Προσοχή στη γκέτααα!!!!

Μποτιλιαρισμένη….
στην γαμω-ερωτική κωλόπολη….
γύρω στα 10 λεπτά…. στο ίδιο σημείο….
με απίστευτο άγχος…να προλάβω…
σήμερα το πρωί…
είδα… το φως μου !!!!
Την μαγική αφίσα !!!!!
Στην αρχή απόρησα….
«μα ποιος τσομπάνης, κάνει τέτοιες αφίσες???»
Μετά όμως κατάλαβα….
τι σατανικό σχέδιο είχε ο άτιμος!!!!!

Να δημιουργήσει περίεργους συνειρμούς…
στους μποτιλιαρισμένους…
και μπαΐλντιζμένους…πολίτες!!!!!
Να τους διασκεδάσει, ώστε να παρηγορηθούν…
που τίποτα σοβαρό δεν γίνεται σε αυτή την κωλόπολη…
του Ψωμιάδη και του Παπαγεωργόπουλου…


Να είσαι καλά ρε Τσομπανογραφίστα….
Γέλασα με φωνή… μόλις….
φαντάστηκα τα αστέρια μας να κάνουν aerobic!!!
Μη σου πω πως άρχισα να χορεύω και να τραγουδάω…
το Let’s get physical…..
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχα

Α ρε Ψωμό…. τι άγριες φαντασιώσεις δημιουργείς….

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Υ.Γ. Το διάλειμμα…θα συνεχιστεί…πάραυτα…
Ακόμα δύο εργασίες μείνανε…..και εξετάσεις….
αλλά ένα ευχαριστώ… έπρεπε να το πω…

Αλοίμονο!!!!!!!!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχα

Ενα διάλειμμα.....

Le désespoir n’a pas d’ailes,

L’amour non plus,

Pas de visage,

Ne parlent pas,

Je ne bouge pas,

Je ne les regarde pas,

Je ne leur parle pas

Mais je suis bien aussi vivant

que mon amour

et que mon désespoir.

΄

Ώρα για λίγη αυτοσυγκέντρωση.....

Θα τα ξαναπούμε....

σύντομα.....

Ντροπή!!!!

Τι να πει κανείς….

όταν δει κάτι σαν αυτό???

Να κοιτάξει αλλού???
Να νιώσει τυχερός???
Ή να πάρει μία μολότοφ…
και να κάψει…
(χμ… εδώ έχουμε πρόβλημα….
τι να πρωτοκάψει, γαμώ τον μπελά μου???)

Ένα νέο παιδί….
σε αναπηρικό καροτσάκι…
θέλησε να πάει μία βόλτα….
στην Ανθοέκθεση….
και φυσικά… ο "Ολυμπιακός" Δήμος…
της Καλαμαριάς…
δεν είχε ράμπες….
Όχι μόνο ράμπες…αλλά και πεζοδρόμιο….
Γιατί ???
Γιατί προφανώς…
ακόμα δεν απέκτησε ανάπηρο παιδί…
ο «Υπεύθυνος»….

Οπότε… το καροτσάκι…
μπορεί να προχωρήσει…
μόνο κάτω στον δρόμο…
δίπλα στα αυτοκίνητα…
με κίνδυνο της ζωής του παιδιού…

Και εκεί… θα μπει μπροστά…
η δόλια μάνα…
Όχι... δεν αφήνει το παιδί της…
να της το φάνε λάχανο…
οι παπάρηδες που τρέχουν...
να πάνε για καφέ στην παραλία…
να γλεντήσουν την ξεφτύλα μας…

Μπαίνει μπροστά…
Καμαρωτή… έτοιμη να τους τσακίσει τις λαμαρίνες…
και προχωράει…με τόσο θάρρος…
και αποφασιστικότητα…
που με κάνει να ντρέπομαι…

Ντρέπομαι... που είμαι μηχανικός…
Ντρέπομαι... που δεν πάω να πλακώσω στο ξύλο...
όσους στερούνε απροκάλυπτα τόσο βασικά δικαιώματα…
σε τόσους συνάνθρωπους τους…
Ντρέπομαι.. που δεν κάθομαι στο πλάι της...
να σταματήσουμε την κυκλοφορία…

Γιατί… είναι απαράδεκτο…
άλλοι να διεκδικούν την ατιμωρησία…
και άλλοι…να μην μπορούν να χαρούν τον ήλιο…

Ισορροπημένη διατροφή…..

Μαγικός συνδυασμός…
όλων των ενστίκτων μαζί…

τροφή…

επικίνδυνα ακροβατικά…

και αγκαλιά….

Τα σαλιγκάρια λύσανε το θέμα…
της ισορροπημένης διατροφής….

με τον πιο ερωτικό και διαστροφικό τρόπο…

Σε ένα όμορφο ανοιξιάτικο λιβάδι…

μέσα στην πρωινή δροσιά….


το πάθος ξυπνά ευτυχισμένο….

Ο μαϊντανός....

Έφτιαχνε γεμιστά….
Άρεσαν πολύ στο γιό της…
Είχε βρει ωραίες ντομάτες στην λαϊκή…
και τις συνδύασε με κάτι ακριβούτσικες πιπεριές…
Χαλάλι… για τον κανακάρη της…
Πάνω που ετοίμαζε την γέμιση…
γύρισε από τη σχολή….
Πήγε στο δωμάτιο του…
χωρίς να της μιλήσει….
και έβαλε μουσική…

Ξαφνικά.. διαπίστωσε πως δεν είχε μαϊντανό…
Μα πως έγινε αυτό??? Νόμιζε πως είχε πάρει….
-Τρέχα γιόκα μου να πάρεις ένα ματσάκι μαϊντανό…
σου κάνω γεμιστά… το αγαπημένο σου φαγητό…
-Άσε με ρε μάνα… δεν θα φάω εδώ….
-Έλα παιδάκι μου… δίπλα είναι… σε παρακαλώ….
να μην ντυθώ…
-Παράτα με!!!

Φώναξε... και έκλεισε την πόρτα….

Πικραμένη όπως ήταν… ξέχασε να βγάλει την ποδιά…
πήρε λίγα κέρματα… και τα κλειδιά….

Περπατούσε σκυφτή …
όταν άκουσε μία φωνή να την φωνάζει…
-Αναστασία??? Είσαι εσύ????
-Ορίστε??? Αναστασία με βαφτίσανε...
αλλά έχουν να με φωνάξουν έτσι από το σχολείο…
Σε ξέρω???
-Είμαι ο Λάζαρος βρε… ο συμμαθητής σου… από το δημοτικό…

Ξαφνικά χλόμιασε….
Θυμήθηκε… τον παιδικό της έρωτα…

-Λάζαρε!!! Χρόνια έχω να σε δω!!!
Τι κάνεις??? Δεν σε γνώρισα!!
-Ε ναι.. φύγαμε για την Αθήνα….
και χαθήκαμε…. αλλά εγώ δεν σε ξέχασα ποτέ….
Δεν άλλαξες καθόλου!!!
-Μη με δουλεύεις βρε…
το μαύρο μου το χάλι έχω….
γέρασα….
-Εγώ βλέπω το αντίθετο….
Θες να καθίσουμε κάπου… να πιούμε ένα καφέ???
-Πολύ θα το ήθελα.. αλλά βιάζομαι… μαγειρεύω….
-Έλα βρε... ας καθίσουμε εκεί….στο παγκάκι…
να σε δω λιγάκι….Όπως παλιά…θυμάσαι???

Δεν μπόρεσε να αρνηθεί….
Όχι…σε αυτόν… τον μεγάλο παιδικό έρωτα της…
Άλλωστε… ο μικρός…θα έτρωγε έξω…
είχε χρόνο….

Κάθισαν σε ένα παγκάκι… και μιλούσαν….
μιλούσαν ώρες….
Έχασε τον χρόνο… έχασε την καθημερινότητα…
έχασε κάθε επαφή με την λογική…
όταν της φίλησε τα χέρια… που βρωμούσαν κρεμμύδι….
Στην τελευταία της αντίσταση… την ακούμπησε σε ένα δέντρο…
και την φίλησε με πάθος στο στόμα…
Άρχισε να την χαϊδεύει…και της έβγαλε την ποδιά…

Ξέχασε τον μαϊντανό… ξέχασε τα γεμιστά…
ξέχασε τον κανακάρη….
ξέχασε την γειτονιά… και τον κόσμο….
ξέχασε τα πάντα….
και αφέθηκε… στο όνειρο….το παιδικό...
Τι όνειρο!!!!

Μέχρι που άκουσε μία μουσική….
Νόμιζε πως είναι παραίσθηση….
αλλά ήταν το κινητό…του Λάζαρου….
Κοίταξε το νούμερο…και το απάντησε….
ενώ της χαμογελούσε….
-Έλα μωρό μου…. Είμαι σε μία δουλειά στην Καλαμαριά…..
Ναι…. μην ανησυχείς… θα γυρίσω αγάπη μου σύντομα…
Τελειώνω….Ναι… και εγώ σε αγαπώ…




Έκλεισε το τηλέφωνο…και την κοίταξε…
με ένοχη μαγκιά….
-Η γυναίκα μου… ξέρεις…
Δεν σου είπα… που παντρεύτηκα...
έχουμε… και τρία παιδιά…..
-Να σου ζήσουν… Λάζαρε….και εγώ έχω έναν γιό…
Πρέπει να φύγω….
-Όχι ρε μωρό… κάτσε…έχω ακόμα χρόνο….
-Ναι…αλλά δεν έχω μαϊντανό….
-Ορίστε???
-Άστο… δεν θα καταλάβεις….
-Περίεργα μιλάς….Τι συμβαίνει???
Δεν απάντησε… και έφυγε τρέχοντας….

Γύρισε σπίτι…και άρχισε να ζυμώνει με δύναμη….
Γέμισε τα γεμιστά… τα έψησε…
και περίμενε….μόνη στην κουζίνα….

Ήρθε αργά….

-Έλα μανάρι μου… να φας….
Σου έχω σερβίρει…
-Α ρε μάνα… πως με αγαπάς….
Πεινάω σαν λύκος….
-Έτσι πεινούσε και ο πατέρας σου….
όταν γυρνούσε αργά….
-Που τον θυμήθηκες τον αλήτη???
Βάλε μου μία ακόμα πιπεριά….
Ρε μάνα… κάτι λείπει….
Έχουν διαφορετική γεύση τα γεμιστά….
Τι λείπει????
-Ο μαϊντανός γιαβρί μου….
Δεν βρήκα τελικά….
Δεν σου αρέσουν???
-Τέλεια είναι μάνα… άλλη φορά…
να μην βάζεις μαϊντανό…
είναι καλύτερα έτσι…..
-Όχι μωράκι μου… χρειάζεται και αυτός…
για άρωμα….


Υ.Γ. Την ποδιά… την βρήκα όπως την βλέπεται….
σε μία νυκτερινή βόλτα….
Η μουσική του Green Revenger… έκανε τα υπόλοιπα…
Άκουγα τότε… κάτι blues…..

Φιλική συμβουλή….

Όταν πέφτει το βλέμμα….
σε κάτι που σε εκφράζει απόλυτα…
τα λόγια περιττεύουν….

Υ.Γ. Μη σχολιάσει κανείς.. την προχωρημένη ηλικία μου… τον έφαγα…

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πάρτε και ένα λατρεμένο "άγριο παιδί"...

και τραγούδι......

Και Α και ΟΥ και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ!

Μου φάνηκε παράξενος…
αν όχι γελοίος… ο τρόπος που διάλεξε…
η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να γιορτάσει την εργατική πρωτομαγιά….
Όμως… τους αδίκησα…
και οφείλω να το ομολογήσω….
διότι… η Πέγκυ Ζήνα….
έχει τραγουδήσει τις απόλυτες πολιτικές τραγουδάρες…
Ορίστε μία επιλογή…. από πολιτικούς στίχους…
που βρήκα σε φόρουμ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής…
για να μαθαίνετε….παλιοαντιδραστικοί….

Δεν αξίζεις
(το άσμα των δημοσκοπήσεων)
Οοο αχ δε μ' αγαπάς
οοο κι όλο με πονάς
οοο λίγο λίγο κάθε μέρα με ξεχνάς
με προσπερνάς, δεν ξέρω τι ζητάς
Δεν αξίζεις τα φιλιά μου
oύτε και την αγκαλιά μου μ'έκανες κομμάτια το ξέρεις
Δεν αξίζεις τα όνειρά μου
ούτε και τα δακρυά μου
κι ήρθε η ώρα να υποφέρεις

	Greek mania - 09.2004 - Peggy Zina - Den Ehiseis
	Found at bee mp3 search engine

Καρδιά από σίδερο
(το ασμα των συνδικαλιστών)

αναρωτιέμαι τι συμβαίνει κι εσύ αδιαφορείς

Πάνε τα λόγια μου χαμέναάδικα περιμένω εσένα

είναι τα νεύρα μου σπασμένα

κι εσύ αδιαφορείς

Δε θα πας πουθενά
(το άσμα των νοικοκυραίων)
Πρέπει να ντρέπεσαι πρέπει να κλαις

Δικαιολογίες άλλο πια μην μου λες, μην κουράζεσαι

Δεν μ’ αγαπάς δεν νοιάζεσαι

Τολμάς κι έχεις παράπονο
(το άσμα των κοψοχέρηδων)

Όλα μου τα λάθη τώρα τα πληρώνω

Για ότι σου 'χω δώσει απόψε μετανιώνω

Λες ότι δεν έκανα ούτε μια θυσία

Θεέ μου δεν αντέχεται τόση αχαριστία

Είμαι καλά
(το άσμα των αναποφάσιστων)

Μ' έχει πληγώσει έχω ματώσει

γι' αυτόν υποφέρω τι θα γίνει δεν ξέρω

περνάω μια μπόρα και σε φώναξα τώρα

θέλω να πας και να τους πεις
Πως είμαι καλά περνάω μια χαρά

Θέλω να του πεις ψέματα

Πως είμαι καλά περνάω μια χαρά

Για μένα έχει σβήσει

Να δω τι θ'απαντήσει

Χανόμαστε
(ο κυβερνητικός ύμνος)

Χανόμαστε χανόμαστε

σ'όλους υποκρινόμαστε

Χανόμαστε χανόμαστε

κι όλο κρυφά βρισκόμαστε

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Τα βλέπετε????
Εχουν δίκαιο τα παιδιά….
Εκεί βρίσκεται η ουσία της εργατικής πρωτομαγιάς…

γι κομον
στοπδιγουορ
ρισπεκτ
μπιζνεςςςςςςςςς

Υ.Γ. Τα θερμά συγχαρητήρια μου… στους αφισοκολλητές….
Η καλύτερη αφισοκόλληση…εβερρρρρρρρρ
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα