Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Τα κβαντικά παγοπέδιλα...

Παγωμένη η φύση της υγρασίας...
στην αρνητική διαπερατότητα
ενός παρμπρίζ
.

Ένιωσε στο σύνορο του χωροχρόνου
εγκλωβισμένη
και έψαξε ενστικτωδώς
για ζεστασιά μέσα στο χέρι
από το αόρατο κβαντικό της ταίρι


για μία μόνο στιγμή ύπαρξης
που θα αυτοακυρωθεί



Η πραγματικότητα
δεν μπορεί να υπάρξει
αν δεν βρεθεί
ο ιδεατός παρατηρητής

και τότε άρχισε μανιασμένα να χορεύει
τεμαχίζοντας πεζότητα
και ανυπαρξία
με τρυφερές λεπίδες
παγοπέδιλων παλιών...




Και το κενό μετατράπηκε σε «γεμάτο» χώρο...
με τα εν δυνάμει ζεύγη ...

μίας "ζωής"...
που χόρευαν αλόγιστα ...

προς την ανυπαρξία...
μένοντας πιστά στην χορογραφία
ίσων απόστασεων...
πάση θυσία...

μήκους κύματος

.
.
.
.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από την παγωμένη πρωινή υγρασία…
στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου….
Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από εδώ (κλικ!)
και όλη η ανάρτηση αφιερώνεται στον ΝταΛΛΛικιέρη…
γιατί ξέρω ότι χαΛΛΛιέται…
άμα δεν πάρει την ημερήσια δόση του κουλτουροκβαντικής….


Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

2 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

από υγρασία άλλο τίποτα και εδώ τις τελευταίες μέρες. θα πάθουν τα κακτάκια σάστιση.
(ένα από τα πολλά σχέδια απασχόλησης.
οι κάκτοι).
οι φώτο εκπληκτικές (και πάλι).
καλή χρονιά ολόψυχα σου εύχομαι.
καλύτερη. και πανέμορφη.
φιλιά.

Θεία Θ είπε...

Τα αόρατα κβαντικά ταίρια...
Μόνο αυτά μας απέμειναν.
Α και οι πάγοι στα τζάμια, σαν πανοπλία να μας προστατέψει από τον πάγο των ανθρώπων.
Καλή χρονιά ανηψούλα
(προσεκτικά να περπατάς στον πάγο, δεν ξέρεις ποτέ τι κρύβει από κάτω..)