Ντροπή!!!!

Τι να πει κανείς….

όταν δει κάτι σαν αυτό???

Να κοιτάξει αλλού???
Να νιώσει τυχερός???
Ή να πάρει μία μολότοφ…
και να κάψει…
(χμ… εδώ έχουμε πρόβλημα….
τι να πρωτοκάψει, γαμώ τον μπελά μου???)

Ένα νέο παιδί….
σε αναπηρικό καροτσάκι…
θέλησε να πάει μία βόλτα….
στην Ανθοέκθεση….
και φυσικά… ο "Ολυμπιακός" Δήμος…
της Καλαμαριάς…
δεν είχε ράμπες….
Όχι μόνο ράμπες…αλλά και πεζοδρόμιο….
Γιατί ???
Γιατί προφανώς…
ακόμα δεν απέκτησε ανάπηρο παιδί…
ο «Υπεύθυνος»….

Οπότε… το καροτσάκι…
μπορεί να προχωρήσει…
μόνο κάτω στον δρόμο…
δίπλα στα αυτοκίνητα…
με κίνδυνο της ζωής του παιδιού…

Και εκεί… θα μπει μπροστά…
η δόλια μάνα…
Όχι... δεν αφήνει το παιδί της…
να της το φάνε λάχανο…
οι παπάρηδες που τρέχουν...
να πάνε για καφέ στην παραλία…
να γλεντήσουν την ξεφτύλα μας…

Μπαίνει μπροστά…
Καμαρωτή… έτοιμη να τους τσακίσει τις λαμαρίνες…
και προχωράει…με τόσο θάρρος…
και αποφασιστικότητα…
που με κάνει να ντρέπομαι…

Ντρέπομαι... που είμαι μηχανικός…
Ντρέπομαι... που δεν πάω να πλακώσω στο ξύλο...
όσους στερούνε απροκάλυπτα τόσο βασικά δικαιώματα…
σε τόσους συνάνθρωπους τους…
Ντρέπομαι.. που δεν κάθομαι στο πλάι της...
να σταματήσουμε την κυκλοφορία…

Γιατί… είναι απαράδεκτο…
άλλοι να διεκδικούν την ατιμωρησία…
και άλλοι…να μην μπορούν να χαρούν τον ήλιο…

Ισορροπημένη διατροφή…..

Μαγικός συνδυασμός…
όλων των ενστίκτων μαζί…

τροφή…

επικίνδυνα ακροβατικά…

και αγκαλιά….

Τα σαλιγκάρια λύσανε το θέμα…
της ισορροπημένης διατροφής….

με τον πιο ερωτικό και διαστροφικό τρόπο…

Σε ένα όμορφο ανοιξιάτικο λιβάδι…

μέσα στην πρωινή δροσιά….


το πάθος ξυπνά ευτυχισμένο….

Ο μαϊντανός....

Έφτιαχνε γεμιστά….
Άρεσαν πολύ στο γιό της…
Είχε βρει ωραίες ντομάτες στην λαϊκή…
και τις συνδύασε με κάτι ακριβούτσικες πιπεριές…
Χαλάλι… για τον κανακάρη της…
Πάνω που ετοίμαζε την γέμιση…
γύρισε από τη σχολή….
Πήγε στο δωμάτιο του…
χωρίς να της μιλήσει….
και έβαλε μουσική…

Ξαφνικά.. διαπίστωσε πως δεν είχε μαϊντανό…
Μα πως έγινε αυτό??? Νόμιζε πως είχε πάρει….
-Τρέχα γιόκα μου να πάρεις ένα ματσάκι μαϊντανό…
σου κάνω γεμιστά… το αγαπημένο σου φαγητό…
-Άσε με ρε μάνα… δεν θα φάω εδώ….
-Έλα παιδάκι μου… δίπλα είναι… σε παρακαλώ….
να μην ντυθώ…
-Παράτα με!!!

Φώναξε... και έκλεισε την πόρτα….

Πικραμένη όπως ήταν… ξέχασε να βγάλει την ποδιά…
πήρε λίγα κέρματα… και τα κλειδιά….

Περπατούσε σκυφτή …
όταν άκουσε μία φωνή να την φωνάζει…
-Αναστασία??? Είσαι εσύ????
-Ορίστε??? Αναστασία με βαφτίσανε...
αλλά έχουν να με φωνάξουν έτσι από το σχολείο…
Σε ξέρω???
-Είμαι ο Λάζαρος βρε… ο συμμαθητής σου… από το δημοτικό…

Ξαφνικά χλόμιασε….
Θυμήθηκε… τον παιδικό της έρωτα…

-Λάζαρε!!! Χρόνια έχω να σε δω!!!
Τι κάνεις??? Δεν σε γνώρισα!!
-Ε ναι.. φύγαμε για την Αθήνα….
και χαθήκαμε…. αλλά εγώ δεν σε ξέχασα ποτέ….
Δεν άλλαξες καθόλου!!!
-Μη με δουλεύεις βρε…
το μαύρο μου το χάλι έχω….
γέρασα….
-Εγώ βλέπω το αντίθετο….
Θες να καθίσουμε κάπου… να πιούμε ένα καφέ???
-Πολύ θα το ήθελα.. αλλά βιάζομαι… μαγειρεύω….
-Έλα βρε... ας καθίσουμε εκεί….στο παγκάκι…
να σε δω λιγάκι….Όπως παλιά…θυμάσαι???

Δεν μπόρεσε να αρνηθεί….
Όχι…σε αυτόν… τον μεγάλο παιδικό έρωτα της…
Άλλωστε… ο μικρός…θα έτρωγε έξω…
είχε χρόνο….

Κάθισαν σε ένα παγκάκι… και μιλούσαν….
μιλούσαν ώρες….
Έχασε τον χρόνο… έχασε την καθημερινότητα…
έχασε κάθε επαφή με την λογική…
όταν της φίλησε τα χέρια… που βρωμούσαν κρεμμύδι….
Στην τελευταία της αντίσταση… την ακούμπησε σε ένα δέντρο…
και την φίλησε με πάθος στο στόμα…
Άρχισε να την χαϊδεύει…και της έβγαλε την ποδιά…

Ξέχασε τον μαϊντανό… ξέχασε τα γεμιστά…
ξέχασε τον κανακάρη….
ξέχασε την γειτονιά… και τον κόσμο….
ξέχασε τα πάντα….
και αφέθηκε… στο όνειρο….το παιδικό...
Τι όνειρο!!!!

Μέχρι που άκουσε μία μουσική….
Νόμιζε πως είναι παραίσθηση….
αλλά ήταν το κινητό…του Λάζαρου….
Κοίταξε το νούμερο…και το απάντησε….
ενώ της χαμογελούσε….
-Έλα μωρό μου…. Είμαι σε μία δουλειά στην Καλαμαριά…..
Ναι…. μην ανησυχείς… θα γυρίσω αγάπη μου σύντομα…
Τελειώνω….Ναι… και εγώ σε αγαπώ…




Έκλεισε το τηλέφωνο…και την κοίταξε…
με ένοχη μαγκιά….
-Η γυναίκα μου… ξέρεις…
Δεν σου είπα… που παντρεύτηκα...
έχουμε… και τρία παιδιά…..
-Να σου ζήσουν… Λάζαρε….και εγώ έχω έναν γιό…
Πρέπει να φύγω….
-Όχι ρε μωρό… κάτσε…έχω ακόμα χρόνο….
-Ναι…αλλά δεν έχω μαϊντανό….
-Ορίστε???
-Άστο… δεν θα καταλάβεις….
-Περίεργα μιλάς….Τι συμβαίνει???
Δεν απάντησε… και έφυγε τρέχοντας….

Γύρισε σπίτι…και άρχισε να ζυμώνει με δύναμη….
Γέμισε τα γεμιστά… τα έψησε…
και περίμενε….μόνη στην κουζίνα….

Ήρθε αργά….

-Έλα μανάρι μου… να φας….
Σου έχω σερβίρει…
-Α ρε μάνα… πως με αγαπάς….
Πεινάω σαν λύκος….
-Έτσι πεινούσε και ο πατέρας σου….
όταν γυρνούσε αργά….
-Που τον θυμήθηκες τον αλήτη???
Βάλε μου μία ακόμα πιπεριά….
Ρε μάνα… κάτι λείπει….
Έχουν διαφορετική γεύση τα γεμιστά….
Τι λείπει????
-Ο μαϊντανός γιαβρί μου….
Δεν βρήκα τελικά….
Δεν σου αρέσουν???
-Τέλεια είναι μάνα… άλλη φορά…
να μην βάζεις μαϊντανό…
είναι καλύτερα έτσι…..
-Όχι μωράκι μου… χρειάζεται και αυτός…
για άρωμα….


Υ.Γ. Την ποδιά… την βρήκα όπως την βλέπεται….
σε μία νυκτερινή βόλτα….
Η μουσική του Green Revenger… έκανε τα υπόλοιπα…
Άκουγα τότε… κάτι blues…..

Φιλική συμβουλή….

Όταν πέφτει το βλέμμα….
σε κάτι που σε εκφράζει απόλυτα…
τα λόγια περιττεύουν….

Υ.Γ. Μη σχολιάσει κανείς.. την προχωρημένη ηλικία μου… τον έφαγα…

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πάρτε και ένα λατρεμένο "άγριο παιδί"...

και τραγούδι......

Και Α και ΟΥ και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ!

Μου φάνηκε παράξενος…
αν όχι γελοίος… ο τρόπος που διάλεξε…
η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να γιορτάσει την εργατική πρωτομαγιά….
Όμως… τους αδίκησα…
και οφείλω να το ομολογήσω….
διότι… η Πέγκυ Ζήνα….
έχει τραγουδήσει τις απόλυτες πολιτικές τραγουδάρες…
Ορίστε μία επιλογή…. από πολιτικούς στίχους…
που βρήκα σε φόρουμ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής…
για να μαθαίνετε….παλιοαντιδραστικοί….

Δεν αξίζεις
(το άσμα των δημοσκοπήσεων)
Οοο αχ δε μ' αγαπάς
οοο κι όλο με πονάς
οοο λίγο λίγο κάθε μέρα με ξεχνάς
με προσπερνάς, δεν ξέρω τι ζητάς
Δεν αξίζεις τα φιλιά μου
oύτε και την αγκαλιά μου μ'έκανες κομμάτια το ξέρεις
Δεν αξίζεις τα όνειρά μου
ούτε και τα δακρυά μου
κι ήρθε η ώρα να υποφέρεις

	Greek mania - 09.2004 - Peggy Zina - Den Ehiseis
	Found at bee mp3 search engine

Καρδιά από σίδερο
(το ασμα των συνδικαλιστών)

αναρωτιέμαι τι συμβαίνει κι εσύ αδιαφορείς

Πάνε τα λόγια μου χαμέναάδικα περιμένω εσένα

είναι τα νεύρα μου σπασμένα

κι εσύ αδιαφορείς

Δε θα πας πουθενά
(το άσμα των νοικοκυραίων)
Πρέπει να ντρέπεσαι πρέπει να κλαις

Δικαιολογίες άλλο πια μην μου λες, μην κουράζεσαι

Δεν μ’ αγαπάς δεν νοιάζεσαι

Τολμάς κι έχεις παράπονο
(το άσμα των κοψοχέρηδων)

Όλα μου τα λάθη τώρα τα πληρώνω

Για ότι σου 'χω δώσει απόψε μετανιώνω

Λες ότι δεν έκανα ούτε μια θυσία

Θεέ μου δεν αντέχεται τόση αχαριστία

Είμαι καλά
(το άσμα των αναποφάσιστων)

Μ' έχει πληγώσει έχω ματώσει

γι' αυτόν υποφέρω τι θα γίνει δεν ξέρω

περνάω μια μπόρα και σε φώναξα τώρα

θέλω να πας και να τους πεις
Πως είμαι καλά περνάω μια χαρά

Θέλω να του πεις ψέματα

Πως είμαι καλά περνάω μια χαρά

Για μένα έχει σβήσει

Να δω τι θ'απαντήσει

Χανόμαστε
(ο κυβερνητικός ύμνος)

Χανόμαστε χανόμαστε

σ'όλους υποκρινόμαστε

Χανόμαστε χανόμαστε

κι όλο κρυφά βρισκόμαστε

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Τα βλέπετε????
Εχουν δίκαιο τα παιδιά….
Εκεί βρίσκεται η ουσία της εργατικής πρωτομαγιάς…

γι κομον
στοπδιγουορ
ρισπεκτ
μπιζνεςςςςςςςςς

Υ.Γ. Τα θερμά συγχαρητήρια μου… στους αφισοκολλητές….
Η καλύτερη αφισοκόλληση…εβερρρρρρρρρ
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Π.Α.Μ.Ε. να μάθουμε τρόπους!!!!

Αύριο ως γνωστόν είναι η εργατική Πρωτομαγιά….

και… οι ΚουΚουΕδες…

τρέχουν και δεν προλαβαίνουν…

Κινητοποίηση… αφίσες…. φυλλάδια…

Χαμός!!!!!….

Εκεί που μιλούσαμε… σοβαρά…

με μία συνάδελφο….

(όχι για γκόμενους… ειλικρινά!)

μπαίνει φορτσάτος… ένας του Π.Α.Μ.Ε.

Απορροφημένες εμείς….

σκατόφατσα αυτός….

(αν ήταν ωραίος… θα τον προσέχαμε…)

αρχίζει να αφήνει φυλλάδια επάνω στα γραφεία….

....

Γυρίζει και μου λέει :

«Γεια σου συντρόφισσα»

Αφηρημένη εγώ…δεν απαντώ…

απλά χαμογελώ…..

και… ο τύπος…φουντώνει….

.....

Και αρχίζει να μου την λέει…..

(εγώ ακόμα αφηρημένη…. στη κουβέντα που είχα…)

...

«Τι αγένεια είναι αυτή??? Γιατί δεν μου λες ένα γεια???

Τι θα πάθεις αν πεις ένα γεια??? Δεν έμαθες τρόπους???

Ε βέβαια!!! Είδατε Π.Α.Μ.Ε. και γυρίσατε το βλέμμα αλλού!!!

Δεν έχουμε αρρώστιες να σας κολλήσουμε!!!»

....

και τότε… άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι έλεγε….

κοιτάω άγρια… και του απαντώ…

.....

«Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε??? Με το ζόρι θα σου πω Γεια??

Δεν βλέπεις πως είμαι αλλού???»

....

Και αρχίζει ένας σουρεαλιστικός διάλογος….

....

«Με το ζόρι… ναι!!! Έπρεπε να με χαιρετήσεις!!!

Εγώ γιατί σε χαιρέτησα??? Έπρεπε να απαντήσεις!!»

...

«Με το ζόρι δεν κάνω τίποτα… ακόμα και να έκανα…

δεν θα έστρεχε…..»

....

«Ας το έλεγες… και ας μην έστρεχε… Έπρεπε να το πεις!!!

Αλλά είδες το Π.Α.Μ.Ε… και κοίταξες αλλού!

Σας ξέρω εσάς!!!!»

....

Μίρλα… γκρίνια….κτλ….

για κανένα πεντάλεπτο…..

να μονολογεί…και εγώ να κοιτάζω….

σαν να πρόκειται για φάρσα….

Μία κουβέντα έλεγα εγώ…

εκατό αυτός…..

.....

Η συνάδελφος… ως πιο γάτα….

παρενέβη…

«Η αγένεια είναι δική σας…. δεν έπρεπε να διακόψετε την συζήτηση μας…..»

.....

Αυτός… κώλωσε... για μία στιγμή….

και απάντησε….

«Τι θα πάθαινε αυτή (δείχνοντας εμένα)….

αν έλεγε ένα γεια….Τόσο σοβαρό θέμα συζητούσατε?»

.....

Εκεί… μπήκα ξανα εγώ…

....

«Ρε φίλε… δεν μας παρατάς….

Σιγά μην σου πούμε…»

.....

Αγριο βλέμμα και από τις δυό, που τον έκανε να ψαρώσει….

Γυρνάει προς τη πόρτα…και ενώ φεύγει…

γυριζει και μας λέει…

.....

«Να διαβάσετε το φυλλάδιο…και να έρθετε στην πορεία!!!»

Το κόλλημα κόλλημα….

τυπικό χαρακτηριστικό… του ΚΚΕ….

.......

Δεν πρόλαβα γμτο να του πω….

«Τράβα να μάθεις τρόπους…. γιατί…. θα σου φάει τις ψήφους ο Τσίπρας…»

.....

Να γίνει Τούρκος!!!!!!!!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχα

..

..

..

..

Υ.Γ. Τι έχω μωρέ… και όποιος παλαβός κυκλοφορεί…. με βάζει στόχο????

...

..

....

....

....

Και λίγος ρεαλισμός.....

Αρκετά με την ομορφιά....
Ας τελειώνει η άνοιξη....
Δεν έχει σήμερα φεγγάρι....
Δεν μπορώ να περιμένω άλλο τις παπαρούνες....

Η ζωή... πρέπει να φωτογραφίζεται....
Γυμνή.... και ρεαλιστική.....
όπως και η σήψη....
Οταν δεν μπορείς να την δεις κατάματα....
Στήνεις τον φακό....
και βγάζεις αυτόματα...
Κοιτώντας αλλού....

Ξέρεις πως είναι στο δρόμο σου...
Πως σε περιμένει....
Και η αναμονή είχε πάντα....
μία διεστραμμένη γοητεία....

Δεν σε τρομάζει το κουφάρι....
Ούτε η μυρωδιά....
Το αηδιαστικό ποντίκι...
έχει πια εξαϋλωθεί...

Τα μυρμήγκια σε σοκάρουν....
που εξακολουθούν να μαζεύουν "τροφή"...
Να δουλεύουν συστηματικά...
Χωρίς καμία τσίπα....

Όλα... σε μία τέλεια ξεδιάντροπη γραμμή επιβίωσης....
.
.
Θα την αντέξεις???...


.