The hand of fate...

Η εικόνα από τον mr.div

Χωρίς λόγια....

Ταξιδέψτε....

Θετική σκέψη.....

Προχωράς στο δρόμο.....

και την εισπράτεις.....

Δεν διαρκεί όμως αρκετά......

Και αυτόματα απαντάς....
μονολογώντας σαν τον τρελό...
στον καημένο αισιόδοξο.....

"Αμ δε!!!!!...."

Καλή εβδομάδα!!!!!!!!!!

σε όΛΛΛΛα τα "μωράκια"....

που είναι τα πάντα....

και τα θέλουν τρελά.....

.

.

Εμένα αυτός ο τοίχος με έφτιαξε....

Ελπίζω και εσάς!!!!!

.

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

..

..

..

Το τζάμι στις φλέβες του νου...

Η παραμόρφωση ως …
διεστραμμένος εξωραϊσμός...

Το όριο πάντα παραμένει…
σιδερένιο και ψυχρό…

Όπως στις παλιές τις πόρτες…
ένα ρομαντικό υγρό ντεσέν…

να εξοστρακίζει τα όρια…
του ιδιωτικού…

μόνο ως παραίσθηση…

που διαλύεται με βία...

με "τυχαίο"πρωτογονισμό....

μέσω μιας απελπισμένης θραύσης…

που προκαλεί η συνειδητοποίηση…

του προμελετημένου εγκλωβισμού…

που πονάει….

και ματώνει….

"Η όχθη όμως στα χείλη του νου

Ασπάζεται γλυκά την ανταύγεια της σιγά-σιγά

Την όχθη της διάνοιας στα χείλη...."

.

.

.

.

.

Υ.Γ. Ο τίτλος της ανάρτησης όπως και το τέλος,

ανήκουν στον Paul Eluard...

από το ποίημα "Η σπασμένη γέφυρα"...

σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή...

La Perfezione....

Lentamente Muore.....

Smatsssssssssssssssssss

Το ψέμα της ευθείας…..

Εγραφα.... γράφω… θα γράφω…

την εργασία…τις εργασίες….

για το μεταπτυχιακό….

Πέρασα....περνάω…θα περνάω…
ατελείωτες ώρες μπροστά στο γαμημένο pc….

Δεν βγάζω φωτογραφίες… δεν πάω βόλτες….
και γράφω….

Μέχρι.... που έγραψα την παρακάτω πρόταση…
παρουσιάζοντας την αρχιτεκτονική λύση….

και το μυαλό ξέφυγε…..

«Η κυκλοφορία των πεζών γίνεται μέσω των καμπυλόσχημων διαμορφωμένων πεζοδρόμων αλλά και μέσω μονοπατιών μικρής κλίμακας που ενισχύουν την αίσθηση του φυσικού περιβάλλοντος, στο οποίο δεν βρίσκουμε ποτέ ευθείες ούτε τυποποιημένη μορφολογία.»

Ήρθε στο μυαλό…

η φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω….
και μετά… η σκέψη… πως τίποτα φυσικό…

δεν είναι ευθύγραμμο…
ούτε τυποποιημένο μορφολογικά….
και αυτό το κάνει όμορφο….

ενδιαφέρον….

ταυτόχρονα επικίνδυνο και δελεαστικό…

και τελικά το δένει αρμονικά…
με την πιο τρομερή αλλά ταυτόχρονα φυσική εμπειρία…
τον θάνατο….

Ξέρω… έχω σαλτάρει….
αλλά… δεν είναι αλήθεια????

Υ.Γ. Αν παρέδιδα μόνη μου την εργασία…
θα έβαζα έναν επίλογο…με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις…
από την ανατίναξη.. του γαμω-συγκροτήματος που σχεδιάζω…
Αφού γκρεμίζω ένα στρατόπεδο για να το φτιάξω….
γιατί να μην σχεδιάσω και το τέλος του???

Ο μαϊντανός....

Έφτιαχνε γεμιστά….
Άρεσαν πολύ στο γιό της…
Είχε βρει ωραίες ντομάτες στην λαϊκή…
και τις συνδύασε με κάτι ακριβούτσικες πιπεριές…
Χαλάλι… για τον κανακάρη της…
Πάνω που ετοίμαζε την γέμιση…
γύρισε από τη σχολή….
Πήγε στο δωμάτιο του…
χωρίς να της μιλήσει….
και έβαλε μουσική…

Ξαφνικά.. διαπίστωσε πως δεν είχε μαϊντανό…
Μα πως έγινε αυτό??? Νόμιζε πως είχε πάρει….
-Τρέχα γιόκα μου να πάρεις ένα ματσάκι μαϊντανό…
σου κάνω γεμιστά… το αγαπημένο σου φαγητό…
-Άσε με ρε μάνα… δεν θα φάω εδώ….
-Έλα παιδάκι μου… δίπλα είναι… σε παρακαλώ….
να μην ντυθώ…
-Παράτα με!!!

Φώναξε... και έκλεισε την πόρτα….

Πικραμένη όπως ήταν… ξέχασε να βγάλει την ποδιά…
πήρε λίγα κέρματα… και τα κλειδιά….

Περπατούσε σκυφτή …
όταν άκουσε μία φωνή να την φωνάζει…
-Αναστασία??? Είσαι εσύ????
-Ορίστε??? Αναστασία με βαφτίσανε...
αλλά έχουν να με φωνάξουν έτσι από το σχολείο…
Σε ξέρω???
-Είμαι ο Λάζαρος βρε… ο συμμαθητής σου… από το δημοτικό…

Ξαφνικά χλόμιασε….
Θυμήθηκε… τον παιδικό της έρωτα…

-Λάζαρε!!! Χρόνια έχω να σε δω!!!
Τι κάνεις??? Δεν σε γνώρισα!!
-Ε ναι.. φύγαμε για την Αθήνα….
και χαθήκαμε…. αλλά εγώ δεν σε ξέχασα ποτέ….
Δεν άλλαξες καθόλου!!!
-Μη με δουλεύεις βρε…
το μαύρο μου το χάλι έχω….
γέρασα….
-Εγώ βλέπω το αντίθετο….
Θες να καθίσουμε κάπου… να πιούμε ένα καφέ???
-Πολύ θα το ήθελα.. αλλά βιάζομαι… μαγειρεύω….
-Έλα βρε... ας καθίσουμε εκεί….στο παγκάκι…
να σε δω λιγάκι….Όπως παλιά…θυμάσαι???

Δεν μπόρεσε να αρνηθεί….
Όχι…σε αυτόν… τον μεγάλο παιδικό έρωτα της…
Άλλωστε… ο μικρός…θα έτρωγε έξω…
είχε χρόνο….

Κάθισαν σε ένα παγκάκι… και μιλούσαν….
μιλούσαν ώρες….
Έχασε τον χρόνο… έχασε την καθημερινότητα…
έχασε κάθε επαφή με την λογική…
όταν της φίλησε τα χέρια… που βρωμούσαν κρεμμύδι….
Στην τελευταία της αντίσταση… την ακούμπησε σε ένα δέντρο…
και την φίλησε με πάθος στο στόμα…
Άρχισε να την χαϊδεύει…και της έβγαλε την ποδιά…

Ξέχασε τον μαϊντανό… ξέχασε τα γεμιστά…
ξέχασε τον κανακάρη….
ξέχασε την γειτονιά… και τον κόσμο….
ξέχασε τα πάντα….
και αφέθηκε… στο όνειρο….το παιδικό...
Τι όνειρο!!!!

Μέχρι που άκουσε μία μουσική….
Νόμιζε πως είναι παραίσθηση….
αλλά ήταν το κινητό…του Λάζαρου….
Κοίταξε το νούμερο…και το απάντησε….
ενώ της χαμογελούσε….
-Έλα μωρό μου…. Είμαι σε μία δουλειά στην Καλαμαριά…..
Ναι…. μην ανησυχείς… θα γυρίσω αγάπη μου σύντομα…
Τελειώνω….Ναι… και εγώ σε αγαπώ…




Έκλεισε το τηλέφωνο…και την κοίταξε…
με ένοχη μαγκιά….
-Η γυναίκα μου… ξέρεις…
Δεν σου είπα… που παντρεύτηκα...
έχουμε… και τρία παιδιά…..
-Να σου ζήσουν… Λάζαρε….και εγώ έχω έναν γιό…
Πρέπει να φύγω….
-Όχι ρε μωρό… κάτσε…έχω ακόμα χρόνο….
-Ναι…αλλά δεν έχω μαϊντανό….
-Ορίστε???
-Άστο… δεν θα καταλάβεις….
-Περίεργα μιλάς….Τι συμβαίνει???
Δεν απάντησε… και έφυγε τρέχοντας….

Γύρισε σπίτι…και άρχισε να ζυμώνει με δύναμη….
Γέμισε τα γεμιστά… τα έψησε…
και περίμενε….μόνη στην κουζίνα….

Ήρθε αργά….

-Έλα μανάρι μου… να φας….
Σου έχω σερβίρει…
-Α ρε μάνα… πως με αγαπάς….
Πεινάω σαν λύκος….
-Έτσι πεινούσε και ο πατέρας σου….
όταν γυρνούσε αργά….
-Που τον θυμήθηκες τον αλήτη???
Βάλε μου μία ακόμα πιπεριά….
Ρε μάνα… κάτι λείπει….
Έχουν διαφορετική γεύση τα γεμιστά….
Τι λείπει????
-Ο μαϊντανός γιαβρί μου….
Δεν βρήκα τελικά….
Δεν σου αρέσουν???
-Τέλεια είναι μάνα… άλλη φορά…
να μην βάζεις μαϊντανό…
είναι καλύτερα έτσι…..
-Όχι μωράκι μου… χρειάζεται και αυτός…
για άρωμα….


Υ.Γ. Την ποδιά… την βρήκα όπως την βλέπεται….
σε μία νυκτερινή βόλτα….
Η μουσική του Green Revenger… έκανε τα υπόλοιπα…
Άκουγα τότε… κάτι blues…..

Παράδοξον....

Σταμάτησε η βροχή….
Έλα μωράκι μου να πάμε βόλτα….

.
Μέσα στις άγριες ανεμώνες…..

Μέσα στην αγριοχαϊδεμένη χλόη….

.

Μέσα στα ευγενικά αγριόχορτα….

.

.
Μέσα στα δροσερά τριφύλλια….

.

Μέσα στα ΑΕΚτζίδικα λουλούδια….

.

.
Όλα είναι όμορφα….

.

.
Όλα είναι ονειρικά…

. .
και μέσα στο όνειρο…

.

μπαίνει ο σουρεαλισμός….

.

.

.
Ένα ψάρι… πάνω στα χόρτα….

Πώς να βρέθηκε εκεί????
.

.

Το μυαλό τρέχει…..

.
Ίσως να το έφερε ένα σύννεφο….

.
Ίσως να έκανε άλμα 700 μέτρων….

.
Ίσως να είναι φόλα για τις γάτες…
(όχι…είναι ακέραιο… δεν το έχουνε ακόμα σκίσει)

.
Ίσως να έπεσε… από μία σακούλα….
μιας καθ'όλα καθωσπρέπει νοικοκυράς…
που με το πρόσχημα της λαϊκής…
βρήκε την ευκαιρία…
να δει τον εραστή της…
Του είπε πως τον αγαπά….
και πάνω στην αγωνία....

της έπεσε…
το ψάρι από την σακούλα…
...
Ίσως… να είναι μία παραίσθηση….
αλλά υπάρχουν αποδείξεις….
....

....

...

Υ.Γ. Βρε μπας και μου κάνουν φάρσα οι γείτονες???
Που κυκλοφορώ με την μηχανή μου???
...

....

....

...
* Η λύση.. στα σχόλια!!!!!

Βαρδάρης...

Ο μίτος των Κολασμένων Φωτογραφιών….

Πάντα με γοήτευαν τα ερείπια…
Μέσα στην σιωπή και την εγκατάλειψη…
ταξιδεύεις πιο ελεύθερα,
στη ζωή που εγκλωβίζουν…

Είδα από μακριά την πολυθρόνα…
και πλησίασα…
Είχε παρακμιακή πολυτέλεια…
και μία χαμένη άνεση…
που με μαγνήτισε…
Ήθελα να την φωτογραφήσω…

Ένας τεράστιος σκύλος ,
βγήκε από μία πόρτα…
Κάτι μασουλούσε….
Αναρωτήθηκα…

που βρήκε τροφή μες στην ερημιά…
αλλά είχα το μυαλό στην πολυθρόνα…
Καθώς πέρασα το άνοιγμα…
προσεχτικά, μέσα στο ημίφως…
το μάτι μου ταξίδεψε στον χώρο…
και έπεσε σε ένα κουφάρι….
.

.

Σε προχωρημένη αποσύνθεση….
ένας τεράστιος ασπρόμαυρος σκύλος…

.

Η καρδιά μου σφίχτηκε….
απομακρύνθηκα….
Δεν τόλμησα να ξανακοιτάξω….
Η μακάβρια εικόνα όμως έμεινε…
ακόμα μέσα στη ψυχή μου….
όπως και ο φόβος…

Άραγε το ζωντανό σκυλί έτρωγε…
μέρος της σάρκας…
του ασπρόμαυρου σκύλου?
Όχι… παρηγορήθηκα….
Κανιβαλισμούς δεν κάνουν τα σκυλιά.…

Ο σκύλος συνέχισε να με ακολουθεί….
και να με κοιτά με αθώο βλέμμα…
αθώο βλέμμα κανίβαλου…
Να που το ξανασκέφτηκα….
αλλά αμέσως θέλησα να το απωθήσω...

Θυμήθηκα την πολυθρόνα…
την ήθελα…
ειδικά τώρα ….
Ήρθε στο μυαλό μου ο στίχος με τα γόνατα…
Φαντάστηκα αυτόν που κάθισε….
Έπρεπε να την πλησιάσω….

Έκανα τον γύρω του κτιρίου…
και ο σκύλος εκεί…
να με κοιτάζει… να τον κοιτάζω….
μέχρι που έφτασα στο πίσω άνοιγμα…
και φάνηκε….
η κολασμένη πολυθρόνα...

.

.

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη…
την έφερνε το απαλό αεράκι….
Παραδόξως όμως ταίριαζε…
απόλυτα με την σκηνή…
με την ψυχή…
και με το αθώο βλέμμα του σκύλου…
Την ρούφηξα με αποστροφή…
ήθελα να τον νιώσω…
έντονα, μέσα μου….
Aμεση επαφή…
με όλα όσα φοβάμαι…
.

Και τότε φωτογράφησα…
μέρος της εικόνας….

....

...

....

Η πληγή….

Σταμάτησε η βροχή…

πάμε…..

μία βόλτα….
στο πάρκο…

είναι ακόμα υγρό…

μυστικό….

...
άδειο….

....

Θα κρυφτούμε…
ίσως χαθούμε….

θα δούμε….

......

Η πορεία γνωστή…
ορίζεται με φράκτες…

φράκτες από κλαδιά…
κομμένα, γδαρμένα....
και ενωμένα με καρφιά…

.....

Καρφιά βαθειά….

σκουριασμένα…

ξεχασμένα…

Λένε πως μετά από πολύ καιρό…
τα καρφιά γίνονται ένα με το ξύλο…

Άραγε τότε το ξύλο…
ξεχνάει την πληγή ή την αγαπάει πιο πολύ????