Mal Di Luna…

Το πάθος της Σελήνης…
ζει στο Έρεβος…
ξεσκίζοντας τα σωθικά της…

Ακυρώνει κάθε απειλή...
με ενστικτώδη παιχνίδια…
σκιών και ονείρων…

Αυτή…
μεθυστική και δυσοίωνη…
αυτοκαταστροφική…
δημιουργεί με το παράπονο...
κάθε βίαιης απόσπασης…
από τον ουρανό...
ξυπνώντας τον έρωτα της λείας…
με γλυκιά ανελέητη σιωπή…
καταδικάζοντας θύτες και θύματα…
από τον ήχο της ανάσας τους...
ή της καρδιάς τους…

Σε διονυσιακά όργια μεθάνε…
πνίγοντας παραμορφωτικές αυτοσυνειδήσεις...
σε μονάκριβο κρασί......
απελπισμένων εκκρίσεων…
και πλαστών ελπίδων…

Μία στιγμή μόνο χαλαρώνει…
όταν θυμάται τον Ήλιο…
που θα κάψει επιτέλους…
την αθωότητα της…
και θα ξεκουραστεί…
ως την επόμενη νύκτα…

Υ.Γ. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί τη συμμετοχή μου στο νέο παιχνίδι του Green Revenger…

στο οποίο οι φίλοι του διαλέγουν ένα χαρακτηριστικό ή λατρεμένο τους άσμα.. και γράφουν ένα κείμενο…

Εγώ διάλεξα το Mal di Luna, του N. Piovani από την ταινία Κaos των αδερφών Taviani.
Η φωτογραφία είναι του Jeffrey K Silverthorne και το κείμενο έχει επηρεαστεί από το «Πόθος για Ζωγραφική» του Charles Baudelaire.

Walk of βλογ-ο-fame…..

Η αναγνώριση άργησε…
αλλά ήρθε!!!!

Μετά από πολλά χρόνια προσπάθειας…
ατελείωτες ώρες μπροστά στα μηχανήματα ήχου…
έχοντας κάψει κάθε συσκευή remix…
λιώνοντας από το παίξιμο… εκατομμύρια δίσκους…
καταστρέφοντας κρυφά χιλιάδες τακουνάκια σε καρέκλα...
επιτέλους αναγνωρίστηκε το απύθμενο ταλέντο….
της τεράστιας ιδιοφυίας του δασκάλου μου….
του μαγικού, καταπληκτικού και επιδέξιου,
Γκριν Ριβέντζορα….
διάσημου πλέον Νταλικιέρη!!!!

.

Όλα άρχισαν από ένα αθώο αλλά μοιραίο άρθρο….
το οποίο και κάναμε κορνίζα…
λόγω του ατελείωτου Ρισπέκτ…
που νιώθουμε χρόνια τώρα….

Και μετά.. τον κάλεσαν στο Hollywood….
για να τον τιμήσουν στο Walk of Fame….
Πρώτα του πήραν αποτυπώματα…
πάνω στο τσιμέντο….

Γονείς πήγαν τα παιδιά τους…
να πάρουν το σωστό παράδειγμα…
(να μην γίνουνε μονολιθικές ξενέρες)

Γκόμενες πήγαν να φιλήσουν τα ίχνη από τα χρυσά χέρια…
που χάιδεψαν με μελωδίες τα αυτιά τους…
τόσες ατελείωτες νύκτες μοναξιάς…
(αχχχχχχχχχχ αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τη Νανά….)

Στη συνέχεια του φτιάξανε και πλακέτα…
στο τιμημένο πεζοδρόμιο….
δίπλα σε αντίστοιχους αστέρες…
(κοντά στους αγαπημένους του Bee Gee’s

και δίπλα στο διδυμάκι του George Clooney)

Με το που διαδόθηκαν τα νέα…
χιλιάδες βλόγερςςςςς….
από όλο τον κόσμο…
πήγαν να προσκυνήσουν…
(αυτά είδε και ο πολιτικός κόσμος.. και απέκτησε βλογ…)

Όλες οι σωστές διασημότητες…
που σέβονται τον εαυτό τους…
πήγαν να υποβάλουν τα σέβη τους….

οι δε γυναίκες…
με άσεμνες στάσεις να τον σαγηνέψουν…


(αλλά δε ξέρεις Χάλυ με τι Βράχο…έχεις να κάνεις…)


Ορισμένοι απείλησαν….

ξημεροβραδιάστηκαν εκεί….

ή και έγλυψαν…
για να τους βάλει να παίξουν σε μία ανάρτηση…

(αν βάλεις τον Ρίκι δάσκαλε.. βάλε και μια γυμνή φωτό του…)

Επειδή κυκλοφορούσαν προβοκάτορες…
που πατούσαν με λασπωμένες μπότες…
ή ακόμα χειρότερα βάζανε τους σκύλους τους…
να κατουράνε την πλακέτα….
ετοποθετήθει άγρυπνη φρουρά…
από καλά εκπαιδευμένο σκύλο….

(έτυχε να είναι τσομπανόσκυλο…
το ίνδαλμα μας καμία σχέση δεν έχει με τσομπάνη…)
.

.

.

Εμείς… δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε…
να συνεχίσει την άριστη δουλειά….
και να μάθει επιτέλους σε όλους τους χλέπουρες…
τι εστί μουσικό βλογ με μεράκι…..
...
Συνέχισε Ω μεγάλε δάσκαλε…
αυτό που τόσο υπέροχα κάνεις….
για να μας δίνεις το φωτεινό παράδειγμα…
και να μας καλομαθαίνεις….
....
Σε αγαπάμε…ΠΑΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!
(αντί για Σάκηηηηηηη, εμείς φωνάζουμε

Νταλικιέεεεεεεεεερηηηηηηηη)
...

...

...

...
Υ.Γ. Μετά από αυτό το ηλεκτρονικό γλείψιμο…
περιμένω απολυτήριο.. 10 με τόνο…ΟΚ???

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Σε γνώρισα σε μια επικοινωνιακή σπέκουλα!!!!

-Μωρό μου….πότε θα πάμε σπίτι????…..
-Θα πάμε… μην βιάζεσαι….
-Μα μωρό μου… δεν κρατιέμαι….πάμε τώρα….
-Περίμενε σου λέω….Σοβαρέψου…..
-Καλά σοβαρεύομαι…..
-Να σου δώσω ένα φιλάκι???
-Ρε συ…. άσε τα σαχλά…..
-Σαχλό ένα φιλάκι????
-Σοβαρέψου…. και άσε τα χαζά….
-Καλά…. (ναζιάρικο ύφος.....)

Μετά από λίγο…..

-Μη με χουφτώνεις ρε μέσα στον κόσμο….
-Μα μωράκι μου… δεν μας βλέπει κανείς…
-Μας βλέπει… σοβαρέψου….

Ήρθαμε εδώ για δουλειά….

(σοβαρό ύφος...)
-Ναι… αλλά….
-Δεν έχει αλλά….Σεμνά….

(άγριο ύφος....)

-Ξέρεις τι μέρα είναι σήμερα ….Δεν ξέρεις????
-Ναι … 5 Νοεμβρίου….
-Τότε ξέρεις και τι γιορτάζουμε, σήμερα....

Πως να καθήσω φρόνιμη ????
(ζαβολιάρικο ύφος....)

-Είπαμε ήρθαμε για δουλειά….
-Μα την κάναμε …

Τώρα πάμε να γιορτάσουμε την επέτειο μας…
-Ποιά επέτειο βρε μουρλή ???…

Τα γενέθλια της προγιαγιάς σου ???....
-Ουφ αμάν …!!!!! ….

Σήμερα έχουμε επέτειο γνωριμίας....

Θυμάσαι??? Στην υπέροχη συναυλία....

(ερωτευμένο ύφος.....)

Στο πάρκο με τον Παπακωνσταντίνου….
-Δεν τραγούδησε τελικά ο Βασίλης....

-Ε καλά.. με τον Μαχαιρίτσα....

Πάμε τώρα???

-Ουτε ο Μαχαιρίτσας τραγούδησε....

Μόνο ο Τσακνής....

(αηδιασμένο ύφος....)

-Και οι Μπλε!!!!!

-Πούτσες μπλε ... Με πιέζεις...

-Σε αγκαλιάζω μωρέ....

Είμαι χαρούμενη....

Σήμερα κλείνουμε πέντε μήνες γνωριμίας!!!...

-Είπα άσε με...Σοβαρέψου…..
-Καλά……

(παραπονεμένο ύφος....)

-Αρχισα να βαριέμαι… Ακόμα να τελειώσουμε????….

(κατσούφικο ύφος...)
-Σε λίγο τελειώνουμε… σε δέκα λεπτά περίπου ….
-Αχ τι καλά !!!! Μετά θα πάμε????

( καυλωμένο ύφος....)
-Άμα συνεχίζεις να με πιέζεις… δεν θα πάμε…
-Μα…

(γκρεμισμένο ύφος....)
-Δεν έχει μα…. κάτσε καλά….
-Μα όλη μέρα περιμένω….
-Άμα κάτσεις καλά….
-Πόσο καλά να κάτσω??? Αμάν πια….
-Όσο καλά λέω… με έχεις εκνευρίσει….
-Εγώ??? Που σε αγαπάω???
Που θέλω να γιορτάσω τους πέντε μήνες μαζί σου???

(πουτανιάρικο ύφος....)
-Ουφ… ήρθαμε για δουλεία…
Να δούμε τι ώρα θα ξεμπερδέψουμε…

(υπεύθυνο ύφος.....)
-Δηλαδή… υπάρχει περίπτωση…. να μην πάμε μετά για σεχ???
-Εμ?? Δεν υπάρχει…. Κάτσε καλά και περίμενε….
-Αν δεν πάμε σήμερα… θα πάμε αύριο????
-Ίσως….
-Αύριο τι ώρα???

(αγωνιώδες ύφος....)
-Θα δούμε….
-Αύριο στις 8.00 το πρωί????

-Όχι… αύριο στις 9.00…..

(ψύχραιμο ύφος......)
-Γιατί στις 9.00?????
-Γιατί τότε ανοίγει…..
-Τι ανοίγει ???
-Η Εθνική Πινακοθήκη….

(σοβαρότατο ύφος....)
-Θα κάνουμε σεχ στην Πινακοθήκη???

(κίνκυ ύφος.....)
-Όχι θα πας να την δεις μόνη σου…

να μην με πρήζεις!!!!…

(πονηρό ύφος......)

Και τότε ξέσπασε .... η γυναίκα….

-Επρεπε να το περιμένω….
Σε γνώρισα σε μία επικοινωνιακή σπέκουλα !!!!

(εξαγριωμένο απαξιωτικό ύφος.....)

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι ΕΝΤΕΛΩΣ συμπτωματική.

Το σενάριο φτιάχτηκε για ακόμα ένα Greenοπαίγνιον!!!!!!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μεταξύ του ζω και του σπαταλάω χρόνο υπάρχει άβυσσος....

«Μεταξύ μας Μεταξά….»
της είπε… και ακούμπησε το ποτήρι του στο δικό της….
Είχε μάθει να πίνει κονιάκ στο Παρίσι….
όταν σπούδαζε….
και τον είχε σημαδέψει…
Η απόλαυση για αυτόν ήταν απλή…..
ένα καλό πούρο, μπόλικο κονιάκ…
και ένα θηλυκό παραμύθι…
Το πρώτο το έκανε εύκολα τράκα
από τους πολλούς πετυχημένους φίλους …
ευχάριστα τον δεχότανε στις χλιδάτες γραφειάρες τους
για να θυμούνται τις καλές μποέμ εποχές ….
Το δεύτερο… το έκλεβε από έναν φίλο του νεκροθάφτη…
είχε κάσες ολόκληρες για τις κηδείες και τα μνημόσυνα…
στο υπόγειο του μαγαζιού του….
Περνούσε να τον δει… και καθόταν….
μέχρι κάποιος να πεθάνει…
και να του ζητήσει ο φίλος του…
να κρατάει τα τηλέφωνα μέχρι να γυρίσει…
Τότε… έπαιρνε τρεις κάσες Μεταξά…
και τις φόρτωνε στο αυτοκίνητο του….
Μετά καθόταν και περίμενε τον υποχρεωμένο φίλο…
Δεν ήξερε αν τον είχε καταλάβει….
όμως ήταν σίγουρος…
πως ακόμα και αν αυτό γινότανε…
δεν θα έλεγε κουβέντα…
γιατί ελάχιστες φιλικές επισκέψεις….
δέχεται πάντοτε ένας νεκροθάφτης…
Μετά στο σπίτι….το έβαζε….
σε ένα κρυστάλλινο ακριβό μπουκάλι…
Τις γκόμενες τις ψάρευε εύκολα….
μέσω διαδικτύου…
με ένα δυσνόητο νικ… 2-3 στίχους….
και την ιδιότητα του….
φιλόσοφος εργένης εισοδηματίας …
Τους έδινε ραντεβού δίπλα στην θάλασσα ….
την ώρα που έδυε ο ήλιος...

για να τους απαγγέλει στίχους…
Αυτές θαρρείς και μαγευότανε….
από την άψογη προφορά του…

Dans le port d'Amsterdam

Y a des marins qui boivent

Et qui boivent et reboivent

Et qui reboivent encore

Ils boivent à la santé

Des putains d'Amsterdam

De Hambourg ou d'ailleurs

Enfin ils boivent aux dames

Qui leur donnent leur joli corps

Qui leur donnent leur vertu

Pour une pièce en or

Et quand ils ont bien bu

Se plantent le nez au ciel

Se mouchent dans les étoiles

Et ils pissent comme je pleure

Sur les femmes infidèles

Δεν ξέρανε γαλλικά οι περισσότερες….
αλλά… τα απήγγειλε τόσο παραστατικά…
και τα μετάφραζε….
με τόσο πάθος… που τις καθήλωνε…
Μόλις αρχίζανε να βαριούνται….
έπαιζε το τελευταίο του χαρτί….

Ne me quitte pas… Il faut oublier….Tout peut s'oublier… Qui s'enfuit déjà….... Oublier le temps…. Des malentendus… Et le temps perdu…A savoir comment…. Oublier ces heures…Qui tuaient parfois….. A coups de pourquoi…. Le coeur du bonheur… Ne me quitte pas.... Ne me quitte pas ...
Ne me quitte pas.... Ne me quitte pas....

Moi je t'offrirai…. Des perles de pluie…. Venues de pays ….Où il ne pleut pas…. Je creuserai la terre…. Jusqu'apres ma mort Pour couvrir ton corps…. D'or et de lumière Je ferai un domaine….Où l'amour sera roi Où l'amour sera loi....…Où tu seras reine.... . Ne me quitte pas........ Ne me quitte pas......... Ne me quitte pas........ Ne me quitte pas

Je t'inventerai ...... Des mots insensés ........Que tu comprendras....... Je te parlerai ........ De ces amants là..... Qui ont vu deux fois...... Leurs coeurs s'embraser...... Je te racont'rai..... L'histoire de ce roi...... Mort de n'avoir pas..... Pu te rencontrer...... Ne me quitte pas......

On a vu souvent.....Rejaillir le feu.....De l'ancien volcan....Qu'on croyait trop vieux...... Il est paraît-il.... Des terres brûlées..... Donnant plus de blé..... Qu'un meilleur avril...... Et quand vient le soir.... Pour qu'un ciel flamboie....... Le rouge et le noir..... Ne s'épousent-ils pas .......Ne me quitte pas ......

Ne me quitte pas ....... Je ne vais plus pleurer...... Je ne vais plus parler..... Je me cacherai là......... À te regarder...... Danser et sourire........ Et à t'écouter...... Chanter et puis rire..... Laisse-moi devenir...... L'ombre de ton ombre...... L'ombre de ta main..... L'ombre de ton chien......

Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

μετά το τελικό κτύπημα…
κάτι που όλες αναγνωρίζουν….
τον καλούσαν εκστασιασμένες στο σπίτι τους…
Αυτός πάντα επέμενε να φέρνει το ποτό του….
τα ειδικά κρυστάλλινα ποτήρια του….
και το κονιάκ που αγαπούσε….
"Πολύ ειδικό… πολύ… προσωπικό…."
για να το μοιραστεί μαζί τους….
Και αυτές πάντα νιώθανε…
την ευαισθησία και τον εκλεκτικισμό του…
Την ευγένεια της "αδερφής ψυχής" ….
που τις έκανε να δακρύζουν….
μετά τον πιο άγριο οργασμό…
της μίζερης ζωής τους…
Πίνανε το κλεμμένο κονιάκ…
και τον άκουγαν… να μιλάει ως ειδικός…
για την εξαίσια του γεύση….
Στο τέλος μία που «ήξερε» τον ρώτησε….
πόσα αστέρια έχει….
και εκείνος της απάντησε….
-Οσα γουστάρεις μανάρα μου….
και αντίκρυσε… την αηδία της....και την "ντροπή" της….

Η ματαιόδοξη προσαρμοστικότητα στην απιστία

Ήθελε απεγνωσμένα να του αρέσει…
να τον καυλώνει…
να τον έχει…
όχι σαν σώμα... αυτό ήταν πάντα δευτερεύον…
Το είχε καταλάβει από μικρή…
όταν της την έπεφταν οι εργάτες από τα γιαπιά...

λέγοντας προστυχόλογα....

όταν κοκκίνιζαν....

οι φοιτητές στο ασανσέρ…
δεν την ένοιαζε το σώμα τους…
η φάτσα τους… ποιοί είναι….
Αυτά τα χάριζε στις γυναίκες τους…
μαζί με τις βρώμικες κάλτσες…
και τα ροχαλητά τους....

Βρώμικες σκέψεις με αυτήν πρωταγωνίστρια…
αυτές ήθελε…αυτές γούσταρε.. αυτές την φτιάχνανε…
Έτσι και τώρα…
είχε μάθει από παλιά…
να δημιουργεί ψευδαισθήσεις…
Αυτό είναι ο έρωτας…
μία παραίσθηση…
τίποτα άλλο…
Άμα ο άλλος είναι παίχτης.. κρατάει…
αν όχι… γκρεμίζεται… από το πρώτο βλέμμα…
και το διασκέδαζε….
Είχε μάθει… να μιλάει… ακατάπαυστα…
να λέει απίστευτες παπαριές για να τους φτάνει στα όρια τους…
ενώ μιλούσε… άφηνε να φανεί ένα κομμάτι της…
κομμάτι του βρώμικου μυαλού της...
ή του σώματος …
μία ένοχη αλλά και αθώα υπόσχεση…
ριζωμένη στο πεινασμένο μυαλό τους...

Περπατούσε όλο το βράδυ στο κρεβάτι τους....

Γυμνή με τις αιχμηρές γόβες της...

δίπλα στην άτυχη επιλογή τους...

Η υπόσχεση… είναι η αρχή…
η αρχή του παντός…
και το παν… το ήξερε…
δεν θα το είχε ποτέ…
γιατί… έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι…

οι άνθρωποι οι πεπερασμένοι.....

οι άνθρωποι που ξέρουν…
που δεν είναι υπερφίαλοι…
που έχουν ζήσει…
έχουν γκρεμιστεί…
έχουν γαμηθεί…
αλλά ακόμα γουστάρουν…
την ένταση…
τα άκρα…
τον ξεφτίλισμα…
τα δάκρυα….
την προδοσία…
την απιστία…
που όμως μένει πιστή…
στην ένταση…
στην ειλικρίνεια…
στην καύλα…
Το μόνο πράγμα που πίστευε…
ήταν η απιστία…
Μπορεί να έμενε για πάντα πιστή σε αυτήν…
αλλά δεν θα της το έλεγε…
ποτέ…

Η ατάκα ήταν πάντα μία….
«Γάμα με….»

Ακανόνιστο Σύγγραμμα....

......

......
......

"Αν έφτιαχνες ένα λογοτεχνικό σύγγραμμα,

πως θα ήταν?"
την ρώτησε…. και εκείνη τον κοίταξε με απορία….

Στο μυαλό της σχηματίστηκαν εικόνες….
ήχοι….συναισθήματα….
και σκόρπιες έντονες αισθήσεις…
αλλά κανένα απολύτως σύγγραμμα….
κανένα απολύτως βιβλίο….
γιατί ότι έμαθε που άξιζε…
το έμαθε βιωματικά…
το έμαθε με τον δικό της τρόπο…
Μέσα από χαρές που ένιωσε…
από συγκινήσεις ανέλπιστες…
και από λύπες που πάντα θα πονάνε….
όσα χρόνια και αν περάσουν…

Το σύγγραμμα θα ήταν ταπεινό και φτηνό….
σαν ένα μαθητικό λυσάρι…
Μία μαγική λύση για κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται…
ένα σύγχρονο «βιβλίο των μικρών εξερευνητών»

για ενήλικες…

Όποτε ζοριζόταν κάποιος, θα το άνοιγε…
και θα πετύχαινε ως δια μαγείας την σχετική σελίδα…
η οποία με 2-3 προτάσεις θα τον έσωνε…
και θα τον μεταμόρφωνε άμεσα…
σε ψύχραιμο παντοδύναμο ικανό παντογνώστη…
Θα τον έβγαζε από την δύσκολη θέση πανεύκολα…
και θα τον μετέτρεπε σε καταλυτικό μα πάντα αστάθμητο,
ευνοϊκό παράγοντα…
ιδανικό και χρήσιμο…
σε οποιοδήποτε δυσεπίλυτο πρόβλημα…

Θα ήταν γραμμένο σε γλώσσα απλούστατη….
ίσως και χωρίς γράμματα….
για να απευθύνεται σε όλους….
και σε αυτούς που είναι αγράμματοι…
και σε αυτούς που δεν μιλούν καμία ξεκάθαρη γλώσσα…
Θα μιλούσε με συναισθήματα…
και με αρώματα…
που θα ερέθιζαν τα κατάλληλα εγκεφαλικά νεύρα…
που έπρεπε να παίρνουν την απόφαση…
πάνω στο κρίσιμο σημείο….

Το βιβλίο αυτό θα μοιραζόταν χωρίς χρήματα…
σαν τον χρυσό οδηγό…
στην πρώτη ερωτική βραδινή έξοδο…
στο πρώτο εφηβικό μεθύσι…
την πρώτη φορά που κάποιος ξενυχτούσε…
κοιτάζοντας αφηρημένος το ταβάνι…
όποτε κάποιος πεινούσε….
μαζί με το πρώτο αυθόρμητο δάκρυ…
στην πρώτη αδικία......

και θα ανακούφιζε…
όλους αυτούς που κανέναν δεν έχουν…
να τους βοηθάει ή να τους νοιάζεται…
και νιώθουνε μονάχοι….

*Στα μόνα άτομα που δεν θα το έδινα...

θα ήταν οι επαγγελματίες πολιτικοί....

Αυτοί... πρέπει να πονέσουν... αν όχι να εξαλειφθούν....

Η ενθαδικότητα στην προντουκτιβιστική ιδιοποίηση της ερωτικής περιθωριακότητας

Είχε παλέψει πολύ…
Αγώνας ατελείωτος… ανελέητος… καθημερινός…
χωρίς κανόνες… και διαλείμματα…
Είχε προδώσει κάθε αρχή της… στο όνομα της επιβίωσης…
είχε ακολουθήσει κάθε σκοτεινό μονοπάτι…
κάθε πρόστυχη πρόταση…
οποιοδήποτε αγοραίο ερωτικό κάλεσμα της είχε γίνει…
Δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω…
και τώρα… στα 30 της… έμοιαζε πλέον με 40….
ένιωθε δε… 70…..
αλλά η απόσυρση … δεν έλεγε να έρθει….
έπρεπε να κάνει μία τελευταία κίνηση…
μία τελευταία μπάζα…
για να εξασφαλίσει την ησυχία της…
ολόκληρο το κρεβάτι για την πάρτη της…
αυτοδιάθεση για το κορμί της…

Το είχε ονειρευτεί πριν τον τελευταίο αληθινό οργασμό της…
το κατέστρωνε πηγαίνοντας σε πελάτες…
το μελετούσε κάθε φορά που έπινε παραπάνω ουίσκι…
και το βίωνε κάθε που έπαιρνε ναρκωτικά…
Ήταν το απόλυτο ζητούμενο…
η απόλυτη καύλα της…
το απόλυτο όνειρο…

Και τώρα… μία σημαντική γνωριμία…
την είχε φέρει πιο κοντά…
σχεδόν άγγιζε το όνειρο της…
αρκεί να την εκμεταλλευόταν…
έξυπνα και σωστά….
Της είχαν προσφέρει 500.000 ευρώ…
για να φτιάξει το μεγαλύτερο μπουρδέλο των Βαλκανίων…
Είχε κάποιος συγκινηθεί και πιστέψει σε αυτήν,
στην μεγάλη πείρα της από την ζωή της νύκτας…
στον άνετο τρόπο της να δίνει στους πελάτες αυτό που ζητούσαν…
και της έδωσε μία λευκή επιταγή…
Χωρίς να ζητήσει εξηγήσεις…
με μόνη εγγύηση την ζωή της…
και την λαχτάρα της να τελειώσει
κάποτε γλυκά και ήσυχα
την ένδοξη καριέρα της....
Πήγε και νοίκιασε μία μονοκατοικία…
στα βόρεια προάστια…
Την επίπλωσε φινετσάτα
διάλεξε τα καλύτερα κορίτσια…
και τα εκπαίδευσε….

Στην αυλή… έβαλε ένα σιντριβάνι…
και φύτεψε πολλά φυτά…
Σε μία απόμερη γωνιά… έχτισε ένα κιόσκι…
και φύτεψε αναρριχόμενες τριανταφυλλιές…
για να το προστατέψουν… από τα περίεργα βλέμματα…
και να πηγαίνει εκεί να ησυχάζει….
άλλοτε μόνη της… άλλοτε με την δόση της…
Σε κάθε δωμάτιο εργασίας είχε ζητήσει διαφορετικό ντεκόρ….
και παιζόταν κάθε φορά διαφορετικό σκηνικό…
Στα εγκαίνια είχε καλέσει όλο το high society …
επώνυμους ηθοποιούς… πολιτικούς… επιχειρηματίες..
και η σαμπάνια με το χαβιάρι…
έρεαν άφθονα μαζί με την κόκα…

Η επιτυχία ήταν απόλυτη….
όλοι μείνανε με τις καλύτερες εντυπώσεις…
Το καρνέ των ραντεβού γέμισε…
για έναν μήνα από την πρώτη κιόλας μέρα…
Οι εισπράξεις έρεαν… μαζί με το σπέρμα…
και όλοι ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι….
Ο ναός της ηδονής είχε ολοκληρωθεί…
και είχε την υπογραφή της…
Μετά από έναν χρόνο σκληρής δουλειάς…
απόλυτης αφοσίωσης… και αυτοθυσίας στον αγοραίο έρωτα…
είχε συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα για να τον αποχαιρετήσει…
Τόσο καιρό δεν ξόδευε τίποτα….
Ζούσε μέσα στην παρακμή….
της χαμογελούσε δεκτικά…
και την ένιωθε σε κάθε πόρο του κορμιού της…
Το μόνο ευχάριστο ήτανε ότι δεν χρειαζόταν να πηγαίνει με πελάτες..
είχε πάντα τα καλύτερα ναρκωτικά…
και οι καταθέσεις της ανέβαιναν….
Τα ξημερώματα… με 2-3 υπνωτικά…
καμιά φορά με λίγα ναρκωτικά…
με ένα μαλτ ουίσκι… κατάφερνε να κοιμηθεί…
και να μην ονειρευτεί…
Ξυπνούσε μετά…
έριχνε λίγο κολλύριο στα κόκκινα μάτια της…
σνίφαρε δύο γραμμές…
και κατέβαινε στην σάλα…
να κανονίσει το πρόγραμμα...
Σιχαινόταν την ζωή της…
αλλά πριν ξεράσει θυμόταν το όνειρό της…
έσφιγγε τα δόντια… ρούφαγε την κοιλιά…
και χαμογέλαγε… σαν όλα να ήταν καλά…
σαν όλα να ήταν κανονικά… όλα ελεγχόμενα…
όλα προγραμματισμένα…

Την μέρα εκείνη ξύπνησε πιο χαρούμενη…
Είχε καταφέρει τον στόχο της…
Πήρε τηλέφωνο στο αφεντικό…
του είπε για την απόφαση της…
και εκείνος… την δέχτηκε σχετικά ήρεμα…
Τα είχε προβλέψει όλα…
ποια θα την διαδεχθεί…
το πρόγραμμα του επόμενου μήνα…
τις προμήθειες του επόμενου εξαμήνου…
Όλα ήταν τέλεια…
πήγε στο κιόσκι της… να πιεί τον καφέ της…
και εκεί τον είδε…
να κουρεύει τις τριανταφυλλιές της…
Ήταν νεότερος… τον έβλεπε για πρώτη φορά…
Της χαμογέλασε δειλά…
και του το ανταπέδωσε….
Του έριχνε κλεφτές ματιές…
και έψαχνε τρόπο να του πιάσει κουβέντα…
μέχρι που αυτός ενέδωσε…
και της είπε το όνομα του…
-Γιώργος!!! τι όμορφο όνομα….
έτσι λέγανε τον πρώτο μου έρωτα…
Θα μπορούσε να βρεί… μια άλλη φράση…
αλλά… το μυαλό της είχε κολλήσει…
στην θέα των γυμνών μπράτσων του…
και στα κόκκινα από συστολή μάγουλα του…
Τον προκάλεσε….
τον κάλεσε….
μέσα της…
και αυτός… πήγε….
χωρίς να ρωτήσει την τιμή…
χωρίς να ρωτήσει τι θα του κάνει…
Μύριζε τον φόβο του…
την ντροπή του…
και αυτό την καύλωνε…
Όχι… δεν ήξερε ότι ήταν πουτάνα…
την είχε φλερτάρει κανονικά…
και την έκανε δική του…
σαν μία κανονική γυναίκα…
Του δόθηκε….
Όχι μόνο σαν κορμί….
Του δόθηκε….
Σαν ένα μικρό κορίτσι….
Για μια στιγμή… ένιωσε άνθρωπος…
για μία στιγμή ένιωσε γυναίκα…
και έχυσε…
έχυσε φωνάζοντας….
όχι προστυχόλογα…
όπως ζητούσαν οι πελάτες…

Κοίταξε τις τριανταφυλλιές της… και της φάνηκαν…
για πρώτη φορά… τόσο όμορφες…
τον είχε αποκαμωμένο στην αγκαλιά της…
και του χάιδευε τα μαλλιά…

Μετά εκείνος σηκώθηκε…
Ντύθηκε…. και γύρισε προς το μέρος της…
Της χαμογέλασε… αμήχανα…
και της είπε….
-Δεν είχα ξαναπάει με πουτάνα, καλά ήτανε…
Γύρισε και τον κοίταξε ψυχρά…
μία έξυπνη απάντηση.....έμπειρη…
βγήκε μηχανικά από το στόμα της….
και γύρισε να κοιτάει τις τριανταφυλλιές της…

Όλα ήταν μάταια… δεν υπήρχε επιστροφή… στην αθωότητα…
έβγαλε από το τσαντάκι της, την δόση της…
και του ζήτησε να φύγει….

Tο ανεπίστροφο προτσές της συνειδητής απουσίας...

Ήταν λίγο πριν δύσει ο ήλιος, η αγαπημένη ώρα του Λεονάρντο …
η ώρα του sfumato….
Έτσι έσβηνε στο βάθος των ματιών της

τα ίχνη του κορμιού του…
Έδενε η μορφή του σιγά σιγά, σχεδόν ηδονικά ,

με το σκοτάδι της απουσίας…
Σε ένα προτσές ανεπίστροφο… ανελέητο… και επίπονο….
Όχι… δεν υπήρχε επιστροφή…
και έπρεπε την απουσία αυτή να την συνηθίσει…
γιατί η άρνηση του ήταν συνειδητά βασισμένη

πάνω στο φροϋδικό ασυνείδητο …
Δεν την είχε ποτέ υπολογίσει ως πιθανότητα…
δεν την είχε θέσει ποτέ σαν παράμετρο, στο ερωτικό παιχνίδι….
Τον θεωρούσε σίγουρα παραδομένο στο πάθος τους…
Ένιωθε δικό της το κορμί του… δική της την ανάσα του…
Μέχρι που τα σαρκώδη χείλη του σχημάτισαν το ΟΧΙ….
Είχαν πάρει το σχήμα φιλιού…

και αντανακλαστικά… έσκυψε να ανταποδώσει…
μέχρι που το άκουσε…
Όχι…
Όχι…
Ο ήχος αυτός γύριζε στο κεφάλι της....
και δημιουργούσε ανυπόφορους πόνους…
πόνους γέννας που δεν έγινε…
πόνους στέρησης…
πόνους άδειας αγκαλιάς…
πόνους άρνησης…που την γκρέμισε…
πόνους απουσίας…
στο μεταίχμιο της ύπαρξης και της ανυπαρξίας..
Σε λίγο θα φτάσει σπίτι τους….
ιδρωμένη και κλαμένη…
και για να μαζέψει όλα τα πράγματα του…
σε μία αταξίδευτη βαλίτσα δερμάτινη…Luis Vuitton…
Την είχε αγοράσει για τα ταξίδια που δεν έκανε…
στο σώμα του…και στα βογγητά του….
Θα αλλάξει τα σεντόνια από την περίτεχνη καριόλα…
που την έδενε…

όταν ακόμα την τυραννούσε με τα φιλιά του…
για να σβήσει το άρωμα από το σπέρμα του...
και θα ρίξει τον μονομάχο στο ενυδρείο…
να φάει όλα τα χρυσόψαρα του…
θα έφερναν είχε πει καλοτυχία…
όμως το Φενκ Σούι…δεν ήξερε…
ότι θα έλεγε όχι….
την πιο κρίσιμη στιγμή της σχέσης τους…
την στιγμή αποδοχής του ρόλου της....
ως μοναδικής τροφού των ονείρων του…

της στύστης και της καύλας του….
Και τώρα έπρεπε να τον αφανίσει…
να τον σβήσει από το κορμί της…
από το μυαλό της που νιώθει ακόμα πείνα για το σώμα του…
από τον χώρο της… που ακόμα είχε το άρωμα του…
Τα σημάδια στο πρόσωπο και στο σώμα της μαρτυρούν…
την τέλεια άγρια ζωώδη συνουσία…
που εμπεριείχε την απόλυτη ουσία της ύπαρξης της…
Αλλά γελάστηκε… το ασυνείδητο δεν οδήγησε το στόμα του…
Την αρνήθηκε… για έναν αναπτήρα Dupont…που εξαφανίστηκε…
Ήταν δώρο της προηγούμενης ερωμένης του…
και εξαφανίστηκε μυστηριωδώς..…
Τον έβγαλε από την τσέπη της…
και άναψε το τελευταίο τσιγάρο της....
Είδε τις καρδιές που είχε ζωγραφίσει επάνω στο πακέτο της…
και δάκρυσε…
Τον είχε αφανίσει???

*Όχι δεν ελάλησα…. το παρόν ποστ αποτελεί μέρος του βλογικού κουλτουροδιαγωνισμού
που κάνουμε με τον green…. διαβάστε και την δικιά του συμμετοχή… και διαλέχτε…
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα ποιος είναι πιο κουλτουρογαμημένος???

Τα ντολμαδάκια του Πάθους....

Ξύπνησε νωρίς το πρωί…

με το σώμα του ακόμα τυλιγμένο γύρω της…
Τον φίλησε γλυκά… και σηκώθηκε…

σαν υπνωτισμένη,

ερωτευμένη.....

να ετοιμάσει την μαγική συνταγή

που της έμαθε κρυφά η γιαγιά της….
Ακόμα ζούσε στην μέθη της χτεσινής βραδιάς…

αλλά.. την θυμόταν καλά…
Χρόνια έψαχνε τον ιδανικό άντρα να την εφαρμόσει…
Και τώρα… τον είχε στο κρεβάτι της….
Ευτυχώς είχε πάντα στο σπίτι

τα απαραίτητα σκεύη και υλικά…

και χτες προτού τον συναντήσει

είχε φροντίσει να προμηθευφτεί

από την βιολογική λαϊκή όλα τα απαραίτητα ζαρζαβατικά…
Η γλυκιά κούραση του έρωτα

της έδωσε την απαιτούμενη τόλμη...

και άμετρη αποφασιστικότητα…
Φόρεσε το λευκό Lacoste πουκάμισό του…

που ήταν ποτισμένο από το μεθυστικό άρωμα του…

και… βγήκε γυμνή στον κήπο…

Σήκωσε το χέρι της

και έκοψε τα πιο τρυφερά αμπελόφυλλα

από την κρεβατίνα...
Ήταν τρυφερά σαν το δέρμα του…
και τα τριχοειδή αγγεία στην πίσω πλευρά τους

της θύμιζαν τις φλέβες του

που με τόσο πάθος είχε φιλήσει..…
Μάζεψε όσα χρειαζόταν…

και γύρισε στην κρεβατοκάμαρα…
Ακόμα κοιμόταν ο αγαπημένος της....

και έτσι κατάφερε να τα τοποθετήσει

κάτω από το μαξιλάρι του…
έπρεπε να μείνουν εκεί για 12 λεπτά ακριβώς….

ούτε ένα περισσότερο… ούτε ένα λιγότερο…
Άρχισε να μετράει τον χρόνο…

χαζεύοντας την γυμνή σάρκα του….
Το μάτι της σταμάτησε στον καλοσχηματισμένο αφαλό του…
Θέλησε να τον φιλήσει αλλά δεν έπρεπε να ξυπνήσει….
Μόλις πέρασαν τα λεπτά…

πήρε με δεξιοτεχνία τα αμπελόφυλλα....

το πανωσέντονο που τον σκέπαζε ,

και γύρισε χαρούμενη στην κουζίνα…
Πήρε μία κατσαρόλα μεσαίου μεγέθους

την γέμισε με νερό εμφιαλωμένο

και μέσα έριξε 3 σταγόνες αγιασμό.

Έκοψε ένα κομμάτι σε σχήμα καρδιάς

από το σεντόνι που είχε λερωθεί από τα υγρά τους…

και το έριξε στο νερό…
Αφού το άφησε να πάρει μία βράση....

το αφαίρεσε και έριξε μέσα

τα αμπελόφυλλα να ζεματιστούν για 5 λεπτά….
Έβγαλε τα αμπελόφυλλα,

λέγοντας το όνομα του ανάποδα, 7 φορές…

και τα άφησε να κρυώσουν σε μία σκοτεινή γωνία…

αφού τα κάλυψε με το υπόλοιπο σεντόνι….
Άναψε το μάτι…

και έβαλε επάνω του ένα βαθύ τηγάνι

με μισό φλιτζάνι παρθένο ελαιόλαδο κρητικό…
Ψιλοέκοψε τα κρεμμύδια και τα φρέσκα κρεμμυδάκια…

με το ειδικό ασημένιο μαχαίρι

που χρησιμοποιούσε η οικογένεια της

σε σοβαρές περιπτώσεις ,

εδώ και δύο αιώνες…

και τα έριξε μέσα να ξανθύνουν…

ενώ τα ανακάτευε με την ξύλινη κουτάλα της γιαγιάς,

η οποία είχε σκαλισμένα επάνω της

ερωτικά καβαλιστικά ιδεογράμματα….
Έριξε μέσα το ρύζι…

τον ψιλοκομμένο μαϊντανό, τον ευωδιαστό άνηθο,

κουκουνάρια και μία πρέζα μανδραγόρα….

Τα ανακάτωσε καλά μέχρι να μαραθούν…

και προσέθεσε δύο κούπες νερό

και 7 σταγόνες από τον ιδρώτα τους…

Ήρθε η ώρα για το αλάτι…

διάλεξε ένα αλάτι ορυκτό…

για να ζήσει η αγάπη τους σαν τα ψηλά βουνά…

Πιπέρι φρεσκοτριμμένο από την Ινδία

για να τους μεταδώσει

όλη τη σοφία του κάμα σούτρα....

και δύο φύλλα δάφνης

για να έχουν ένδοξη ερωτική ζωή…

μέχρι τα βαθειά γεράματα....
Το ρύζι ρούφηξε το νερό με τα υγρά τους,

και της θύμισε με πόση μανία

τον ρουφούσε την χτεσινή νύκτα....
Το έβγαλε από την φωτιά…

και έφερε τα αμπελόφυλλα…
Ξάπλωσε το πρώτο

σε ένα ρηχό πιάτο από κινέζικη πορσελάνη…

με άσεμνες κινέζικες παραστάσεις.....

προσέχοντας να είναι έξω η λεία πλευρά του

και οι ίνες του από μέσα….

και έβαλε στην καρδιά του μία κουταλιά γέμισης…..
Με τα ακροδάχτυλα της το τύλιξε…

λέγοντας το μαγικό ξόρκι:
«Αμπελόφυλλο καλό….
βοήθαμε να τον φιλώ…
να ζούμε αγκαλιασμένοι..
σαν το ρυζάκι τυλιγμένοι…»
Αφού τύλιξε 64 ντολμαδάκια…

αναφερόμενη στην χρονολογία γέννησης του…
έστρωσε οκτώ αμπελόφυλλα στον πάτο της χύτρας ,

όσα τα γράμματα του ονόματος του…
και άρχισε να τα τοποθετεί

σχηματίζοντας στο κέντρο της χύτρας

πρώτα μία καρδια…
Τα υπόλοιπα τα έβαλε κανονικά κυκλικά

και όσα περίσσεψαν σε στρώσεις…
Προσέθεσε το λεμόνι…

το υπόλοιπο παρθένο λάδι… και νερό….
Έβαλε το πορσελάνινο πιάτο από πάνω…

να τα στριμώχνει.....

και τα έβαλε να βράσουν σε χαμηλή φωτιά…
Δεν ήξερε αν τα προτιμούσε με αυγολέμονο.....

ή με γιαούρτι…

και επειδή δεν ήταν μέρος της ιεροτελεστίας…
γύρισε στο κρεβάτι για μία τελευταία πρωινή αγκαλιά

Το μεσημέρι θα του τα τάιζε στο στόμα .....

μαζί με λίγη μουρνόρακη ....

να τον μεθύσει και να τον δέσει για πάντα….

*αφιερωμένο στον Green Revenger.... που έχει ντολμαδοανησυχίες....

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

.

.

Γράψτε και εσείς το δικό σας ντολμαδοποστ!!!

και συμμετέχετε στο ντολμαδοπαίχνιδο!!!!

Διαβάστε τα πρώτα ντολμαδοπόστ

του Νταλικιέρη και της Κυκλοδίωκτον