Δεν γουστάρω τις παγκόσμιες ημέρες…
και δεν σκόπευα να γράψω τίποτα…
για την σημερινή Ημέρα της γυναίκας…
Από παλιά.. θυμάμαι «απελευθερωμένες» κατίνες…
να βγαίνουν έξω και να πίνουν...
και να την πέφτουν άγαρμπα σε φοβισμένους άντρες…
Μετά τους φοβισμένους άντρες απόμειναν τα λιγούρια…
και η έλλειψη αισθητικής της ημέρας...
βάρεσε κόκκινο…
.
Η φετινή Ημέρα της γυναίκας είχε περισσότερο ενδιαφέρον…
Είχε το πρόσφατο γεγονός…
της Κούνεβα … να μαρτυράει…
πως ζούμε σε άγριους καιρούς…
που κινδυνεύουμε όλοι…
και κυρίως οι πιο ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού...
όπως οι τίμιες εργαζόμενες μητέρες…
.
Παρόλα αυτά… δεν έγραψα τίποτα…
Μέχρι… που έμαθα… την εκδήλωση….
.
Ποια εκδήλωση???
Την εκδήλωση της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης…
.
Εγινα έξαλη….
Πάλι το απόλυτο σούργελο…
ο καφρονομάρχης Θεσσαλονίκης…
Παναγιώτης Ψωμιάδης…
έκανε το θαύμα του….
.
Διοργάνωσε μία εκδήλωση…
στην πλατεία Αριστοτέλους…
για την γυναίκα….
.
Τι σύνθημα είχε η εκδήλωση???
«γιορτάστε μαζί μας την ομορφιά? γιατί σας αξίζει!»
Και τι αφορούσε???
«Χρώματα, αρώματα, δώρα και, φυσικά, γυναικείες παρουσίες θα γεμίσουν την Πλατεία Αριστοτέλους, όπου θα στηθεί ένα μεγάλο σαλόνι ομορφιάς, αποδεικνύοντας πως η περιποίηση και η ομορφιά δεν είναι μόνο συνώνυμα την γυναικείας φύσης, αλλά την συνοδεύουν παντού και πάντα!»
.
Δεν θα μπω σε κουλτουριάρικες αναζητήσεις τι είναι ομορφιά….
Θα αναρωτηθώ όμως….
τι είναι γυναίκα….
και αν ο αρχίδας παπαρονομάρχης…
νομίζει πως γυναίκα είναι....
η καλοβαμμένη πουτάνα που τον ψηφίζει…
.
E κάνει λάθος!!!!…
.
Από όλα τα χαρακτηριστικά…
που έχει μια γυναίκα…
η Νομαρχία Θεσσαλονίκης…
το βάψιμο θεώρησε ως πιο σημαντικό…
.
Δεν είμαι από τις γυναίκες που δεν βάφονται…
ούτε από τις φεμινούδες που τσαντίζονται...
με την περιποίηση των γυναικών…
Αλλά ρε ανεγκέφαλε κερατά…
Για να κάνεις προμό στην L’Oreal…
ακυρώνεις όλα τα χαρακτηριστικά του φύλου μου…
μηδενίζεις όλους τους αγώνες του φύλου μου…
και με μετατρέπεις σε γλάστρα???
.
Όχι ρε κάφρε…
ούτε όλοι οι ψήφοι του κόσμου…
ούτε το αξίωμα σου….
ουτε η γαμωΝομαρχία σου…
δεν σου επιτρέπει τέτοια κατάντια…
Αν εσύ στις γυναίκες βλέπεις ομορφιά μόνο,
στα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους...
στο τρόπο που βάφονται…
σε ένα κόκκινο κραγιόν και μία σκιά στα μάτια…
να πας στον ψυχίατρο…
γιατί έχεις σοβαρό πρόβλημα…
Αλλά σταμάτα τις εκδηλώσεις…
.
Δεν επιτρέπω σε κανέναν να ορίζει την θηλυκότητα μου…
πόσο μάλλον σε έναν ηλίθιο σαν εσένα…
που με αντιμετωπίζει ως γλάστρα στην καλύτερη….
και μου συμπεριφέρεται ως πουτάνα…
και μάλιστα κακοβαμμένη…
.
Όλα έχουν ένα όριο…
και αυτή η κωλόπολη… το ξεπέρασε…
από καιρό…
.
Κάθε μέρα που περνάει…
με κάθε εκδήλωση της νομαρχίας...
και του βλάκα νομάρχη της…
καταστρέφεται και μία αξία…
μηδενίζεται ένας αγώνας…
απαξιώνεται μία δίκαιη διεκδίκηση...
και ξεφτιλίζεται κάθε ίχνος αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας…
.....
....
....
Υ.Γ. Άραγε… μπορεί να μακιγιαριστεί και η Κρίση???
Να κρατικοποιήσουμε την L’Oreal… ρε τζιμάνι….
να πεινάμε όμορφα….
Τα παραμύθια είναι διδακτικά…
Θέλω να είμαι ευχάριστη...
..
Η καρδιά μου σφίχτηκε….
απομακρύνθηκα….
Δεν τόλμησα να ξανακοιτάξω….
Η μακάβρια εικόνα όμως έμεινε…
ακόμα μέσα στη ψυχή μου….
όπως και ο φόβος…
Άραγε το ζωντανό σκυλί έτρωγε…
μέρος της σάρκας…
του ασπρόμαυρου σκύλου?
Όχι… παρηγορήθηκα….
Κανιβαλισμούς δεν κάνουν τα σκυλιά.…
Ο σκύλος συνέχισε να με ακολουθεί….
και να με κοιτά με αθώο βλέμμα…
αθώο βλέμμα κανίβαλου…
Να που το ξανασκέφτηκα….
αλλά αμέσως θέλησα να το απωθήσω...
Θυμήθηκα την πολυθρόνα…
την ήθελα…
ειδικά τώρα ….
Ήρθε στο μυαλό μου ο στίχος με τα γόνατα…
Φαντάστηκα αυτόν που κάθισε….
Έπρεπε να την πλησιάσω….
Έκανα τον γύρω του κτιρίου…
και ο σκύλος εκεί…
να με κοιτάζει… να τον κοιτάζω….
μέχρι που έφτασα στο πίσω άνοιγμα…
και φάνηκε….
η κολασμένη πολυθρόνα...
Και τότε φωτογράφησα…
μέρος της εικόνας….
....
...
....
Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux....
— Et je l'ai trouvée amère...
— Et je l'ai injuriée....
-Je me suis armé contre la justice.
Je me suis enfui....
Ô sorcières, ô misère, ô haine,
c'est à vous que mon trésor a été confié !
Je parvins à faire s'évanouir dans mon esprit toute l'espérance humaine.
Sur toute joie pour l'étrangler j'ai fait le bond sourd de la bête féroce.
J'ai appelé les bourreaux pour,
en périssant, mordre la crosse de leurs fusils.
J'ai appelé les fléaux, pour m'étouffer avec le sable, le sang.
Le malheur a été mon dieu.
Je me suis allongé dans la boue.
Je me suis séché à l'air du crime.
Et j'ai joué de bons tours à la folie.
Et le printemps m'a apporté l'affreux rire de l'idiot.
Or, tout dernièrement m'étant trouvé sur le point de faire le dernier couac !
j'ai songé à rechercher la clef du festin ancien,
où je reprendrais peut-être appétit....
La charité est cette clef....
— Cette inspiration prouve que j'ai rêvé !
"Tu resteras hyène, etc...,"
..
..
...
...
...
..
.jpg)
