροπλάνο..

και θα σου γυρίσω!! Χαχαχαχαχαχα

Ο ταξιτζής… κλασσικό καλό παιδί….αφού με άφησε να καπνίσω…

μπήκε στην αγωνία μαζί μου…

-Τι ώρα φεύγεις?

-Δεν ξέρω…ακριβώς.. αλλά έχω αργήσει…

-Πάρε την AEGEAN να σου πει….

-Δεν ξέρω το τηλέφωνο…

-Πάρε το 11880….

-Άσε θα πάρω αλλού…σιγουριά…

Εσύ τρέχα!!!!!

Νέο τσιγάρο….γέλιο…αγωνία….

ναζιάρικη φωνή…ενοχική….

-Έλα! Μπες στην σελίδα της AEGEAN να δεις τι ώρα είναι η πτήση…

-Ακόμα δεν έφτασες???

-Όχι…άσε την γκρίνια… δες την ώρα!

-8.30….Που είσαι???

-Αθήνα…

-Αττική οδό???

-Όχι…

-Εθνική οδό???

-Όχι…δεν ξέρω…

-Ρώτα τον ταξιτζή…σε πόση ώρα θα φτάσετε…

-Στην Αθήνα ποτέ δεν ξέρεις…ουφ…(γυναικεία υπεκφυγή..)

Δώσε το τηλέφωνο της AEGEAN…

-210 6261000

-Οκ… κλείνω…

Δέκα λεπτά στην αναμονή…τσιγάρα απανωτά…

τραγούδια φρικτά…και απαντάει….

-Γεια σας… λέγομαι Ακανόνιστη..

και πετάω για Θεσσαλονίκη σήμερα…

-Τι ώρα?

-Δεν ξέρω…μήπως μπορείτε να μου πείτε?

Η τηλεφωνήτρια νομίζει πως αστειεύομαι…

ή πως θέλω πληροφορίες απαγορευμένες για άλλη…

-Δεν μπορώ να βρω την κράτηση σας…μόνο με το όνομα…Λυπάμαι..

-Αμα σας δώσω τον αριθμό της κάρτας που έκανα την κράτηση?

-Την έχετε???

-Ναι!

-Πείτε μου μόνο τα 4 τελευταία νούμερα…

(εδώ καρφώθηκε…χαχαχαχαχαχα)

-1234…

-Πετάτε σε 10 λεπτά…

-Α…δεν προλαβαίνω…

-Ναι..η πτήση έχει κλείσει…

-Μπορώ να κλείσω.. σε άλλη πτήση?

-Πότε θέλετε???

-Ποτέ! Χαχαχαχαχα αλλά πείτε μου την επόμενη διαθέσιμη πτήση…

-Στις 11.15… και θα κοστίσει 15 ευρώ…

-Ωραία…

-Να το κλείσω? Θα φύγετε?

-Ναι… δεν μπορώ να μείνω….(απογοητευμένο)

Ακολουθούν οδηγίες... από την ευγενέστατη τηλεφωνήτρια…

κλείνω το τηλέφωνο... γυρνάω στον ταξιτζή… και λέω…

-Φίλε… χαλαρά…μην τρέχεις… Έχω 3 ώρες να σκοτώσω…

-Ε θα βρεις κανέναν να πιάσεις κουβέντα…και θα χάσεις και την επόμενη….

-Χαχαχαχαχαχαχα τσάκαλος είσαι!!!!

Αχ… το υποσυνείδητο…. φυγείν αδύνατον….

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΝΑΩ… ΤΕΛΟΣ!!!!!!

Ζαγοροπαραμύθι.....

Μια φορά και έναν καιρό….
ο άρχοντας…
του πέτρινου χωριού….

είχε μια κόρη ….
πανέμορφη….αλλά… τρελή….
και όλοι το συζητούσαν….

.....
Έφευγε από το κάστρο τους…
και εξαφανίζονταν….

Μιλούσε την γλώσσα των νερών…
και ακολουθούσε τα ποτάμια….

Μαγευότανε από τα χιόνια….
και από το ύψος των βουνών….
Έτρεχε γυμνή στις βουνοπλαγιές…
και κοιμόταν μέσα στο χιόνι….


Έφευγε από το παλάτι της….
και χανόταν μέσα στο δάσος…

.........
Έκανε μπάνιο γυμνή…
σε παγωμένες λίμνες…
και μετά έλιωνε από τον πυρετό…

Πολλές φορές δοκίμασε να πέσει….
σε βαθειά φαράγγια…
γιατί το νερό… τάχα την κάλεσε…
αλλά την προλάβαιναν πάντα τελευταία στιγμή…
και την τρέχαν στην εκκλησιά…

μέχρι που αποφάσισαν να την κλειδώσουν….

.....
Έφτιαξαν ένα σπίτι απόμερο…
μακριά από τα ποτάμια….

Μέχρι που έγινε 18 ετών….
και την πήγαν σε μία εκκλησία….
Εκεί θα την ευλογούσανε….
μήπως και συνέλθει….

Μα τελευταία στιγμή…
της μίλησε ο πλάτανος….
και όλα γκρεμιστήκαν….

Καθώς την οδηγούσαν…
πίσω στο σπίτι φυλακή….
την είδε ένας μάγος….
και… την ερωτεύτηκε….
Βάλθηκε να την κερδίσει…..

Τα βράδια ενώ κοιμότανε….
περνούσε μέσα από την βαριά πόρτα…
και της τραγουδούσε στο αυτί της….
τραγούδια για την χιονισμένη κορφή…
όπου θα τον συναντούσε….

.......
Αυτή ξυπνούσε… κάθε πρωί….
με την λαχτάρα… να φύγει…

Να φύγει !!!!

Να φύγει για να τον βρεί….

.....

Αχ να τον βρεί!!!!

Τίποτα άλλο δεν λαχταρούσε....

Αλλά… την σταματούσε…
η βαθειά χαράδρα….
μετά το χωριό….
και απογοητευμένη πίσω γυρνούσε…

Μέχρι… που ο μάγος….
το κατάλαβε….
και άρχισε να φτιάχνει γεφύρια…

Γεφύρια περίτεχνα….

που γεφυρώνανε….
την πεντάμορφη….με τον έρωτα του….

Τα γεφύρια ξεφυτρώνανε….
αλλά κανείς δεν ήξερε…ποιος τα φτιάχνει….
όμως όλοι χαιρότανε…
και τα χρησιμοποιούσαν….

δίνοντας τις ευχές τους....

Σαν γέμισε… η πλάση ολόκληρη….
με τα πέτρινα γεφύρια….


ο μάγος… πήγε στην πεντάμορφη….
και την πήρε από το χέρι….

....
Εκείνη τον ακολούθησε…..
εκστασιασμένη…..

Μέχρι… που… στην μέση ενός γεφυριού…
κοντοστάθηκε….

και κοίταξε τριγύρω….

Είδε τότε… το νερό….

τον πρώτο έρωτα της.....
να ερωτοτροπεί…..
με ένα γέρικο δέντρο….

Λύθηκαν τα μάγια.....
και θυμηθηκε.....

και ζήλεψε….

ζήλεψε σαν τρελή…..
αυτή την παράφορη σχέση….

«Αχ να’ μουν… όπως παλιά...

σαν το κλαρί…. σκυμμένη….
πάνω από τον αγαπημένο μου….
να τον προσέχω….και να τον φιλάω…
Και εκείνος… να μου ψιθυρίζει στο αυτί...
γλυκόλογα…. που κανείς δεν καταλαβαίνει…»

Είπε και αναστέναξε δακρυσμένη....
και ο μάγος….

τότε θόλωσε....
κιτρίνισε από ζήλεια ….
και την καταράστηκε…

με όλη του την κακία....

.....
«Να γίνεις πέτρα….
πέτρα ψυχρή….
σαν την σκληρή καρδιά σου!!!
Κανένας να μην σου μιλάει….
και όλοι να σε προσπερνάν….

οι πιο κακοί να σε κλωτσάνε....»
Και την μεταμόρφωσε….
σε πέτρα….

.....

Ομως την τελευταία στιγμή μετάνιωσε....

και την έβαλε σε μία σκεπή....

να μην την βλέπει άλλος κανείς....

μόνο αυτός...

από το βουνό του....
....
Τα πρόβατα εκεί δίπλα… τον ακούσανε.….
αλλά δεν ξέρανε πως να το πούνε….
και στην στέγη αυτή δεν φτάνανε….
οπότε έμεινε επτασφράγιστο....

το μυστικό τους…..

.......

Και αυτή κάθε μέρα έκλαιγε….
γιατί με τίποτα δεν ξεδιψούσε….

....
Μέχρι… που ένα άλογο…
την άκουσε… ένα ζεστό μεσημέρι να κλαίει…
και τότε την ερώτησε….
τι βάσανο έχει…..

Μόλις το άλογο έμαθε….

άφησε το αλόνι....
πήδηξε στην στέγη της….
και την πήρε… στο στόμα του…
να την ρίξει… στο πιο κοντινό ποτάμι….

Ανέβηκε τρέχοντας ....

σε ένα από τα γνωστά γιοφύρια…
και την έριξε χαρούμενο…

με όση δύναμη είχε, μέσα….

Το νερό που πετάχτηκε….
στις πλαγιές δίπλα…
έβαψε… τα αγριολουλούδια…
με την ομορφιά της….

και αυτή έζησε ευτυχισμένη…

και σιωπηλή.....
μέσα στο δροσερό ποτάμι….

μέσα στην αγάπη της....

που τόσο λαχταρούσε....

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι παλιές...

από μια εκδρομή στα Ζαγοροχώρια....

Ενα από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο....

(το παραμυθάκι... ίσως να μην είναι τόσο καλό...αλλά...τουλάχιστον έχει καλό τέλος...)

.....

.....

....

.....

.....