Εναλλακτικές προτάσεις...

Ο σωστός τρόπος.....

Διάβασα ένα όμορφο ποστ….
και καρφώθηκε στο μυαλό μου….
Αφορούσε τις σφαγές…. και σχολίαζε τις εκλογές….
πολύ δύσκολο(?) θέμα, λέμε….

Είμαι λίγο περίεργη…

αλλά έχω την δουλειά μου να το εκτονώνω….
Kάποτε λοιπόν… με κάλεσε ένας φίλος μηχανικός…
να κάνουμε μία μελέτη...

για ένα σφαγείο στρουθοκαμήλων στο Κόσσοβο…
και φυσικά δέκτηκα με ενθουσιασμό….
Σφαγείο στην εμπόλεμη ζώνη!!!
Το όνειρο κάθε παλαβού… που λατρεύει τα όρια….

Στην αρχή νόμιζα πως μου κάνει πλάκα….
γιατί με ήξερε… ότι ήμουν τρελαμένη….
μετά κλείσαμε ένα ραντεβού… με έναν έμπειρο σφαγέα….
Ενώ μου έβγαλε όλα τα τσιγκέλια και μου περιέγραφε…
όλη την αιματηρή διαδικασία….
γύρισε…και με ρώτησε….
«Τρόμαξες κοριτσάκι μου???»
Τι να πω εγώ, πως σχεδόν είχα καυλώσει???

Μου άρεσε… η λεπτομέρεια του θανάτου….
η αγωνία του σφαγέα… να μην ακούει η στρουθοκάμηλος…
την άλλη που σφάζουν, να τσιρίζει….
Λάτρεψα τα φρεάτια που μαζεύανε το αίμα….

για να μην μυρίζει και τρομάζουν...

....

Την διεστραμμένη λεπτομέρεια…

και τον κρυμμένο ερωτισμό…
στον σωστό τρόπο θανάτου….

....
Γύρισα στο γραφείο μου… και σχεδίαζα μέρα νύχτα….
Σε τέσσερις μέρες… είχα έτοιμη ολόκληρη μελέτη…..
Την έκανα και ένα τευχάκι… με εξώφυλλο του Μπέικον…..
και περίμενα να υλοποιηθεί…
ώστε να πηγαίνουμε για επίβλεψη...

με την Αλφα Ρομέο…
ανάμεσα στις νάρκες….

...

....

...
Που δένουν οι εκλογές, ίσως εύλογα ρωτήσετε….
και όμως… οι πουτάνες δένουν….

Ξέρουμε όλοι πως ίσως(?) μας σφάξουνε….
Ξέρουμε όλοι… τι παιχνίδι παίζει….
αλλά μπορούμε να το παλέψουμε…

...

....
Έστω ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγής….
Ζητώντας να μην βιώσουμε την απόλυτη αγωνία του θανάτου….

...

....

....

Γιατί… δεν με τρομάζει τίποτα….
όσο ένα σποτάκι στην τηλεόραση….
που γελοιοποιεί τις αγωνίες ενός νέου ανθρώπου…

....

....

....
Δεν υπάρχει πιο σκληρό θέαμα…

από τα μάτια ενός πεινασμένου….

...

....

....

Υ.Γ. Εγινε νέος πόλεμος μετά...άλλαξε η κυβέρνηση...

και δεν πήγαμε....

Φυσικά είχαμε εργοδότες... κυβερνώντες....

Psychosomatic addict....

Μία υπερπαραγωγή.....

για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο....

(ναι ρε... ξύπνησα στις 6.00π.μ.,

και βγήκα βόλτα....ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!)

Ευχαριστώ τον αστεράτο μουσικό δάσκαλο,

Green Revenger... για την μουσική....

Το ψέμα της ευθείας…..

Εγραφα.... γράφω… θα γράφω…

την εργασία…τις εργασίες….

για το μεταπτυχιακό….

Πέρασα....περνάω…θα περνάω…
ατελείωτες ώρες μπροστά στο γαμημένο pc….

Δεν βγάζω φωτογραφίες… δεν πάω βόλτες….
και γράφω….

Μέχρι.... που έγραψα την παρακάτω πρόταση…
παρουσιάζοντας την αρχιτεκτονική λύση….

και το μυαλό ξέφυγε…..

«Η κυκλοφορία των πεζών γίνεται μέσω των καμπυλόσχημων διαμορφωμένων πεζοδρόμων αλλά και μέσω μονοπατιών μικρής κλίμακας που ενισχύουν την αίσθηση του φυσικού περιβάλλοντος, στο οποίο δεν βρίσκουμε ποτέ ευθείες ούτε τυποποιημένη μορφολογία.»

Ήρθε στο μυαλό…

η φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω….
και μετά… η σκέψη… πως τίποτα φυσικό…

δεν είναι ευθύγραμμο…
ούτε τυποποιημένο μορφολογικά….
και αυτό το κάνει όμορφο….

ενδιαφέρον….

ταυτόχρονα επικίνδυνο και δελεαστικό…

και τελικά το δένει αρμονικά…
με την πιο τρομερή αλλά ταυτόχρονα φυσική εμπειρία…
τον θάνατο….

Ξέρω… έχω σαλτάρει….
αλλά… δεν είναι αλήθεια????

Υ.Γ. Αν παρέδιδα μόνη μου την εργασία…
θα έβαζα έναν επίλογο…με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις…
από την ανατίναξη.. του γαμω-συγκροτήματος που σχεδιάζω…
Αφού γκρεμίζω ένα στρατόπεδο για να το φτιάξω….
γιατί να μην σχεδιάσω και το τέλος του???

Η υπερπήδηση των γλυκών….

Πολλές φορές νιώθουμε αμήχανα…
δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε…
άλλες πώς να συμπεριφερθούμε…
Δεν τα καλύπτει όλα τα savoir vivre…
και δεν μας τα μάθανε στα σχολεία….

Έχω προβληματιστεί πολλές φορές…
αν έπραξα σωστά ή λάθος….
έβρισκα διάφορες εκδοχές…
έφτιαχνα υποθετικά σενάρια…
γύριζα τον χρόνο πίσω….
στην ώρα που κάτι στράβωσε….
και ανέλυα….

Πάντα χαμένη… πάντα αβέβαιη…
πάντα παρεξηγημένη εξαίρεση….
ελπίζω όμως δίκαιη…
στην αυτοκριτική και πάντα με διάθεση να μάθω…
Όχι πως πρέπει να συμπεριφερθώ…
αλλά κυρίως πως εκλαμβάνουν οι άλλοι την συμπεριφορά μου...
διότι… όλα έχουν να κάνουν με κώδικες…
και αν θες να παίξεις... να επικοινωνήσεις...
να ενταχθείς… πρέπει να μάθεις να τους ερμηνεύεις…
Αυτό δεν το κατάφερα…
αν και ακόμα το παλεύω…

Μετά από τόσα χρόνια λαθών…
ένα πράγμα έμαθα….
Ο μόνος σωστός τρόπος να κάνεις το λάθος…
είναι ο αυθόρμητος….
Ο τρόπος που εκφράζει τουλάχιστον τα συναισθήματα σου…
χωρίς σκέψη, χωρίς στρατηγική…
χωρίς ανάλυση….αυτόματα….
Τουλάχιστον… έτσι δεν μείνει η οργή…
μένει μόνο η πίκρα….και η αιώνια απορία…

Έτσι και σήμερα….

Κάποιος με πίκρανε….
δεν θα το αναλύσω… δεν θα του το συζητήσω…
απλά θα αποχωρήσω….
και όταν θα έρθει να με κεράσει ένα γλυκό…
λόγο... ή παγωτό….
αντί να πω ευχαριστώ…
θα αρνηθώ το κέρασμα……
διότι… στον «δικό μου κόσμο»…
υπάρχει μία συνέπεια…στην αξιοπρέπεια…
και ας είναι του αγίου Κωνσταντίνου….

Ένα απίστευτο ΤσομπανοΣαββατόβραδο….

Αυτό το Σαββατοκύριακο… ήταν μαγικό…
Άρχισε στραβά.... κλασσικά….
αλλά… ένας απίστευτος ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ… από την Αθήνα….
ήρθε…. με μία φοβερή καρατύπισσα….
και….μου χάρισαν μία από της ωραιότερες βραδιές της ζωής μου….

Τώρα λογικά... θα ρωτήσετε….
Κάνουν μάγια οι Τσομπάνηδες???
Και όμως!!!!!
Ειδικά αν συνοδεύονται από Καρατύπισσες…

Ήρθε λοιπόν.. ο Τσομπάνης….
και με πήρε στην συναυλία των SKA-P….

Εγώ ως σοβαρό άτομο... και ψιλοξενέρωτο…
δεν πολυήθελα….
Θα έλειπε και ο μουσικός δάσκαλος…
που είχε την αρχική ιδέα….
και… είχα ψιλοστραβώσει ….
αλλά… αυτός επέμενε….
και ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ έκανε….

Ήταν η απόλυτη, απίστευτη, μαγική, ανεπανάληπτη συναυλία….

Η μαγεία άρχισε… από τον καφέ…που ήπιαμε πριν ξεκινήσουμε….
(κάτσαμε στο μόνο μέρος της Θεσσαλονίκης που δεν είχε φραπέ…
και μου έφερε ο Τσομπάνης…έναν άλλον καφέ… αλλά νοστιμότατο!!
Μας είδαν και μερακλήδες…μας κεράσανε και δύο γλυκά…)

Συνεχίστηκε… στην διαδρομή…προς το γήπεδο….
(με οδηγίες ενός «επιστήμονα» από το ίντερνετ…

μέσω ενός δρόμου που δεν έχει ακόμα διανοιχθεί!!!

Ευτυχώς… είχαμε ρέντα… φοβερό προσανατολισμό…

και…είχαμε δει που είναι από τον δορυφόρο….)

Η πρώτη γυναικεία συσπείρωση έγινε για την αγορά εισιτηρίου…
(δεν είχαμε…αλλά με φοβερούς ελιγμούς… και τσαμπουκά…

το εξασφαλίσαμε σχετικά σύντομα..

υπερπηδώντας όλα τα εμπόδια…

και κυρίως μία ουρά…πολύ ζόρικη….)

Μετά… αγωνιστήκαμε… να βρούμε…κάτι άλλα παιδιά…

αλλά ο Τσομπάνης… στις συνεννοήσεις…

δεν….
(τους βρήκαμε τυχαία…και ήταν ένα ζευγάρι… αστεράτο….

που έκλεινε 10 χρόνια μαζί…

αλλά… έμοιαζε.. με απόλυτη εφηβική καραφρεσκαδούρα)

Ένα υπέροχο τοπικό συγκρότημα…

έκανε την εισαγωγή….
Και με την καρατύπισσα….

πήγαμε… μπροστά…για προθέρμανση…

Εκεί… άρχισε ο χαμός !!!!

Ανακάλυψα την ευεργετική ψυχοθεραπεία….
του σπρωξίματος…

Τι μαγική εφεύρεση !!!!!!!!

Παίρνεις φόρα χορεύοντας... και ορμάς!!!!!

Γιούριαααααααααα

Σπρώχνεις... και σε σπρώχνουν….
και όλα σου τα άγχη… όλα τα νεύρα….
φεύγουν…..

Τι υπέροχο αίσθημα !!!!!

Χοροπηδάς…και ορμάςςςςςςςςςς
Ορμάνε και άλλοι από πίσω….
και σε σπρώχνουν….
και γίνεται το απόλυτο μπάχαλο….
και το μυαλό καθαρίζει….
Τελείως όμως !!!!!!!!

Φυσικά… λόγω ηλικίας…
Άντεξα… μόνο 15 λεπτά….
Μόλις πήραμε την δόση μας…
γυρίσαμε στην Τσομπανική Βάση….

Εκεί ο «επιστήμονας» είχε φέρει μπύρες….

Ήπιαμε κυριλέ τις μπύρες μας….
και……
και…....
ΑΡΧΙΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!
(ιδού η αρχή της απόλυτης συναυλίας… όπως την τράβηξε ο Τσομπάνης…)

Εγώ με την καρατύπισσα… πήγαμε μπροστά…
για ένα ακόμη σφηνάκι… σπρωξίματος…
άλλα 10 λεπτά….

Γινότανε χαμός!!!!!!

Δεν σταματήσαμε να χορεύουμε λεπτό….
Ανάμεσα στα περισσότερα τραγούδια…
φώναζε ο κόσμος…με αρχηγό τον Τσομπάνη…
Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι!!!

Χορός… τραγούδι…και ενίοτε «επιστημονική»¨μετάφραση….

Σε μία φάση παραλίγο να σταματήσει η συναυλία από κάτι κάφρους που πετούσαν μπύρες πάνω στην σκηνή… ευτυχώς σταμάτησαν….

και συνεχίστηκε…

ο χορός…το ξεσάλωμα…

το απόλυτο γλέντι…

Το σπρώξιμο… έφτασε και στα πιο πίσω στρώματα….
αλλά… κάναμε κουμάντο….

Ο Τσομπάνης…μας προστάτευε με τα στιβαρά του μπράτσα….

Δεν έχω ξαναδεί τόσο καλό παιδί… και με τέτοια δύναμη ποτέ….
Τέτοιο ιππότη…τέτοιο παλικάρι….
Μας προστάτευε όλες τις μουρλές….
και ταυτόχρονα χόρευε…ο άτιμος….

μέχρι…που του ξέφυγα…και…. με φάγανε μπαμπέσικα…..

Σε ένα σπρώξιμο…έφαγα μία κλωτσιά… ή μπουνιά… στο πλευρό….

Εκεί… τα είδα όλα….

Μου κόπηκε η αναπνοή…από τον πόνο…αλλά το μόνο που σκέφτηκα…
ήταν πως άμα πήγαινα σε γιατρό… και του έλεγα τι έπαθα….
θα μου έλεγε…και δίκαιο θα είχε…
«που πήγες κυρά μου… στην ηλικία σου??? Καλά να πάθεις…να πονάς…»

Ευτυχώς ο Τσομπάνης πάλι καθάρισε….
Με πήγε με την καρατύπισσα σε ένα κάγκελο…
και ήρθα στα ίσα μου….

Έχασα τρεις χορούς…. αλλά τουλάχιστον… γλύτωσα το νοσοκομείο…
και κυρίως το άγριο δούλεμα….
(ευτυχώς… είδα και το στριπτίζ του ολότρελου, απίστευτου…μαγικού τρομπετίστα…και λύθηκε και η απορία μας… τι φοράνε κάτω από τις φούστες….)
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Η συναυλία τελείωσε…. ακριβώς όταν όλοι είχαν πάρει την δόση τους…
Δεν νομίζω πως υπήρχε άτομο να μην είναι καταευχαριστημένο….

Ήταν όλα ΑΨΟΓΑ!!!!!!!!
Ήταν όλα ΕΞΑΙΣΙΑ!!!!!!!!!!
Ήταν όλα ΜΑΓΙΚΑ!!!!!!

και αν χρειαστεί να θυσιάσω ένα πλευρό για τους SKA-P την επόμενη φορά… ευχαρίστως θα το κάνω….
άξιζε…. όλα τα πλευρά…..

Επειδή παραμεγάλωσε η ανάρτηση…δεν σας λέω τι έγινε μετά…
ούτε την επόμενη μέρα… που επίσης… περάσαμε καλά…..

Θέλω να κλείσω το ποστ…με ένα μεγάλοοοοοοοοοοοοο
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
στο γενναίο Τσομπάνη…..
που δεν είναι άλλος… από την απόλυτη φίρμα της βλογόσφαιρας…
και όχι μόνο….. ο αντιδραστικός σεξομανής……

Υ.Γ. Τα δύο βιδεάκια είναι τρισάθλια… γιατί τα τράβηξα εγώ.. αλλά δεν μπορούσα να σταματάω να χορεύω…και τα βάζω μόνο.. γιατί το υποσχέθηκα στην καρατυπίσσα….

Ραντεβού… στο ROCKWAVE FESTIVAL!!!!!
Τώρα που βρήκα το ταίρι μου… στα σπρωξίματα….
δεν το χάνω με τίποτααααααααα!!!!!!!!!
Νατάσσααααααααααα σου’ρχομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!

Τίποτα...

Μία ηλιόλουστη μέρα….
σκοτεινιάζει ξαφνικά….
Ο ήλιος πονάει τα μάτια…
Ένα ρίγος διαπερνά το σώμα…
και ξαφνικά η ανάσα δεν σου φτάνει…
αλλά δεν έχεις δύναμη να ρουφήξεις τον αέρα…
Καμπουριάζεις…
και νιώθεις ένα κενό…
εκεί στο στήθος….
στη θέση της καρδιάς…
σιγά σιγά απλώνεται…
στα σπλάχνα…
Η φλέβα στο δεξί κρόταφο…
αρχίζει να διαστέλλεται…
κρυώνεις…
η ημικρανία έρχεται…
και το μόνο που θες…
είναι να χώσεις το κεφάλι σου…
σε μία αγκαλιά…
να σφραγίσει τα μάτια και τον ήλιο…
Θες να κλάψεις…
αλλά…σφίγγεσαι…
Το δάκρυ μένει στο μάτι…σαν τσίμπλα…
και ανοιγοκλείνεις τα ματοτσίνορα...
για να μην φύγει…
Ένας δυνατός πικρός καφές…
μια δυνατή τζούρα…
και αναστεναγμός….
Ένας κόμπος στον λαιμό…
Καταπίνεις με δυσκολία…

Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις…
τίποτα…
μένεις εκεί να σκέφτεσαι ότι πονά…
και αυτό να σε πονάει περισσότερο…

Δεν επαρκείς…
δεν μπορείς να κάνεις τίποτα…
τίποτα…
απλά περιμένεις…
το τίποτα να ελευθερώσει τον πόνο σου…
και να του παραδοθείς…
για να σβήσει όλες τις σκέψεις…
όλο τον ήλιο…
αλλά κυρίως τον δικό του πόνο…

.........

.........

.........

........

.........

.....